11/10/2026
အပိုင်း(၂) ငါးနှစ်... အချိန်ကာလအားဖြင့် ငါးနှစ်ဆိုတာ တိုတောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်။
လင်းမြတ်ဘုန်း၏ ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် နှင်းနန္ဒာ ထားရစ်ခဲ့သော လက်စွပ်လေးက အထီးကျန်စွာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီငါးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူ မြို့အနှံ့၊ နိုင်ငံအနှံ့ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နှင်းနန္ဒာသည် ပင်လယ်ထဲ ကျသွားသော ရေစက်တစ်ပေါက်လို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။
ထိုငါးနှစ်အတွင်း သူ သိလိုက်ရသည့် အမှန်တရားတစ်ခုက သူ့ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နောင်တမီးများ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က မေယုန္ဒီ ဆေးရုံလှေကားပေါ်မှ ကျသည့်အချိန်တွင် နှင်းနန္ဒာသည် အိမ်အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မထွက်ခဲ့ကြောင်း အိမ်တော်ထိန်းနှင့် သူ၏အဘွားဖြစ်သူက သက်သေပြခဲ့သည်။ မေယုန္ဒီ၏ ယုတ်မာသော လှည့်ကွက်ထဲတွင် သူ အလွယ်တကူ ကျော့မိခဲ့ပြီး၊ သူ့ဘဝ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှင်ထုတ်ခဲ့မိမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လေဆိပ်၏ ဆိုက်ရောက်ခန်းမဆောင်တွင် လူများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။
"ဝါး... ဒီမြို့ကြီးက အကျယ်ကြီးပဲနော် မေမေ!"
ချစ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများနှင့် ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေး ငြိမ်းမေက လက်ထဲမှ ယုန်ရုပ်ကလေးကို ပိုက်ရင်း အသံစာစာလေးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင်တော့ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားနှင့် မျက်ခုံးထူထူ၊ နှာတံပေါ်ပေါ် ကောင်လေး သုတက လူကြီးတစ်ယောက်လို ခပ်တည်တည် ရပ်နေသည်။
"ငြိမ်းမေ... မပြေးနဲ့လေ သမီးရဲ့။ ချော်လဲလိမ့်မယ်။" နှင်းနန္ဒာက သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ ငါးနှစ်တာ အချိန်က နှင်းနန္ဒာကို ပိုမို ရင့်ကျက်လှပလာစေသည်။ ယခင်က အမြဲတမ်း မျက်လွှာချကာ အောက်ကျို့နေတတ်သော နှင်းနန္ဒာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မိခင်တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါက သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"အို... သမီး ယုန်လေး ကျသွားပြီ!"
ငြိမ်းမေ ပြေးလွှားရင်း လက်ထဲမှ ယုန်ရုပ်ကလေး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထိုစဉ် ရှည်လျားမတ်မတ် အရပ်အမောင်းနှင့် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကုန်းကောက်ပေးလိုက်သည်။
"ရော့... သမီးလေး။"
အသံသြသြကြီးနှင့်အတူ ကမ်းပေးလာသော ယုန်ရုပ်ကလေးကို လှမ်းယူရင်း ငြိမ်းမေ မျက်လုံးလေး ပြူးသွားသည်။
"ဦးဦးက သမီး အစ်ကို သုတနဲ့ သိပ်တူတာပဲ! မျက်ခုံးတန်းလေးတွေရော၊ နှာခေါင်းလေးရောပဲ!"
ထိုစကားကြောင့် လင်းမြတ်ဘုန်း ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ငယ်ဘဝပုံတူကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူနှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသော ကောင်လေး သုတက ငြိမ်းမေ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ကာကွယ်သည့်ဟန်ဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။
"ငြိမ်းမေ... သူစိမ်းတွေနဲ့ လျှောက်မပြောနဲ့လို့ မေမေ မှာထားတယ်လေ။"
ထိုအချိန်တွင် နောက်မှ ပြေးလိုက်လာသော နှင်းနန္ဒာ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လင်းမြတ်ဘုန်း... ဒီမြို့ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သူနဲ့ ထိပ်တိုက် တိုးရပြီလား။
"နှင်း... နှင်းနန္ဒာ..." လင်းမြတ်ဘုန်း၏ အသံများ တုန်ယင်သွားသည်။ ငါးနှစ်လုံးလုံး ရူးမတတ် ရှာဖွေခဲ့ရသော မိန်းမက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်က သူ့ရှေ့မှ ကလေးနှစ်ယောက်...။ "ဒီကလေးတွေက..."
"ရှင့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး လင်းမြတ်ဘုန်း။" နှင်းနန္ဒာက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူမ၏ အနောက်သို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
"ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး? နှင်းနန္ဒာ... မင်း ဇေယျာသွေးနဲ့ အတူတူ နေခဲ့တာလား။ ဒီကလေးတွေက..." လင်းမြတ်ဘုန်း၏ ရင်ထဲတွင် သဝန်တိုမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောထွေးသွားသည်။
"ဦးလေး... ကျွန်တော့်မေမေက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ကွာရှင်းထားပြီးသားပါ။ မေမေ ဘယ်သူနဲ့ပဲနေနေ ဦးလေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့် မေမေကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့။"
ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရင့်ကျက်ပြတ်သားလှသည့် စကားလုံးများကြောင့် လင်းမြတ်ဘုန်း အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။
ထိုစဉ် အနောက်ဘက်မှ အနက်ရောင် ကားကြီးတစ်စီး ထိုးရပ်လာပြီး ခန့်ညားသော လူရွယ်တစ်ဦး ဆင်းလာသည်။
"နန္ဒာ... ခရီးစဉ် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အိမ်မှာ မျှော်နေကြပြီ။"
လင်းမြတ်ဘုန်းက ထိုသူကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံးစာရင်းဝင် 'ဟိန်း' မိသားစုမှ အကြီးဆုံးသား ထက်မြတ် မဟုတ်ပါလား။
"မင်းက... ဟိန်းထက်မြတ်? မင်းနဲ့ နှင်းနန္ဒာက ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ။" လင်းမြတ်ဘုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထက်မြတ်က လင်းမြတ်ဘုန်းကို ခပ်ထက်ထက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "နှင်းနန္ဒာက ကျွန်တော်တို့ ဟိန်း မိသားစုရဲ့ သွေးသားရင်းချာပါ။ မစ္စတာလင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့တဲ့အတွက် ဝင်မပါတာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ သွားကြစို့ နန္ဒာ။"
ကားလေး ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လင်းမြတ်ဘုန်း တစ်ယောက်တည်း ကျောက်ရုပ်လို ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ဟိန်း မိသားစု... လွန်ခဲ့သော ၂၅ နှစ်က ပျောက်ဆုံးသွားသော ဟိန်း မိသားစု၏ သမီးငယ်...။ ဆိုလိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မေယုန္ဒီကိုယ်စား သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်းမှာ နှင်းနန္ဒာ၏ ဆန္ဒမဟုတ်ဘဲ မွေးစားမိဘများ၏ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဖြစ်ရမည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျင်မှုများ၊ ကလေးနှစ်ယောက်၏ သူနှင့် တူညီလွန်းနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ... အရာအားလုံးကို လင်းမြတ်ဘုန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"နှင်းနန္ဒာ... ငါ အမှားကြီး မှားခဲ့မိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းနဲ့ ကလေးတွေကို ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ အချိန်ယူရပါစေ... မင်းတို့ သားအမိကို ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ရောက်လာအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်။"
မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျဆင်းလာသော လေဆိပ်အပြင်ဘက်တွင် လင်းမြတ်ဘုန်း၏ ပြတ်သားသော ကျိန်ဆိုသံက လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားတော့သည်။
(ဆက်ရန်ရှိပါသည်)
