19/05/2026
ဇာတ်လမ်းလေးအစကတော့ - နာရေးအခမ်းအနားမှာ ယောက္ခမဖြစ်သူက ချွေးမဖြစ်သူရဲ့ ပါးကို ဘုန်းခနဲနေအောင် လွှဲရိုက်လိုက်ပြီး "နင်က ငါ့မြေးလေးကို သေအောင်လုပ်တဲ့ အမင်္ဂလာမပဲ" လို့ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုအော်ဟစ်ပါတော့တယ်။
ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မိခင်အရင်းက တားမြစ်တာကိုတောင် ဆန့်ကျင်ပြီး မိမိဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီအမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ဂျန်းလီတစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ စကားလုံးမထွက်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းနည်းနေရရှာတယ်။ သူမကတော့ မိမိကိုယ်ကို အချစ်စစ်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတာ၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူဟာ ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနာရေးခန်းမထဲမှာ သံယောဇဉ်တွေ တပြည့်တသိပ်နဲ့ ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေတဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူဟာ အမှန်တော့ သစ္စာဖောက် ယုတ်မာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်တင်မကဘဲ မိမိရဲ့သားအရင်းကိုပါ ကိုယ်တိုင်လက်နဲ့ သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်လိုမှ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အဲဒီမြေခွေးမလေးကတော့ သူမရဲ့ ဘာမဆို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်လို့ရတဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းမ ဖြစ်နေပြန်တယ်။
မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာသွန်းနေတဲ့ကြားထဲမှာ စိုက်စိုက်လေးရဲ့ အုတ်ဂူဂိတ်ရှေ့မှာတော့ ပန်းစည်းတွေ ဝေဆာလို့နေတယ်။ "ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိမှာလဲ" လို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ပြောနေချိန်မှာ ဂျန်းလီကတော့ "သားလေး... သားလေးက ပန်းဝတ်မှုန်တွေနဲ့ မတည့်ဘူးလေ... ဘယ်သူက သားလေးကို ပန်းတွေ ပေးခဲ့တာလဲ" လို့ ငိုကြွေးနေမိတယ်။
ဂျန်းလီတစ်ယောက် ရွှံ့နွံတွေကြားထဲ ဒူးထောက်ပြီး ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေရှာတယ်။ ယောက္ခမဖြစ်သူကတော့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်ပြီး ဂျန်းလီကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ တောက်လျှောက် ဆဲဆိုနေတော့တယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဖူရှင်းကတော့ ဇနီးဖြစ်သူကို အသေအလဲ ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ ဒီပြဇာတ်ကို အကွက်စေ့စေ့နဲ့ အမှားအယွင်းမရှိ သရုပ်ဆောင်ပြနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဂျန်းလီတစ်ယောက် သားဆုံးရှုံးရတဲ့ သောကပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ "မောင်... မောင့်ကို သတိရလို့ ရင်တွေတုန်နေပြီ။ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးပါဦးနော်" ဆိုတဲ့ ဖုန်းမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရှန်းရှန်းဆီကနေ ဝင်လာတယ်။
အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီမြှူဆွယ်တတ်တဲ့ မိန်းမဟာ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ဖို့တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စောင့်ကြိုနေခဲ့ပြီ။ ထိုမိန်းမက ငှက်မွေးလေးကို ကိုင်ကစားရင်း ညုတုတုနဲ့ စနောက်နေပေမဲ့ ဖူရှင်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ ရုတ်တရက် ပျက်သွားခဲ့တယ်။ အမှန်တော့ စိုက်စိုက်လေးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ရင်ကျပ်ပန်းနာရင်ကျပ်ရောဂါ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး၊ ဓာတ်မတည့်တဲ့ အရာတွေကို ရှူမိခဲ့လို့သာ အသက်အန္တရာယ်အထိ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ရင်နင့်စရာ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရတာပါ။ လတ်ဆတ်တဲ့ အသက်ဝိညာဉ်လေးတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့အပေါ် ဒီခွေးဇာတ်ခင်းတဲ့ စုံတွဲမှာတော့ နောင်တဆိုတာ အနည်းငယ်မျှတောင် ရှိမနေခဲ့ကြဘူး။
ခြောက်လ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဂျန်းလီရဲ့ စိတ်ကျရောဂါဟာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာတော့ ဖူရှင်းဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အလုပ်ကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ "ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလား" လို့ ဂျန်းလီက မေးတဲ့အခါ "အင်း... ဟုတ်ပါတ်၊ အလုပ်များတယ်" လို့ သူက ဖြေခဲ့တယ်။
ဂျန်းလီက ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းယူပြီး သိမ်းဆည်းပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ အင်္ကျီကော်လံကို ပြင်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖူရှင်းရဲ့ ဖြူဖွေးနေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကော်လံပေါ်မှာ စူးရှထင်ရှားလွန်းတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရာကြီး တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတော့တယ်။ "ဪ... ဒါက မနေ့က ကုမ္ပဏီပွဲကဟာလေ...။ မောင့်အမြင် မင်း နှုတ်ခမ်းနီအသစ် မဝယ်တာ ကြာပြီထင်လို့ မင်းအတွက် ဝယ်လာပေးတာ" လို့ သူက မဆီမဆိုင် စကားလွှဲပြီး လေသံအေးနဲ့ ဖျောင်းဖျကာ ဂျန်းလီကို အတွေးမလွန်ဖို့ ဟန်ဆောင်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။ ဂျန်းလီကတော့ "မောင်... စိုက်စိုက်လေး... ငါတို့ဆီမှာ မရှိတော့ဘူးနော်" လို့ ပြောပြီး အပြင်ပန်းမှာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထန်နေခဲ့ပြီ။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ဂျန်းလီဟာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ ကုမ္ပဏီကို တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့တယ်။ ရှေ့တန်းက ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းမက သူမကို လူရာမသွင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူမဟာ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဇနီးဖြစ်မှန်း သိသွားတဲ့အခါကျမှပဲ ဖားချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ မျက်နှာဘေးနဲ့ ကပ်ဖားတော့တယ်။ ဝန်ထမ်းမလေးက "ကတော်... ကတော်လာတာကို ဘာလို့ ကြိုတင်အကြောင်းမကြားရတာလဲရှင့်။ ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ စောစောက ကတော်မေးတဲ့ ဆုရတဲ့စာရင်းမလားရှင့်" လို့ ကပျာကယာ ပြောရှာတယ်။
ဂျန်းလီက ဆုရရှိသူစာရင်းကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီ ကန့်သတ်ချက်နဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီဟာ ဖူရှင်းရဲ့ အနီးကပ်အတွင်းရေးမှူးမဆီကို ပေးထားတာ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရတယ်။ တရားဝင်ဇနီး ကတော်ကြီးရဲ့ လာရောက်မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာတော့ အတွင်းရေးမှူး ချန်ဟာ လန့်ဖျန့်မသွားတဲ့အပြင် ရွဲ့တဲ့တဲ့လေသံနဲ့တောင် ပြန်လည်လှောင်ပြောင်နေသေးတယ်။ အတွင်းရေးမှူးချန်ဟာ ဖူရှင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ရွှေကိစ္စကို လုံးဝဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖူရှင်းက သူမ ရာသီလာလို့ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အချိန်မှာတောင် ဂျင်းသကြားရည် ဖျော်တိုက်ဖူးကြောင်း ကြွားဝါနေခဲ့သေးတယ်။
"ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ ဖူက ကျွန်မရဲ့ စံပြအမျိုးသားပဲလေ။ ကျွန်မဖြင့် သူ့လို နူးညံ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ယောက်ျားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အစ်မကော... အတွင်းရေးမှူးမလေး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဂျင်းသကြားရည် ဖျော်တိုက်တတ်တဲ့ အဲဒီလို ဥက္ကဋ္ဌမျိုးကို မြင်ဖူးရဲ့လား" လို့ အတွင်းရေးမှူးချန်က ပြောလိုက်တယ်။
ဂျန်းလီက ဒေါသကို အနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း အဲဒီနှုတ်ခမ်းနီကို စားပွဲပေါ် ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းရေးမှူးချန်က သူမအိတ်ထဲက တူညီတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီကို ထုတ်ပြပြီး မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ကျူးလိုက်တယ်။ မထွက်ခွာခင်မှာပဲ အတွင်းရေးမှူးချန်က "အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ ယောက်ျားကို လိုက်လုရမယ့်ကိစ္စမျိုး... ကျွန်မကတော့ မလုပ်ဘူးနော်။ အစ်မကတော့ အစ်မရဲ့ ဘေးနားကလူတွေကို ပိုပြီး သတိထားကြည့်ရှုသင့်တယ်နော်" ဆိုတဲ့ လူကို ကြက်သီးထစေမယ့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောချန်ထားခဲ့တယ်။
ဒီစကားလုံးဟာ ဆူးတစ်ချောင်းလိုပဲ ဂျန်းလီရဲ့ ရင်ထဲကို စူးဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ပျာပျာသလဲနဲ့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းမ ရှန်းရှန်းကို အိမ်ကိုခေါ်ပြီး ရင်ထဲက သံသယတွေကို ဖွင့်ဟတိုင်ပင်လိုက်တယ်။ "ငါ... ဖူရှင်းတစ်ယောက် ဖောက်ပြန်နေပြီလို့ သံသယဝင်နေတယ်" လို့ ဂျန်းလီက ပြောတော့ ရှန်းရှန်းက "ဖူရှင်းက ဖောက်ပြန်တယ် ဟုတ်လား? ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ဂျန်းလီက "ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ဆီမှာ ဒါကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှာလည်း တူညီတဲ့ အရောင်ရှိတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရာ တွေ့ရသေးတယ်" လို့ ဆက်ပြောတဲ့အခါ ရှန်းရှန်းက "ဒါဆို နင် အဲဒီနှုတ်ခမ်းနီရဲ့ ရောက်ရှိရာ ဇာစ်မြစ်ကို စုံစမ်းပြီးပြီလား" လို့ မေးခဲ့တယ်။
ရှန်းရှန်းက ဂျန်းလီရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်တဲ့ ပုံစံနဲ့ စကားလုံးတွေ သွတ်သွင်းပေးနေခဲ့တယ်။ ဂျန်းလီကတော့ မိမိရှေ့က လေးလေးနက်နက် ပြောနေတဲ့ သူငယ်ချင်းမကို ကြည့်ပြီး မိမိရဲ့ သံသယတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် အပြစ်တင်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ထင်မထားမိတာကတော့ မိမိ အိမ်ရှေ့တံခါးကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ရှန်းရှန်းဟာ နောက်ခြေလှမ်းမှာတင် ဖူရှင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်ရှိနေခဲ့တာပါပဲ။ ရှန်းရှန်းဟာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ စကားများလွန်းတဲ့ အတွင်းရေးမှူးချန်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ပေးနေခဲ့တယ်။ ဖူရှင်းကတော့ ဂျန်းလီဟာ မိမိတို့အတွက် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမရှိတဲ့အရာလို့ နှာခေါင်းရှုံ့ အထင်သေးနေခဲ့တယ်။ လူနှစ်ယောက်ဟာ ဆိုဖာပေါ်မှာ အရှက်အလတ်မရှိ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေကြရင်း အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အကြံအစည်ကြီးတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဖော်စပ်နေကြတော့တယ်။
ဒီနေ့ဟာ စိုက်စိုက်လေးရဲ့ ကွယ်လွန်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်နေ့ ဖြစ်တာကြောင့် ဂျန်းလီဟာ ပန်းစည်းလေးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ဂူဗိမာန်ဆီကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ ဖူရှင်းက ဂျန်းလီကို စိတ်ဝေဒနာသည် ဖြစ်သွားစေမယ့် ဆေးဝါးတွေကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို အေးအေးလူလူ ညွှန်ကြားနေခဲ့ပြီ။
အဲဒီညမှာပဲ သူငယ်ချင်းတွေ ပြန်လည်ဆုံတွေ့တဲ့ ပါတီပွဲကို ထုံးစံအတိုင်း ကျင်းပခဲ့တယ်။ ဂျန်းလီကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကြောင့် အရက်အစား လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ သောက်နေခဲ့ရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကတော့ ရှန်းရှန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က အကွက်ချမှုကြောင့် ဂျန်းလီကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ နှိပ်ကွပ် နှောင့်ယှက်ကြတော့တယ်။ ဆေးဝါးတွေရဲ့ အာနိသင်ကြောင့် ဂျန်းလီရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းထဲမှာလည်း ဆဲဆိုသံတွေက တရစပ် ဝင်ရောက်လာတော့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်က အရက်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရှန်းရှန်းရဲ့ ခေါင်းကို ဆော်ထည့်လိုက်ပါတော့တယ်။
ဒီတစ်ချက်ဟာ ဖူရှင်းနဲ့ ရှန်းရှန်းတို့ အကွက်ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကွက်တိ ဝင်သွားခဲ့တာပါပဲ။ ဖူရှင်းက လာဘ်ထိုးထားတဲ့ ဆရာဝန် ရှူကို ခေါ်လာပြီး ဂျန်းလီရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတင် သူမကို ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ရောဂါသည်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ ဂျန်းလီကတော့ မိမိမှာ ရောဂါမရှိကြောင်း ငိုယိုငြင်းဆန်နေခဲ့ပေမဲ့ ဖူရှင်းကတော့ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ပြီး ဘေးဥပဒ်ဖြစ်စေမယ့် ဆေးဝါးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ရေနွေးခွက်ကို ဂျန်းလီကို အတင်းတိုက်ပါတော့တယ်။
ဆေးအာနိသင် ပြလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ဂျန်းလီဟာ ငရဲပြည် ၁၈ ထပ်ကို ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နားထဲမှာလည်း "နင်က သားကို သတ်တဲ့မိန်းမ၊ သေပစ်လိုက်တော့" ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ခြောက်လှန့်လာတော့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်အခြေအနေ လုံးဝပျက်စီးသွားတဲ့ ဂျန်းလီဟာ ကတ်ကြေးကို ကောက်ကိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိုးစိုက်ကာ သွေးအိုင်ထဲ လဲကျသွားခဲ့ရရှာတယ်။
ဂျန်းလီတစ်ယောက် သတိပြန်ရလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ မိမိကိုယ်ကို အထူးကုသဆောင်ထဲ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အဝတ်အစား ဖြူဖြူစင်စင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရှန်းရှန်းကတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ကုတင်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို ခွာချလိုက်တော့တယ်။ သူမက သားလေး စိုက်စိုက် သေဆုံးခဲ့တဲ့နေ့က ဖူရှင်းနဲ့ သူမတို့နှစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှာ ပျော်ပါးနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပြီး၊ ကလေးအော်ဟစ်တာကို သိရက်နဲ့ ပစ်ထားခဲ့ကြတာဖြစ်ကြောင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် အမှန်တရားကြီးကို ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားကြီး ပြောပြလိုက်ပြီး ဂျန်းလီရဲ့ အသက်ရှူစက်ကို ဖြုတ်ချကာ လူသတ်ဖို့အထိ ကြံစည်ပါတော့တယ်။
ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖူရှင်းက အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ရှန်းရှန်းကို ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။ ဂျန်းလီရဲ့ ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်လေး လင်းလက်လာခါမှပဲ ဖူရှင်းက "သူမကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံထဲမှာပဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ။ အဲဒီထဲမှာ တစ်ခုခု မတော်တဆဖြစ်သွားရင်... မင်း လိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာမှာပဲ မမဟုတ်ဘူးလား" လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် သူမ ငရဲကို တစ်ခေါက် ပြန်ကျသွားခဲ့ရပြန်တယ်။
သူတို့ကတော့ ဂျန်းလီကို လူသေတစ်ယောက်လို ထင်မှတ်နေကြပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်က ဂျန်းလီကတော့ အားလုံးကို အတိုင်းသား ကြားနေခဲ့ရပြီ။ ဂျန်းလီက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်က အသက်ရှူစက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အရင်လို နူးညံ့မှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ငရဲပြည်က လာတဲ့ ရေခဲပြင်လို အေးစက်စပြုလာခဲ့ပြီ။ သူမအနေနဲ့ ဒီခွေးဇာတ်ခင်းတဲ့ စုံတွဲကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ သားလေးအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတော့တယ်။
ဖူရှင်းက ကုတင်ဘေးကို ရောက်လာပြီး "ရှန်းရှန်း... မိန်းမ... မင်း ကြည့်ရတာ အရင်ကနဲ့ မတူတော့သလိုပဲနော်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ဂျန်းလီဟာ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေး ချက်ချင်းပြောင်းလဲပြီး "တစ်ခါ သေဖူးတဲ့လူကတော့... အရင်ကနဲ့ မတူတော့တာ သဘာဝပဲပေါ့...။ လင်ကြီး... မောင်ကတော့ ကျမကို ပစ်မသွားဘူးမလားဟင်... ကျမမှာ မောင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ" လို့ ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ ဖူရှင်းကတော့ ဂျန်းလီဟာ မိမိ စိတ်ကြိုက်ခြယ်လှယ်လို့ရတဲ့ မိန်းမအူကြောင်ကြောင်လေးအဖြစ် ရှိနေတုန်းပဲလို့ ထင်မှတ်ပြီး လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်။
ညချမ်းအချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဖူရှင်းက အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်ခံပွဲရှိတယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး ဂျန်းလီရဲ့ အတူလိုက်ပါမယ့် တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ "မောင် ဒီနေ့ည ဧည့်ခံပွဲရှိလို့။ ပြီးတော့ မောင် မင်းကို သေချာမစောင့်ရှောက်နိုင်မှာ စိုးလို့ပါ" လို့ သူကပြောတော့ ဂျန်းလီက "ကျမလည်း လိုက်ချင်တာကို" လို့ ပူဆာပေမဲ့ သူက "မဖြစ်ဘူးလေ" လို့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းခဲ့တယ်။
ဂျန်းလီကတော့ အပြင်ပန်းမှာ လိမ္မာသလို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပေမဲ့ ဖူရှင်းတစ်ယောက် ဖုန်းပြောဖို့ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ ဖုန်းလေးက လင်းပွင့်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတော့ ရှန်းရှန်းဆီကနေ "ဂျန်းလီရေ... ဒီနေ့ည မောင်က ငါ့ကို ညစာစားပွဲကို အတူတူတက်ရောက်ဖို့ ခေါ်ထားတယ်နော်။ နင် ငါနဲ့အတူ ဂါဝန် သွားရွေးပေးပါဦးလား" ဆိုတဲ့ ရန်စတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့။
ဒီမက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ပြီး ဂျန်းလီရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတော့ သွေးဆာနေတဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ အခန်းတံခါးဝကို စိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ရေရွတ်လိုက်ပါတော့တယ် - "ရှန်းရှန်း... ဒီကလဲ့စားချေတဲ့ ပြဇာတ်ကို... နင့်ဆီကနေပဲ စတင်လိုက်ကြရအောင်..."
