01/07/2024
Vandaag is het precies een jaar geleden, dat in ons land en ook in onze mooie stad Rotterdam het herdenkingsjaar Slavernijverleden werd aangekondigd. Het zou een jaar moeten zijn, dat tot bewustwording had kunnen worden ingezet. Helaas, denk ik dat men de plank heeft misgeslagen. Hoezo helaas? Zou jij je kunnen afvragen... Er is toch heel veel georganiseerd? En dat is dus juist, waarom ik zeg, dat men de plank heeft misgeslagen. Hoe zichtbaar heeft men de herdenking getoond en waarom heeft men voor deze demotiverende methode gekozen? Deze vragen mag jij zelf beantwoorden.
Een kroonjaar waarin wij met elkaar herdenken. Een kroonjaar waarin de zoektocht naar motieven om te vieren wordt overschaduwd door nieuwe vormen van xenofobie, stigmatisering en waar pleitbezorgers van apartheid het podium veroveren. Maar ook een jaar waarin excuses worden aangeboden en er sprake is van “a new awakening”.
Het kroonjaar waarin wij vieren dat de emancipatie van de zwarte mens en de bewustwording van de witte mens ook in het koninkrijk der Nederlanden moeizaam gestalte krijgt.
Jaren geleden heb ik reeds aangegeven, dat 1 juli heel anders door mij wordt aangekleed. Het is voor mij elke dag 1 juli, want ik ben elke dag een vrij mens. Op die bewuste 1 juli 1863, mocht de vrijgekomen tot slaafgemaakte mens naar de kerk. Dan heb ik het over de mensen die dus tot het christendom waren gedwongen. Het mens zijn, hun cultuur en hun geloofsovertuiging was hun afgenomen. De kolonisator heeft bij de afschaffing van de trans-Atlantische slavernij, de tot slaafgemaakten groot feest gegeven. Feesten om te vergeten en tot heden wordt er gefeest….
Ik zou wensen dat wij nu eindelijk tot het besef konden komen, om de achterstanden die er nog zijn, weg te werken. Nederland heeft jaren niets met dit onderwerp willen doen. Dat de heer ex-minister-president Mark Rutte zijn komma heeft gedropt, zou het moeten betekenen, dat wij nu tot reparatie overgingen.
Wel wil ik zeggen, dat wij de mensen die aan de voorlinie liepen in deze strijd (in de vorige eeuw) voor erkenning, het respect dienen te geven. Ik zie heden ten dage heel veel nieuwe gezichten, die bij de strijd toentertijd niet zichtbaar waren, maar nu wel in de voorste linie staan. Ik hoop van harte dat die mensen ook daadwerkelijk weten hoe dit werkt. Alles wordt op een hoop gegooid en dat wordt dan betiteld met Ketikoti. Speel niet met mijn achtergrond, weet dat wat je niet ziet, je kan achtervolgen. Manspasi oftewel Ketikoti (1 juli) wordt door velen gezien als een commerciële dag. Vertel jouw verhaal.... En laat mij, mijn eigen verhaal vertellen. Ik wil in de toekomst weten wie beslissingen neemt over Surinamers, nazaten van de tot slaafgemaakten. Alle zogenaamde organisaties die praten met de diverse fondsen en dus aangeven dat zij de groep vertegenwoordigen, zou ik willen oproepen om na vandaag goed na te denken en aan tafel te gaan. Praat niet over ons, maar praat met ons... Want wij zijn geen kudde dieren. Het was ooit goed geregeld…. En claim of maak deze dag 1 juli niet tot een doodgewoon bevrijdingsfeest.
Now mi wani yere den dron, di den bigisma leri un naki. Dansi wan baka futu, fu kisi na firi. Ik wil de trommels horen die onze voorvaderen ons heeft leren spelen. Het gevoel krijgen bij het dansen van de muziek van ver en toch zo bij. Arki wan Soko Psalm meki a poti yu na denki. Gi mi a firi san mi mu firi. Luister naar een klaaglied om jou tot denken te brengen. Geef me het gevoel wat ik moet voelen.
Vraag mij niet om te vieren… Jaren geleden heb ik in een interview, in een toen speciaal uitgegeven boek `Hoe diep zit de pijn` gezegd, dat ik dat niet doe.
Ik ben reeds gedekoloniseerd… Nu jij nog!!
1 juli KetiKoti
Vandaag wil ik stilstaan bij de herinnering aan de ouderen uit het verleden, ouderen wiens naam wij soms niet kunnen noemen omdat wij de namen niet kennen. De kabras op wiens schouders wij staan.
Op deze dag wil ik ook stilstaan bij de helden die in deze stad de herdenkingsgedachte en de emancipatie van de zwarte mens in het koninkrijk door concrete actie hebben vormgegeven.
Laat ons even stil zijn. Laat ons een moment nemen ter ere van de volgende personen. Grote namen in Rotterdam, die wij niet mogen vergeten. Sommigen zijn er niet meer
Wijlen Legene Zeefuik, oprichter/directeur Radio Rapar
De heer Imro Lont, beheerder van de toenmalige multicultureel centrum Odeon
Wijlen Eugene Drenthe, Cultuurondernemer, oprichter NAKS, oprichter Wi Masanga
De heer Johan Strijk, directeur Sober
Wijlen Theo Masé
Wijlen Stanley van Kallen, oprichter/directeur Radio Stanvaste
Wijlen Olga Esser, politica
Wijlen Machteld Cairo, politica
De heer Ramon Hooplot, Comité 1 juli
Wijlen Humphrey Veira, Comité 1 juli
Mevrouw Myrza Azwijk, oud deelraadsvoorzitter Delftshaven/Comité 1 juli
Wijlen de heer Koster ome Koos, Bestuurder Wi Masanga
De heer Frank Begbie, directeur Frimangron/Kwakoe
Ma owktu den bigisma fu mi
Onze collectieve kennis en herinneringen moeten wij overdragen aan de nieuwe generaties. Wij vergeten daarbij de ouderen niet. Wij zijn omdat zij er waren “let the legacy live".
Ala wroko di densrefi ben seti fu du wi di tan na baka sa tyari go doro…….
Na so mi taki
