10/07/2026
Dit is Ankeveen.- de dorps CV
In ons dorp zijn ‘zelf doen’ en ‘samen doen’ de kern van hoe we leven
Wie ons dorp binnenkomt, komt over een gele brug. Daar zit een verhaal aan vast dat veel zegt over ons dorp. En vooral over ons, de Ankeveners. Dus terug naar die brug. Die werd tien dagen voor de bevrijding, op 25 april 1945, vernietigd door de Duitsers. En precies 75 jaar later namen drie van ons het initiatief om de brug te herbouwen. En dat bouwen, dat deden een Ankeveense architect en Ankeveense vaklieden.
Dat is geen toeval. Want wij doen de dingen zelf. En samen, altijd samen.
Daarom zegt de bouw van de Gele Brug zo veel over ons en ons dorp. Dat ‘zelf doen’ en dat ‘samen doen’ zie je terug in alles wat in het dorp gebeurt. We sporten en spelen wat af, van tennis en voetbal tot petanque en biljart. We houden van een feestje: we vieren carnaval bij De Schuimlikkers of het Oktoberfest op de jaarlijkse kermis. Bij De Muziekvereniging De Vriendschapskring zie je ons dansen, blazen en swingen, bij All Directions en het Ankeveens Havenloos Mannenkoor hoor je ons zingen. We geven om de natuur: we zeisen bermen, willen zwaluwen beschermen en onderhouden oevers en paden. De ooievaar op ons schild zie je na jaren hoeden weer volop in het wild broeden. En op het water waar we in de winter schaatsen, roeien we elke vier jaar een half etmaal voor het goede doel.
Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Want met onze 1.525 inwoners houden we circa 25 bloeiende clubs en verenigingen in de lucht. We organiseren elke maand enkele activiteiten of evenementen. En alles, echt álles draait op vrijwilligers. Veel van ons zijn zelfs vrijwilliger bij meerdere van die initiatieven tegelijk.
We zijn gevormd door onze geschiedenis
Dat we ons inzetten voor ons dorp en voor elkaar zit diep in onze genen. Want Ankeveen bestaat al sinds 953. En wie oud is, heeft geschiedenis. Zo stonden in 1672 de Franse troepen op onze dijk. We joegen ze eraf met zeisen en schoffels. Boeren die soldaten verslaan, dat zegt iets over ons onverzettelijke karakter.
Wat ons het meest gevormd heeft? De vervening. Die plassen om ons heen, die hebben onze voorouders gegraven. Generaties lang, spade voor spade. Maar toen het veen op was, was er niets meer: geen grond, geen industrie. En geen geld. We hadden alleen elkaar, dus moesten het samen rooien. Dat was ons fundament.
En waar de armoede ons op elkaar aanwees, maakten de kerken daar een gemeenschap van. Met rituelen, structuur en saamhorigheid. De katholieke en de protestantshervormde gemeente hebben samen ons dorp gevormd. De gewoontes die daar ontstonden, zie je terug in de verenigingen en tradities van vandaag.
Wie meedoet, hoort erbij: samen maken we nieuwe geschiedenis
Het is hier ontzettend fijn wonen. De rust, de stilte, de natuur en de prachtige omgeving maken Ankeveen een wereld op zich, waar mensen zich echt thuis voelen. Veel van ons wonen hier dan ook al decennia of zelfs generaties lang.
Al waren we om eerlijk te zijn niet vanaf dag één zo’n hechte gemeenschap. In het noorden lag Hollands Ankeveen, in het zuiden Stichts Ankeveen. Dat werd pas in 1819 op papier samengevoegd. Maar een handtekening op papier maakt twee dorpen geen één. Dat kostte tijd. En hoewel we ons inmiddels met elkaar verbonden voelen, merk je soms toch verschil tussen Ankeveners uit het ‘echte’ dorp en Ankeveners die ‘om de bocht’ wonen. Oftewel: aan de Herenweg. Dat geldt ook voor geboren en getogen Ankeveners en buren die hier ‘pas’ jaren wonen. De band met mensen die je vanaf de kleuterschool kent, is nou eenmaal anders dan relaties die je later aangaat.
Maar weet je, uiteindelijk maakt waar je woont of geboren bent niks uit. Wie meedoet, die hoort erbij. Zo simpel is het. Daarom verwelkomen we nieuwe mensen altijd met open armen, met een plantje of een cadeautje. Daarbij drukken we hen wel op het hart: niemand is verplicht, maar het is gewoon leuker als je meedoet. En vervolgens maken we samen nieuwe geschiedenis.
Onze voorzieningen maken we samen - en dat maakt ze ontzettend waardevol
Misschien lijkt het voor een buitenstaander trouwens wel alsof er weinig voorzieningen zijn. En dat is ergens ook wel waar. Want ja, voor onze dagelijkse boodschappen en grotere benodigdheden moeten we naar onze buurdorpen. Of zelfs naar Hilversum. Maar dat ervaren de meesten van ons niet echt als een probleem: we hebben een auto of gebruiken de belbus.
Tegelijkertijd: elke zaterdag is hier wél een markt, waar we verse producten kopen en samen een bakkie doen bij Jacob’s koffiecorner. We hebben geen dorpshuis, maar zien elkaar op straat: iedereen groet elkaar. We ontmoeten elkaar bij de fanfare, de ijsclub, de pastorie of in de kantine van Ankeveense sportv.- ASV'65 voetbal ankeveen. Er is een drukbezochte kroeg 't wapen van ankeveen die al eeuwenlang the place to be is voor een drankje, feestjes en gewoon gezellig samen zijn. Als we geen zin hebben om te koken, gaan we naar Bistro De Molen of De scheve schaats . En Theater De Dillewijn biedt theater, muziek en film. Oh, en die Ankeveense markt… wat denk je? Precies, die hebben we zélf opgezet en organiseren we volledig zelfstandig. Net zoals de Dillewijn gerund wordt door zo’n honderd vrijwilligers uit ons dorp. Oftewel, ook hier geldt: wat er wél is, maken we samen. En dat maakt het ontzettend waardevol.
De natuur is onze grote liefde, het meeste trots zijn we op elkaar
Over waardevol gesproken… Als je een Ankevener vraagt waar die trots op is, dan zul je vaak dingen horen die met de natuur te maken hebben. Onze prachtige omgeving is wat we allemaal ontzettend waarderen. Denk aan het Bergse Pad, waar je door de moerassen en plassen door wandelt. En tussen de petgaten en legakkers het fluitconcert van allerlei watervogels hoort. We hebben het mooiste ijs van de regio: de wind maakt het dik en snel. Onze bermen staan vol bloemen en de biodiversiteit is enorm, omdat we ze handmatig maaien met een zeis, wat de bodem niet verstoort. We noemden al de ooievaars, die sinds 1910 bij koninklijk besluit op het wapen van ons dorp prijken, maar door onze goede zorgen ook in het echt weer opvallend veel nesten bouwen.
Maar als je al het voorgaande leest, dan zal het je niet verbazen: in Ankeveen vormen we samen onze dorpsidentiteit. Dus misschien zijn we nog wel het meest trots op elkaar.
Wat we willen beschermen en versterken
Dat gezegd hebbende, zijn er natuurlijk ook wel wat dingen waar we ons zorgen over maken. We organiseren heel veel, en het zou fijn zijn als we nog iets meer plekken hebben waar we dat zouden kunnen doen. Een ‘clubhuis’ of meer plekken waar we een dorpshuis-achtige functie kunnen creëren. Ook worden de mensen die in ons dorp de spil vormen van alle activiteiten ouder; we maken ons zorgen over opvolging. De schaarste aan en steeds hogere prijzen van woningen maakt het voor mensen die hier zijn opgegroeid steeds lastiger om te blijven. Maar hetzelfde geldt voor ouderen: er zijn eigenlijk ook te weinig mogelijkheden voor hen om ‘door te schuiven’, waardoor woningen voor jongeren zouden vrijkomen.
Als er te weinig jonge gezinnen in ons dorp kunnen wonen, kan dat ertoe leiden dat we voorzieningen verliezen. De Joseph Lokin-basisschool en buitenschoolse opvang, bijvoorbeeld, kunnen natuurlijk alleen blijven bestaan als er voldoende kinderen gebruik van maken. Ook voor de sportclubs en verenigingen is aanwas van nieuwe leden nodig om het voortbestaan te garanderen.
En natuurlijk, nieuwe Ankeveners zijn van harte welkom, dat zeiden we al. Mensen die van buiten komen, aangetrokken door rust en natuur, die zijn absoluut deel van de oplossing van onze zorgen. Tegelijkertijd willen we wel graag onze dorpsidentiteit van ‘zelf doen’ en ‘samen doen’ bewaren en bewaken, en ons ondernemerschap blijven stimuleren. Soms zie je bij mensen die bijvoorbeeld uit de grote stad komen, dat die daar minder vanzelfsprekend in meegaan. Daarom is het belangrijk dat we letterlijk en figuurlijk ruimte maken voor de volgende generatie Ankeveners.
Ten slotte: omdat we al zo veel zelf doen, staat onze relatie met Natuurmonumenten soms wat onder druk. De ideeën die de organisatie heeft, verschillen nog wel eens van die van ons. Terwijl we allemaal baat hebben bij en belang hechten aan onze prachtige omgeving. Dus die relatie kan wat meer aandacht gebruiken.
Tot slot: ons advies voor de nieuwe gemeente
Eigenlijk kunnen we er kort over zijn: laat onze gemeenschap onze gemeenschap zijn. Als uit het voorgaande iets duidelijk wordt, dan is het wel dat we onze eigen boontjes kunnen doppen. We willen daarvoor graag de ruimte houden. Dat betekent dat we liever in gesprek gaan over hoe evenementen kunnen verlopen, dan dat we per definitie ingewikkelde regelgeving moeten volgen of voorwaardelijke plannen moeten maken om het te mogen organiseren. Terwijl zulke evenementen hier al jaren organisch en succesvol verlopen.
Natuurlijk begrijpen we dat de gemeente wettelijke taken heeft en zelf dus ook initiatieven moet nemen. Maar bedenk daarbij: in ons dorp doen we alles altijd zelf, en altijd samen. Dat ‘zelf doen’ zal niet altijd lukken bij de zaken waar de gemeente verantwoordelijk voor is. Maar ‘samen doen’, dát kan altijd.
Dus: is er een idee, een plan of een plicht? Laten we praten! Dan kunnen we samen bekijken hoe we dat het beste uit kunnen voeren. Als je ons laat meedenken vanuit onze kennis en ervaring, en onze input ook echt gebruikt, dan vind je in ons een sterke en loyale partner. Dan kunnen ook wij samen weer nieuwe geschiedenis maken.
'Je hebt er niks, maar toch heb je er alles."
Dat is toch wel de mooiste omschrijving die ik heb gehoord van een ras-Ankevener. Het moment dat je het dorp inrijdt na een lange vakantie, dat geeft wel een gevoel van rust. Dan zie je de Ankeveense Martinuskerk of de grote vlakte van de ijsbaan. Dat is voor mij thuiskomen. Ik ben een geboren en getogen, trotse Ankevener.
Trots zit in ons dorp
Trots zit in het dorp. Mensen staan hier voor elkaar klaar en helpen elkaar wanneer het nodig is. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. staat bekend om haar vele inschrijvingen bij de Kamer van Koophandel: er zijn veel stichtingen en verenigingen. Ankeveners zijn heel erg betrokken bij het wel en wee van hun dorp. Iedereen wil wel zijn steentje bijdragen. Het lukt ons altijd.
Ik ben vrijwilliger op verschillende plekken. Ik train een jeugdteam bij het voetbal, ben penningmeester bij de zaalvoetbalvereniging en voorzitter van de Stichting Oranje Festiviteiten Ankeveen - SOFA . We hebben net de Ronde van Ankeveen gehad. Dan zie je dat mensen langer blijven staan, elkaar herkennen, erkenning krijgen van anderen, een groot applaus van mensen. Dat symboliseert dat we het altijd met elkaar regelen en doen.
Als je een grote gemeente bent, is het belangrijk dat je ziet en weet wat een Ankevener een Ankevener maakt. Waardoor we het trotse gevoel hebben, en wat dat trotse gevoel veroorzaakt: natuurschoon en het sociale leven in ons dorp.
Bruisend Ankeveen Historische kring Kortenhoef, ‘s-Graveland, Ankeveen Ankeveense IJsclub Herinner je Ankeveen Natuurrijk Ankeveen
Dorps-cv Ankeveen | Wijdemeren Hilversum
Dorps-cv Ankeveen
