Η Καλλιθέα ιδρύθηκε επισήμως ως οικισμός του Δήμου Αθηναίων με Βασιλικό Διάταγμα της 31ης Δεκεμβρίου 1884, που δημοσιεύτηκε στο Φύλλο αρ. 3 της 12ης Ιανουαρίου 1885 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος. Η Καλλιθέα αποτελεί μια από τις πρώτες προσπάθειες οργανωμένης επέκτασης του σχεδίου πόλης της Αθήνας, η οποία, όπως αναφέραμε, είχε αρχίσει ήδη να αναπτύσσεται έξω από το τρίγω
νο των Κλεάνθη-Schaubert. Η αρχή της γέννησης της Καλλιθέας έγινε στις 14 Νοεμβρίου 1883, όταν ιδρύθηκε Οικοδομική Εταιρεία, που αγόρασε 910 στρέμματα στην περιοχή μεταξύ του πρώτου οικισμού του Σιδηροδρόμου Αθηνών-Πειραιώς και της Φαληρικής ακτής. Στην περιοχή καλλιεργούνταν κυρίως κριθάρι για τα άλογα της "Εταιρείας των Ιπποσιδηροδρόμων", δηλαδή των ιππήλατων τραμ της Αθήνας (φωτο δεξιά), που λειτούργησαν το 1882. Υπήρχαν επίσης μποστάνια, ελαιώνες, αμπελώνες και κτήματα με οπωροφόρα δένδρα. Το 1887 λειτούργησε για πρώτη φορά η γραμμή ατμήλατου τραμ Ακαδημίας – Καλλιθέας – Φαλήρων. Η γραμμή αυτή κατελάμβανε σε όλο του το μήκος τον άξονα της μετέπειτα πόλης από το βόρειο (Κουκάκι) μέχρι το νότιο (Τζιτζιφιές) άκρο της. Φαίνεται λοιπόν ότι εξαρχής ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη της πόλης της Καλλιθέας συνδέθηκε με τη λειτουργία του τραμ της λεωφόρου Θησέως. Οι ονομασίες των δρόμων και των πλατειών αντλούνταν από την αρχαιότητα και μάλιστα την ελληνική μυθολογία. Οδός Πάριδος ονομαζόταν αρχικά η σημερινή Χαροκόπου, Δήμητρος η σημερινή Δαβάκη, πλατεία Ελικωνιάδων Μουσών η πλατεία Κύπρου κλπ. η κοίτη του Ιλισσού δεν όδευε προς την Καλλιθέα νοτίως της Χαμοστέρνας. Μέχρι το 1898 ο Ιλισσός χυνόταν στον Κηφισό ακολουθώντας τη διαδρομή Καλλιρόης – Κουκάκι – Χαμοστέρνας – Πειραιώς – Κηφισού. Κεντρικός άξονας ανατολής-δύσης του οικισμού ήταν η σημερινή Σιβιτανίδου – Δαβάκη από τον σταθμό Καλλιθέας (που κατασκευάστηκε πολύ αργότερα, το 1928) προς τη Λεωφόρο Συγγρού. Κεντρικός άξονας βορρά-νότου ήταν η προτεινόμενη νέα λεωφόρος (Θησέως) στη σημερινή της θέση. Το σχέδιο προέβλεπε λεωφόρους περιμετρικά του οικισμού, βόρεια στην περιοχή των σημερινών οδών Αγίων Πάντων – Χαροκόπου, νότια στην περιοχή της οδού Σπάρτης (στην περιοχή δηλαδή της δεξιάς στροφής της Θησέως,Ως πρώτη ονομασία του οικισμού αναφέρεται το «Νέαι Αθήναι», πολύ γρήγορα όμως παίρνει το σημερινό της όνομα Καλλιθέα, για την πρόταση του οποίου υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.
Το όνομα "Καλλιθέα" αποδίδεται είτε στον Ευθύμιο Κεχαγιά, υποδιοικητή της Εθνικής Τράπεζας και πρόεδρο της Οικοδομικής Εταιρείας, είτε στον Γεώργιο Φιλάρετο, τον πρώτο οικιστή της, είτε στον ιστορικό Γεώργιο Κρέμο (φωτο δεξιά), ένα από τους πρώτους κατοίκους της Καλλιθέας.
Η ΚΑΛΛΙΘΕΑ ΑΠΟΣΠΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΑΙΩΝ (1925)
Η ραγδαία πληθυσμιακή μεταβολή, αποτέλεσμα της Μικρασιατικής καταστροφής και του προσφυγικού ρεύματος που επακολούθησε, οδήγησε στη διοικητική αναδιάρθρωση με τη συγκρότηση σειράς αυτόνομων Κοινοτήτων, που αποσπάστηκαν από τους Δήμους Αθηναίων και Πειραιώς. Έτσι, με το Προεδρικό Διάταγμα της 16ης Φεβρουαρίου 1925 (ΦΕΚ 27.2.1925), η Καλλιθέα αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε Κοινότητα. Το Προεδρικό Διάταγμα δημοσιεύθηκε επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Μιχαλακοπούλου και φέρει τις υπογραφές του Προέδρου Παύλου Κουντουριώτη και του Υπουργού Εσωτερικών και Εννόμου Τάξεως Γεωργίου Κονδύλη.
Θησέως, 1920
Τα πρώτα βήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Καλλιθέα συνέπεσαν με την επιβολή της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου, τον Ιούνιο του 1925. Η διεξαγωγή των δημοτικών εκλογών τον ίδιο χρόνο υπήρξε η πρώτη πολιτική αναμέτρηση στην πόλη. Ο Νικόλαος Χατζόπουλος, ο Παύλος Σερράος και ο Φίλλιπος Σκαλτσογιάννης διεκδίκησαν το αξίωμα του Προέδρου της Κοινότητας. Πρώτευσε ο Νικόλαος Χατζόπουλος με 180 ψήφους. Ο πρώτος Κοινοτάρχης, που φέρεται υποστηρικτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου, εκλέχτηκε έμμεσα με 11 ψήφους από το 15μελές Κοινοτικό Συμβούλιο στις 9 Δεκεμβρίου 1925. Λίγο αργότερα, με το Προεδρικό Διάταγμα της 7ης Ιουλίου 1926, (ΦΕΚ 15.7.1926) οι Τζιτζιφιές αποσπάστηκαν από τον Δήμο Πειραιώς και εντάχθηκαν διοικητικά στην Καλλιθέα.
Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ (1909-1931)
Εκτός από την Αμπέτειο Σχολή Τυφλών, που λειτουργούσε ήδη από το 1909, στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Καλλιθέα ανώτερες και ανώτατες σχολές, οι περισσότερες από τις οποίες συνεχίζουν μέχρι σήμερα στην πόλη το πνευματικό τους έργο.
Η Σχολή Νηπιαγωγών (1912)
Η Αικατερίνη Λασκαρίδου (Βιέννη 1842- Καλλιθέα 1916) ήταν κόρη του Κωνστ. Α. Χρηστομάνου, εμπόρου από το Μελένικο και αδελφή του καθηγητή και ιδρυτή του Γενικού Χημείου, Αναστασίου Χρηστομάνου. Παντρεύτηκε το 1859 τον Λάσκαρι Π. Λασκαρίδη και απέκτησε δύο κόρες: την Σοφία (1878-1965) που ήταν ζωγράφος και την Ειρήνη (1882-1958), που ίδρυσε τον Οίκο Τυφλών στην Καλλιθέα και εισήγαγε στην Ελλάδα τη μέθοδο ανάγνωσης Braille για τους τυφλούς.
Η Αικατερίνη Λασκαρίδου έστρεψε την προσοχή της στις ελλείψεις της γυναικείας μόρφωσης. Έτσι το 1864 ίδρυσε το Ελληνικό Παρθεναγωγείο, στο οποίο έλαβαν την πρώτη τους μόρφωση χιλιάδες Ελληνίδες, ενώ οργάνωσε για πρώτη φορά τη γυμναστική για γυναίκες στην Ελλάδα, σύμφωνα με το σουηδικό σύστημα. Το 1897 η Λασκαρίδου ίδρυσε νηπιαγωγείο με πρότυπο παιδικό κήπο, απ' όπου αποφοίτησαν χιλιάδες γυναίκες νηπιαγωγοί, οι οποίες στη συνέχεια δίδαξαν στην ελεύθερη Ελλάδα και στον απανταχού ελληνισμό. Το Διδασκαλείον Νηπιαγωγών, δημιούργημα της παιδαγωγού Αικατερίνης Λασκαρίδου, μεταφέρθηκε από την Αθήνα στην Καλλιθέα το 1912, στη συμβολή των οδών Φορνέζη και Κρέμου. Η Αικατερίνη Λασκαρίδου ασχολήθηκε και με τη συγγραφή βιβλίων, όπως "Το βιβλίο των μικρών μας", "Εικόνες του παιδικού βίου", "Φ. Φροέμπελ" κ. ά. Το Διδασκαλείο Νηπιαγωγών της Αικατερίνης Λασκαρίδου, αργότερα Ανωτάτη Σχολή Νηπιαγωγών Καλλιθέας, κρατική από το 1922, λειτούργησε στην Καλλιθέα μέχρι το 1982, οπότε και μεταφέρθηκε σε νέες εγκαταστάσεις στην Εκάλη.
Σχολή Νηπιαγωγών,
δεκαετία 1960
Η Χαροκόπειος (1929)
Ο Παναγής Χαροκόπος γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1835 και πέθανε στην Αθήνα το 1911. Επί πολλά έτη διέμεινε στη Ρουμανία, όπου και διετέλεσε σύμβουλος του βασιλέως Καρόλου του Α’ επί γεωργικών θεμάτων. Το 1899 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα. Το 1910 εξελέγη βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου. Παναγής Χαροκόπος
Παναγής Χαροκόπος
Ο Παναγής Χαροκόπος, ενδιαφέρθηκε για την εκπαίδευση στον τομέα της Οικιακής Οικονομίας και μερίμνησε με τη διαθήκη του για την ίδρυση και χρηματοδότηση αντίστοιχης Σχολής. Για τον σκοπό αυτόν αγόρασε το 1906 από την Οικοδομική Εταιρεία οικόπεδο 20.000 τ.μ. στην Καλλιθέα, επί του οποίου αναγέρθηκε (1915-1920) εκπαιδευτήριο με τη φροντίδα του αδελφού του Σπυρίδωνα Χαροκόπου. Στο κτιριακό αυτό συγκρότημα στεγάστηκε το 1929 η Χαροκόπειος Οικοκυρική και Επαγγελματική Σχολή Θηλέων.
Θεμελίωση Χαροκοπείου,
1905
Η Χαροκόπειος Οικοκυρική και Επαγγελματική Σχολή Θηλέων μετατράπηκε σε δημόσιο ίδρυμα το 1931, ενώ τρία χρόνια μετά αναγνωρίστηκε ως Ανωτέρα Οικοκυρική Σχολή. Το 1937 επεκτάθηκε με την προσθήκη διετούς διδασκαλείου οικοκυρικής εκπαίδευσης. Το 1951 μετονομάστηκε σε Χαροκόπειο Ανώτατη Σχολή Οικιακής Οικονομίας με στόχο την εκπαίδευση καθηγητριών στο αντικείμενο αυτό. Το 1982 επεκτάθηκε και στον τομέα της Διαιτολογίας. Xαροκόπειος,
δεκαετία 1950
Από το 1990 και εξής λειτουργεί ως Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Α.Ε.Ι.) με την επωνυμία Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.
Η Σιβιτανίδειος (1927)
Ο Βασίλειος Σιβιτανίδης, ομογενής κάτοικος Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, πεθαίνοντας το 1921 κατέστησε με τη διαθήκη του γενικό κληρονόμο ολόκληρης της περιουσίας του το ελληνικό δημόσιο με την προϋπόθεση να διατεθεί αυτή για να ιδρυθεί στην Αθήνα "Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων" κατά το υπόδειγμα παρομοίων σχολών στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες.
Βασίλειος Σιβιτανίδης
Βασίλης
Σιβιτανίδης Λουϊζος Σιβιτανίδης
Λουϊζος
Σιβιτανίδης
Το 1927, μετά την εκκαθάριση της περιουσίας του Σιβιτανίδη, ιδρύθηκε η Σιβιτανίδειος Σχολή, με χαρακτήρα Σχολής Μέσης και Κατώτερης επαγγελματικής εκπαίδευσης, ημερήσια, με παράλληλη λειτουργία νυκτερινών τμημάτων και εργαστήρια πλήρη και ενσωματωμένα στον χώρο φοίτησης. Τον Ιούνιο του 1928 αγοράστηκε το οικόπεδο (120-140 μέτρα πρόσοψη και 100 μέτρα βάθος) σε απόσταση 20 μέτρων από τον ηλεκτρικό σταθμό και 500 μέτρων από το κέντρο της πόλης της Καλλιθέας και ανατέθηκε η εκπόνηση των μελετών στους αρχιτέκτονες Αν. Μεταξά και Εμμ. Κριεζή.
Σιβιτανίδειος Σχολή
Η Σιβιτανίδειος Σχολή λειτούργησε για πρώτη φορά το σχολικό έτος 1929-30 στο νοικιασμένο χώρο του πρώην εργοστασίου «Πιλοποιία Αθηνών» επί της οδού Θεσσαλονίκης στα Πετράλωνα. Τον Δεκέμβριο του 1931 η Σιβιτανίδειος εγκαταστάθηκε στα νέα κτίρια στην Καλλιθέα και για τα επόμενα πενήντα περίπου χρόνια απετέλεσε τη μοναδική ελληνική δημόσια σχολή τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης.
Η Πάντειος (1931)
Η Πάντειος Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, το σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο, θεμελιώθηκε το 1927 για να λειτουργήσει το 1931. Δυο άνθρωποι συνέδεσαν το όνομα τους με τη σύλληψη της ιδέας, την ίδρυση και τα πρώτα βήματα της Σχολής. Ο ένας ήταν ο Κύπριος Γεώργιος Σ. Φραγκούδης (1869-1939), που σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι και μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα δημοσιογραφούσε και πολιτευόταν. Ο άλλος ήταν ο Αλέξανδρος Ι. Πάντος (1888-1930), που σπούδασε κι αυτός Νομικά στην Αθήνα και υστέρα Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι.
Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΥ (1925)
Στις Τζιτζιφιές, στο νοτιοανατολικό άκρο της Καλλιθέας, στο Φαληρικό Δέλτα, στη συμβολή των λεωφόρων Συγγρού και Ποσειδώνος, κατασκευάστηκε και λειτούργησε από το 1925 μέχρι το 2003 ο Ιππόδρομος του Φαλήρου, η μοναδική πίστα ιπποδρομιών στην Ελληνική επικράτεια. Καταλάμβανε έκταση 260 στρεμμάτων και διέθετε τρεις χώρους φιλοξενίας των επισκεπτών (Περίπτερο, Α’ και Β’ Θέση), κυκλική πίστα στίβου ιπποδρομιών μήκους 1.700 μέτρων και εγκαταστάσεις για τον σταβλισμό των αλόγων.
Ιππόδρομος, 1930
To 1924 η Προνομιούχος Ελληνική Εταιρεία Ιπποδρομιών ξεκίνησε τις εργασίες για την ανέγερση ιπποδρόμου στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα, σε έκταση 300 στρεμμάτων, που παραχωρήθηκε από το Δημόσιο. Επρόκειτο για την εξαιρετικά ελώδη περιοχή στα νότια του οικισμού της Καλλιθέας, κοντά στην παραλία των Τζιτζιφιών. Αρχικά διαμορφώθηκε ο ελλειψοειδής στίβος που στρώθηκε με άμμο θαλάσσης, προκειμένου να καλυφθεί το ελώδες υπέδαφος. Γύρω από τον στίβο υψώθηκαν εξέδρες για τους θεατές. Η εξέδρα των επισήμων διέθετε ειδικά διαμορφωμένα θεωρεία. "Ακταίον", 1920
Οι πρώτοι ιπποδρομικοί αγώνες διεξήχθησαν στις 20 Απριλίου 1925. Από τότε οι ιπποδρομίες καθιερώθηκαν ως σταθερός θεσμός στο πλαίσιο της ελληνικής και, κυρίως, της αθηναϊκής κοινωνίας. Κατά τα χρόνια της Κατοχής, οι ιπποδρομικοί αγώνες διακόπηκαν, καθώς οι εγκαταστάσεις του Ιπποδρόμου επιτάχθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα, τα οποία προκάλεσαν σημαντικότατες φθορές.
Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ (1928)
Η σιδηροδρομική εξυπηρέτηση της Καλλιθέας, που ζητήθηκε με την ίδρυση της πόλης τη δεκαετία του 1880, καθυστέρησε 40 χρόνια.
Τελικά την 1η Ιουλίου 1928 τέθηκε σε λειτουργία ο σταθμός Καλλιθέας των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων (ΕΗΣ).
Μέχρι το 1948, μέχρι δηλαδή την κατασκευή της σήραγγας Ομόνοιας-Αττικής, οι ΕΗΣ εξυπηρετούσαν τους σταθμούς Πειραιώς, Μοσχάτου, Καλλιθέας, Θησείου, Μοναστηρακίου και Ομόνοιας.
Η επιχείρηση της οριστικής στέγασης των προσφύγων θα ξεκινήσει το 1928 και θα απαιτήσει αρκετά χρόνια. Πρώτα χτίζονται οι μονώροφες και διώροφες κατοικίες του συνοικισμού της Νέας Ζωής το 1930, στην περιοχή από Μυκηνών – Ηρακλέους – Φιλαρέτου – Δαβάκη μέχρι τη Συγγρού. Τότε αρχίζει να απαλλάσσεται η σημερινή οδός Δαβάκη (τότε Δήμητρος) από τις ξύλινες παράγκες. Ακολουθούν ο συνοικισμός Νέος Πόντος στην περιοχή Καψάνη με διώροφες κατοικίες και κατόπιν η Ανδρομάχης, η Αγία Ελεούσα, τα Παλαιά Σφαγεία, οι Τζιτζιφιές.
Φιλαρέτου, 1930
Έτσι απελευθερώνεται τελικά το Σκοπευτήριο, που θα φιλοξενήσει Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο Αρρένων και Θηλέων εκ περιτροπής. Το 1939 ξεκινά καινούργιο πρόγραμμα στέγασης, που θα ολοκληρωθεί στις Τζιτζιφιές αλλά θα αφήσει ημιτελείς πολλές άλλες κατοικίες λόγω του πολέμου του 1940. Η οριστική λύση θα δοθεί μόλις το 1954, όταν αποπερατώνονται όλες οι ημιτελείς κατοικίες και στους υπόλοιπους πρόσφυγες δίνεται οικόπεδο και δάνειο για αυτοστέγαση.
Η επιτυχής πορεία του Κοινοτάρχη Δημήτριου Αναγνώστου θα μπορούσε ίσως να του είχε εξασφαλίσει την επανεκλογή, αλλά ο συνδυασμός του διασπάστηκε από την υποψηφιότητα του Παύλου Σεράου. Τον παραιτηθέντα Πρόεδρο της Κοινότητας διαδέχθηκε το 1933 ο Αντιπρόεδρος και πλειοψηφήσας Σύμβουλος Ιωάννης Αραπάκης (1885-1945).
Στο μεταξύ με Προεδρικό Διάταγμα της 7ης Μαϊου 1933 η Καλλιθέα αναβαθμίστηκε σε Δήμο από Κοινότητα. Στις δημοτικές εκλογές του Απριλίου 1934 πρώτος δήμαρχος Καλλιθέας εκλέγεται με μεγάλη πλειοψηφία ο Ιωάννης Αραπάκης. Ιδρυτής της πρώτης Μαιευτικής και Παθολογικής Κλινικής στην Πόλη, ο νέος Δήμαρχος εγκατέλειψε ουσιαστικά το επάγγελμα του, προκειμένου να επιδοθεί στην άσκηση των καθηκόντων του. Στην μνήμη των παλαιών κατοίκων η θητεία του Ιωάννη Αραπάκη στο δημαρχικό αξίωμα έχει καταγραφεί θετικά.
Ο Αραπάκης άσκησε τα καθήκοντά του μέχρι το 1941, δηλαδή μέχρι την κατάληψη της χώρας από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και το σχηματισμό της Κυβέρνησης Τσολάκογλου, οπότε παραιτήθηκε.
Η Καλλιθέα εισήλθε στη δεκαετία του 1930 με έντονη κοινωνική ζωή, εξελισσόμενη σταδιακά και σε κέντρο εγκατάστασης σημαντικού αριθμού διανοουμένων και καλλιτεχνών.
Ο αίθουσες του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών και το Βιβλιοπωλείο "Λουκάτου" κάλυπταν τις ελλείψεις στην υποδομή της Κοινότητας, φιλοξενώντας εκθέσεις ζωγραφικής και βιβλίου, οργανωμένες με ιδιωτική πρωτοβουλία.
Η Καλλιθέα ήταν πια μια από τις λίγες μεγάλες γειτονιές της Αθήνας. Βρισκόταν στην καρδιά της κατοικημένης περιοχής ανάμεσα στην πρωτεύουσα και το λιμάνι της. Περιλάμβανε στα όριά της πολλά από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της εποχής. Διέθετε υποδειγματική συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση προς όλες τις κατευθύνσεις με τρένα, τραμ και λεωφορεία. Παρέμενε ανθρώπινη με τις μονώροφες και διώροφες κατοικίες, τους κήπους και τις δενδροστοιχίες της. Επιλέχθηκε λοιπόν ως τόπος μόνιμης εγκατάστασης αρκετών από τους διανοουμένους της εποχής.
Ο Σιφνιός λογοτέχνης Γιάννης Γρυπάρης, που έγραψε ποιήματα και μετέφρασε όλα τα έργα του Αισχύλου, όλα τα έργα του Σοφοκλή και τις "Βάκχες" του Ευριπίδη, έζησε στην Καλλιθέα στην ομώνυμη σήμερα οδό και πέθανε εκεί από την πείνα στη διάρκεια της Κατοχής (1942), έρημος και μόνος. Στην Καλλιθέα έζησε από τον μεσοπόλεμο μέχρι το θάνατό του και ο Πηλιορείτης ιστορικός Γιάνης Κορδάτος, ένα από τα λαμπρότερα πνεύματα της αριστερής διανόησης.
Έλλη Αλεξίου
Έλλη
Αλεξίου Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη
Σοφία
Μαυροειδή-
Παπαδάκη
Στην Καλλιθέα ζούσαν επίσης ο κριτικός Γιάννης Χατζίνης, η λογοτέχνης Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, που δίδασκε στη Χαροκόπειο, ο ποιητής Σωτήρης Σκίπης, οι λογοτέχνες Έλλη Αλεξίου, Γιώργος Βαλέτας, Γιώργης Λαμπρινός και άλλοι. Εδώ σύχναζαν ο Μάρκος Αυγέρης, ο Ροζέ Μιλλιέξ, η Τατιάνα Γρίτση-Μιλλιέξ, ο Άρις Δικταίος, ο Στέλιος Ανεμοδουράς και άλλοι.
Στις δημοτικές εκλογές της 5ης Απριλίου 1959 την ΕΡΕ εκπροσώπησε ο Δήμαρχος Νικόλαος Σκανδαλάκης, την Ένωση Κέντρου ο γιατρός Λεωνίδας Μαλαχίας και την ΕΔΑ ο συνδικαλιστής Σταμάτης Μαστρογιαννάκος. Στις εκλογές αυτές ο Νικόλαος Σκανδαλάκης εξελέγη και πάλι έμμεσα από το Δημοτικό Συμβούλιο στις 7 Ιουνίου 1959.
Καλλιθέα, δεκαετία 1960
Την εποχή αυτή στο κέντρο της Καλλιθέας, στη Θησέως, μεταξύ Δαβάκη και Χαροκόπου, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες πολυκατοικίες της αντιπαροχής. Τα δεκατέσσερα (!) θερινά σινεμά ("Αμαζών, "Κρυστάλ", "Απόλλων", "Αελλώ", "Αθηναία", "Διονύσια", "Παρέλ", "Καλλιθέα", "Παλλάδιον", "Ετουάλ", "Σινέ 13", "Σίσσυ", "Τροπικάλ",
το 1964 στη μετεκλογική συνεργασία μεταξύ της Ενώσεως Κέντρου και της ΕΔΑ και την εκλογή στο αξίωμα του Δημάρχου του υποστηριζόμενου από την τελευταία γιατρού Γιάννη Γάλλου (1910-1995). Επρόκειτο για σημαντική πολιτική μεταβολή στο Δήμο Καλλιθέας.
Στο σύντομο απολογισμό της πρώτης υπό τον Γιάννη Γάλλο δημοτικής διοίκησης περιλαμβάνεται η οριστική απομάκρυνση των Φυλακών από την Καλλιθέα (1966), η κάλυψη του ρέματος της Κατσιποδούς, η ίδρυση Δημοτικού Θεάτρου και Χορωδίας, η έναρξη των διαδικασιών για τη διάσωση της Οικίας Λασκαρίδου και η έναρξη των εργασιών για την κατασκευή του Δημοτικού Σταδίου Καλλιθέας.
Η Καλλιθεάτικη παραλία, οι Τζιτζιφιές, υπήρξε από τους βασικούς χώρους της ανασυγκρότησης του ρεμπέτικου τραγουδιού μετά την Κατοχή και του περάσματος στο λαϊκό τραγούδι. Οι ρεμπέτες, κυνηγημένοι προπολεμικά από τη δικτατορία του Μεταξά, βρήκαν μετά τον πόλεμο στέγη στα κέντρα διασκέδασης των Τζιτζιφιών, που απετέλεσαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 το κέντρο της αθηναϊκής νυχτερινής ζωής.
Στις αρχές του 1947 ο Γιάννης Παπαϊωάννου, που γεννήθηκε το 1913 στην Κίο της Προποντίδας κι εγκαταστάθηκε μικρός στις Τζιτζιφιές με την προσφυγιά, συγκέντρωσε την "Εθνική Ελλάδος" του ρεμπέτικου (Βαμβακάρης, Ροβερτάκης, Καρίπης, Χατζηχρήστος, Κερομύτης, Περιστέρης, Μητσάκης, Ρούκουνας, Μαρσέλλος, Μανισαλής) στο κέντρο του "Καλαματιανού" στις Τζιτζιφιές.
