28/12/2020
Αγόρι :"Συγγνώμη που σε χτυπάω αλλά δεν φταίω εγώ δεν μπορώ να ελέγξω τον θυμό μου.
Αν συνεχίσω να σε χτυπάω θα φύγεις και θα με αφήσεις και εσύ όπως οι άλλοι;"
Εγω: "Όχι δεν θα σε αφήσω, μαζί θα ψάξουμε και θα βρουμε τρόπους να το αλλάξουμε αυτό. Εννοείται πως θα θυμώνεις, είναι λογικό όλοι θυμωνουμε, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Απλά έχουμε βρει κάποιους τρόπους να διώχνουμε τον θυμό μας χωρίς να χτύπησουμε κάποιον."
Αγορι:" Σ αγαπάω! "
Αγόρι 6ετων με ΔΕΠΥ και Αυτισμό.
Ένα παιδί που περσυ άλλαξε 5 εκαπιδευτικους παράλληλης στήριξης. Ένα παιδί που το μόνο που ακούει 3 χρόνια στο σχολικό του περιβάλλον ειναι:" βγες έξω, με ενοχλείς, μην καθίσεις κοντά του θα σ χτυπήσει, ποτέ δεν κάνεις καμιά εργασία, τι θα κάνεις στο δημοτικό, εισαι πολύ άτακτος, αυτός το εκανε(ακόμα και αν δεν έχει κάνει τπτ), δεν θα βγεις διάλειμμα, οι κανόνες λένε αυτό, θα κάνεις αυτό που σου λέω, δεν σε παίζουμε, δεν θέλω να κανεις παρέα με αυτό το παιδί, επιτέλους κάνε ησυχία, όχι τώρα μιλάω εγώ, θα περιμένεις, όχι, κ.α"
Ενα παιδί που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό του αλλά ούτε στους ανθρώπους γύρω του.
Μαντέψτε ποιος ευθύνεται γι'αυτο η Δεπυ; ο αυτισμός ή εμείς;
Τέλος ας αναλογιστουμε αν εμείς σαν ενήλικες που δεν εχουμε Δεπυ, δεν έχουμε αυτισμό, δεν έχουμε διπολική, δεν έχουμε τπτ απ όλα αυτά, αν έχουμε την ωριμότητα να αναγνωρίσουμε τ λάθη μας να ζητήσουμε συγγνώμη και να πουμε σ αγαπάω. Και ν αλλάξουμε την συμπεριφορά μας όπως προσπαθεί να την αλλάξει αυτό το παιδί μετά απ αυτον τον συντομο διάλογο.