Για τους φανατικούς του Θερινού σινεμά

Home
Greece
Agios Dimitrios
Για τους φανατικούς του Θερινού σινεμά

Directions Website

Κοινότητα για τους λάτρεις των θερινών σινεμά, κλασικών ταινιών και κάθε ταινίας που "έγραψε"

Το Μπραχάμι δεν είχε ποτέ πλατεία, δεν είχε ποτέ πεζοδρόμια, δεν είχε άλσος, δεν είχε χώρους άθλησης για τους πολίτες, δεν είχε χώρους αναψυχής… Για βραδινή βόλτα, ας πούμε για παγωτό, πηγαίναμε στην πλατεία της Ν. Σμύρνης. Εκτός του κέντρου της Αθήνας, το Μπραχάμι ήταν η περιοχή με τους περισσότερους σινεμάδες.

Να σας τους αναφέρουμε εν τάχει; ΑΣΤΗΡ χειμερινό, ΑΣΤΗΡ θερινό, ΑΤΤΙΚΟΝ χειμερινό, ΑΤΤΙΚΟΝ θερινό, ΛΟΥΛΑ χειμερινό, ΛΟΥΛΑ θερινό, ΑΡΙΩΝ, ΗΡΑ, ΔΡΟΣΙΑ, ΑΡΓΩ, και στα σύνορα με τους όμορους δήμους η ΘΑΛΕΙΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΟΛΥΜΠΙΑ, ΑΚΡΟΝ, ΝΟΡΜΑ, ΕΡΜΗΣ, ΔΑΦΝΗ, ΓΑΡΔΕΝΙΑ, ΟΡΦΕΥΣ, ΣΙΝΕ ΕΠΤΑ, ΡΙΡΙΚΑ και τόσοι άλλοι…

Για το μόνο πράγμα που δεν χρειαζόταν να μετακομίζουμε τα βράδια ήταν οι ταβέρνες και ο κινηματογράφοι.. Πάντα είχαμε την απορία, πώς, μια πόλη με βασικές ελλείψεις στο χώρο του πολιτισμού -και όχι μόνο- είχε το σπάνιο προνόμιο να διαθέτει τόσους σινεμάδες… Υπήρχαν βραδιές που δεν βρίσκαμε θέση να καθήσουμε. Τρέχαμε από τον ένα στον άλλο, ανεξάρτητα από το έργο. Καταλήγαμε σ΄αυτόν που βρίσκαμε θέση.

Μπορεί να ήταν η Μάρθα Βούρτση, η Ναργκίς στο ΑΤΤΙΚΟΝ, Ο Μάρλον Μπράντο, η Αβα Γκάρτνερ στον ΑΣΤΕΡΑ, ο Τόνυ Κέρτις, η Μέρλιν Μονρόε στη ΛΟΥΛΑ, και πάει λέγοντας.

Κινηματογραφικοί χώροι που, ως δια μαγείας μετατρέπονταν ενίοτε σε αναψυκτήρια με ορχήστρες και λαικούς τραγουδιστές υψηλού επιπέδου με βαριετέ και καλλιστεία, ή σε χώρους αγώνων ελευθέρας πάλης (ΚΑΤΣ), λίγο πριν χειμωνιάσει για τα καλά.

Το Μπραχάμι δεν είχε αυτές τις μικρές ανέσεις της καθημερινότητας.

Είχε όμως ένα άλλο πλεονέκτημα, ένα σπουδαίο πλούτο. Είχε σινεμάδες…

Είχε σινεμάδες θερινούς, σινεμάδες χειμερινούς, σινεμάδες μικτούς …

Για όλες τις εποχές για όλα τα γούστα..
Ε! γι αυτό και μεις πήραμε την πρωτοβουλία να ξεκινήσουμε την καμπάνια για τη δημιουργία ενός θερινού Δημοτικού σινεμά.
Μέρος μιας τέτοιας πρωτοβουλίας είμαστε αλλά και είναι όσοι ανιδιοτελώς και αυθορμήτως συμπαραστάθηκαν. Γνωρίζουμε ότι όλοι εμείς και άλλοι οι πολλοί που, δήλωσαν την διάθεσή και την επιθυμία τους, να υλοποιηθεί το αίτημα για τη δημιουργία θερινού σινεμά στο Μπραχάμι, δε θα σταματήσουμε.

Έχουμε ισχυρή πεποίθηση ότι το αίτημα είναι παλαϊκό και υλοποιήσιμο. Αν κάποιος πριν μερικά χρόνια έκανε ένα ερώτημα στη πόλη, π.χ. –Θέλετε να γκρεμίσουμε την εκκλησία του Αγ. Δημητρίου και να φτιάξουμε μια καινούργια μεγαλύτερη;; Ε, είναι σίγουρο ότι κάποιοι έστω, θα διαφωνούσαν. Αν κάποιος ρωτούσε, -θέλετε να λειτουργήσει Δημοτικός κινηματογράφος στο Μπραχάμι; Ε, αμφιβάλουμε αν θα υπήρχε έστω και μία αρνητική απάντηση. Αυτό και μόνο, δείχνει την αναγκαιότητα και τη παλαϊκότητα του αιτήματος.

Πιστεύουμε ότι η Δημοτική Αρχή και όλες ανεξαιρέτως οι παρατάξεις , έχουν την ίδια διάθεση και επιθυμία για το άνοιγμα Δημοτικού σινεμά στη πόλη μας. Γιατί δε μπορεί παρά, να είναι Δημοτικός ο κινηματογράφος.

21/09/2026

Fargo (1996) του Τζόελ Κοέν με τους: Στιβ Μπουσέμι, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Γουίλιαμ Μέισι. Καλημέρα

Οι αδερφοί Cοhen με το προσωπικό τους στυλ δημιουργούν μια ταινία θρίλερ και μαύρη κωμωδία ταυτόχρονα, μετατρέποντας μικροαπατεώνες σε στυγερούς δολοφόνους και θύματα σε θύτες. Με σκηνές όπου το αίμα και η βία έχουν την πρωτοκαθεδρία χειρίζονται τις καταστάσεις έτσι ώστε να μη σοκάρουν ή τουλάχιστον να προκαλούν με μέτρο και να μη δημιουργούν αντιπάθειες απέναντι στους ήρωες.
Παρά το γεγονός ότι η αγριότητα είναι βασικό στοιχείο της ταινίας δίνεται τόσο απλά και στεγνά που μοιάζει φυσική δημιουργώντας μάλιστα μία φαιδρή ατμόσφαιρα. Η ψυχραιμία των χαρακτήρων είναι ιδιαιτέρως έντονη σε ορισμένες περιπτώσεις και λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με τον έλεγχο που σταδιακά χάνεται από τις αντιδράσεις των ηρώων. Όσο πιο πολύ προχωρούν ακολουθώντας τις επιλογές τους οδηγούνται με ακρίβεια στην καταστροφή τους παρασύροντας - με μια αλυσίδα τυχαίων συμπτώσεων, άσχετους και αθώους.
Κάπως έτσι δένονται οι τύχες και οι ζωές των ανθρώπων στη ταινία αυτή των Cohen διανθισμένη με το ιδιότυπο, πλούσιο και κυνικό χιούμορ τους.
O William Macy βρίσκεται σε ένα ρόλο που του ταιριάζει απόλυτα καθώς εύκολα υιοθετεί το στυλ του κατατρεγμένου που οι καταστάσεις τον "καταπίνουν".
Η Frances Mac Dormand υποδύεται την αστυνομικίνα που διεξάγει την έρευνα γύρω από τους φόνους και με άνεση ακολουθεί την απλότητα και την χοντροκοπιά κάποιες φορές (στον τρόπο εκφράσεις και ομιλίας) των κατοίκων της Μινεσότα κάνοντας αξέχαστη την εμφάνισή της. Η παρουσία των κακοποιών (Buscemi και Stormare) είναι πραγματικά απολαυστική. Πρόκειται για δύο διαφορετικές προσωπικότητες, χωρίς ιδιαίτερους ηθικούς φραγμούς, που οδηγούν τη συνεργασία τους στον γκρεμό και στο τέλος τους.
Οι Cohen με το Fargo παρουσιάζουν μια από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές τους.
Με περισσότερη ωριμότητα βάζουν σε εφαρμογή το γνωστό απρόβλεπτο χιούμορ τους και δημιουργούν ένα φιλμ που κινείται γύρω από διασκεδαστικές-εγκληματικές ενέργειες συνδυάζοντας το δραματικό και το κωμικό στοιχείο.
http://www.cine.gr/film.asp?id=1101&page=4

20/09/2026

Η Σκύλα (Scarlet Street 1945) του Φριτς Λανγκ με τους: Έντουαρντ Ρόμπινσον, Τζόαν Μπένετ, Νταν Ντούρια. Καλημέρα

Ο Φριτζ Λανγκ διασκευάζει Ζαν Ρενουάρ στην πρώτη αμερικάνικη ταινία όπου το έγκλημα δεν έχει τιμωρία και το νουάρ μπαίνει με εξπρεσιονιστική αποφασιστικότητα στο φιλμ.
Ο Κρίστοφερ Κρός είναι ένας ευσυνείδητος ταμίας που εργάζεται επί 25 χρόνια στην ίδια τράπεζα. Είναι όμως ένας μοναχικός άνθρωπος: Με την γυναίκα του Αντέλ δεν υπάρχει καμία ψυχκή επαφή, μοιάζουν σαν δύο ξένοι. Μοναδική του παρηγοριά είναι η ζωγραφική. Μια βροχερή νύχτα, βλέπει κάποιον να επιτίθεται σε μια γυναίκα στην οδό Σκάρλετ. Αφού την σώσει, γνωρίζονται καλύτερα και αναπτύσσεται μια συμπάθεια ανάμεσά τους. Ο Κρίς ερωτεύεται την Κίτι και της προσφέρει στέγη στο διαμέρισμα που διατηρεί για τους πίνακές του. Η Κίτι, που αρχικά τον νομίζει για μεγάλο ζωγράφο, του παριστάνει την ερωτευμένη με σκοπό να τον εκμεταλλευθεί, κάτι που καταφέρνει εύκολα. Στη συνέχεια η εκμετάλλευση γίνεται εντονότερη, αφού ο Κρίς μεταβάλλεται σε απόλυτο θύμα της Κίτι και του εραστή της. Αργότερα, όταν θα έρθει η ώρα της πικρής αλήθειας, τα πράγματα θα έχουν πολύ τραγική κατάληξη για όλους…
Υπάρχουν φιλμ νουάρ και υπάρχουν και τα φιλμ νουάρ του Φριτζ Λανγκ.
Στα πρώτα το «σκοτάδι» έρχεται από τις σκιές που ρίχνουν τα τεχνητά φώτα πάνω στις πόλεις και τους ανθρώπους, βυθίζοντας αθώους και ενόχους στην κλειστοφοβική δίνη μιας Αμερικής σε ελεύθερη πτώση.
Στα δεύτερα, το «σκοτάδι» έρχεται από την ίδια τη ζωή, από τα μικρά εγκλήματα που καταλήγουν σε τραγωδίες και τα πιο ταπεινά ανθρώπινα ένστικτα που συμπαρασύρουν στο πέρασμα τους κάθε έννοια ηθικής, τάξης ή ασφάλειας.
Ο,τι δηλαδή συμβαίνει στο «Scarlet Street», την κατά τον Φριτζ Λανγκ εκδοχή της «Σκύλας» του Ζαν Ρενουάρ (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζορζ ντε Λα Φουσαρντιέρ), όπου οι δύο κεντρικοί ήρωες του βρίσκονται συνένοχοι ο καθένας στο δικό του μικρό έγκλημα. Πριν αφεθούν ολοκληρωτικά στη δίνη μιας πτώσης που όχι μόνο δεν έχει γυρισμό, αλλά είναι νομοτελειακά υπολογισμένο πως θα σταματήσει μόνο όταν συγκρουστεί μετωπικά με το πεπρωμένο.
Μακριά από την πιο πιο σατιρική εκδοχή του Ρενουάρ, ο Λανγκ κλείνει την ιστορία της δαιμονικής femme fatale που θα εκμεταλλευτεί έναν αθώο υπάλληλο τραπέζης, μέσα σε ένα κλειστοφοβικό αρχιτεκτονικό οικοδόμημα που δεν αναφέρεται μόνο στα σκοτεινά ομιχλώδη στενά της μεταπολεμικής Αμερικής.
Με κεντρικό σκηνικό ένα αμαρτωλό ατελιέ – σημάδι και σημαινόμενο μιας νέας εποχής για την ηθική και την Τέχνη – ο Λανγκ παρακολουθεί την πτώση των ηρώων του, ξεκινώντας ήδη από την πρώτη συνάντηση του Εντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον και της Τζόαν Μπένετ ένα κινηματογραφικό παιχνίδι τριών genres.
Το «Scarlet Street» είναι ένα φιλμ νουάρ, ακριβώς στα πρώτα χρόνια που αυτό γεννιόταν, για να καθρεφτίσει τις σκιές μιας τραυματισμένης χώρας. Την ίδια στιγμή είναι και ένα μεγαλειώδες μελόδραμα που αφηγείται ένα τραγικό love story καταδικασμένο να μην αντέξει κάτω από το βάρος ενός ανελέητου κοινωνικού κυνισμού. Δύο κινηματογραφικά είδη που έρχονται να συναντήσουν σε μια και μόνο ταινία και το ψυχολογικό θρίλερ, με ανεβασμένη την ένταση του σασπένς και της αγωνίας.
Περισσότερο όμως ίσως και από οποιαδήποτε στενή κινηματογραφική του ερμηνεία, το «Scarlet Street» είναι ένα ακόμη δείγμα της μεγαλοφυίας του Λανγκ. Ενα συναρπαστικό οικοδόμημα από απλές καθημερινές πράξεις που κάτω από το διεισδυτικό βλέμμά του, αποκτούν τις διαστάσεις μιας σχεδόν κοσμικής παραβολής πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία και πως αυτή μπορεί να ανοίξει, ακόμη και με ένα απλό παραπάτημα, τις πύλες της κολάσεως.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λανγκ ταυτίζεται τόσο με τον όχι και τόσο «αθώο» ήρωα του Εντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον αλλά και με την μόνο φαινομενικά μονοδιάστατη femme fatale της Τζόαν Μπένετ. Οσο συγκλονιστικός είναι ο Ρόμπινσον καθώς η επιθυμία του τον καταπίνει, οδηγώντας την στην ολοκληρωτική καταστροφή, άλλο τόσο τραγική μοιάζει η φιγούρα της σατανικής Μπένετ (η «Σκύλα» του τίτλου) καθώς από μικροαπατεώνισσα καταλήγει να βρίσκεται πρωταγωνίστρια με διαφορετικές ταυτότητες σε ένα ανεξέλεγχτο φλερτ με το «κακό».
Βάζοντας το δάχτυλο του ακριβώς εκεί όπου δεν θα τολμούσε ίσως κανένας Αμερικάνος σκηνοθέτης εκείνη την εποχή, ο Λανγκ απλώνει το εξπρεσιονιστικό του πέπλο πάνω από το βούρκο μιας κοινωνίας σε οριστική κατάπτωση με μοναδικό σκοπό να φέρει στο φως την πλήρη έλλειψη της όποιας ηθικής. Και φτάνοντας ακόμη πιο βαθιά στην ανθρωπολογική του μέλετη, τολμά, για πρώτη φορά στην ιστορία του αμερικανικού σινεμά, να αφήσει το έγκλημα ατιμώρητο, δικαιώνοντας την εκδίκηση που όμως στο χρονικό σημείο που έχει επέλθει – όταν πια όλα έχουν παραδοθεί στο χάος - δεν μπορεί να είναι λυτρωτική ούτε για αυτόν που την διαπράττει.
Ακόμη κι αν δεν είχε λογοκριθεί και δεν είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων για την ηθική του στάση απέναντι στο νόμο και την διάχυτη σεξουαλικότητά του, το «Scarlet Street» θα έμενε στην Ιστορία και μόνο για το γεγονός πως τοποθέτησε, με πρωτόγνωρους για την εποχή του όρους, το νουάρ στο φιλμ, περισσότερο εδώ από το «Τhe Woman in the Window» που με τους ίδιους πρωταγωνιστές και τον ίδιο σκηνοθέτη προηγήθηκε χρονικά κατά ένα χρόνο.
Παραμένοντας ταυτόχρονα μια από τις πιο μελαγχολικές ταινίες πάνω στις μεγάλες προσδοκίες μικρών ανθρώπων. Αυτές που γεννιούνται γνωρίζοντας από την αρχή πως δεν θα ζήσουν για πολύ.
http://flix.gr/cinema/h-skyla.html

19/09/2026

Τα 39 Σκαλοπάτια (The 39 Steps 1935) του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τους: Ρόμπερτ Ντόνατ, Μάντλιν Κάρολ, Λούσι Μανχάιμ. Καλημέρα

Ο Καναδός Ρίτσαρντ Χάνεϊ επισκέπτεται την Αγγλία. Σε ένα μιούζικ χολ του Λονδίνου, παρακολουθεί μια παράσταση με την επίδειξη ενός παράξενου ανθρώπου, που έχει φωτογραφική μνήμη. Ξαφνικά όμως ακούγονται πυροβολισμοί και επικρατεί πανικός στο θέατρο. Μέσα στην αναστάτωση γνωρίζει μια όμορφη κοπέλα, την Αναμπέλα, η οποία ζητά τη βοήθειά του. Ο Ρίτσαρντ την παίρνει μαζί του στο διαμέρισμά του και εκείνη του αποκαλύπτει ότι είναι κατάσκοπος και έχει ανακαλύψει στοιχεία που θα ξεσκεπάσουν μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπίας ενάντια στην Αγγλία. Εκεί του αναφέρει για πρώτη φορά και τα μυστηριώδη «39 σκαλοπάτια». Πριν προλάβει όμως ο Ρίτσαρντ να μάθει περισσότερα, η Αναμπέλα βρίσκεται μαχαιρωμένη στο διαμέρισμά του και ο Ρίτσαρντ φεύγει σαν τον κλέφτη. Αργότερα, μαθαίνει ότι η αστυνομία τον θεωρεί βασικό ύποπτο για τον φόνο της Αναμπέλα και έχει εξαπολύσει κυνηγητό εναντίον του! Ο Ρίτσαρντ, με την αστυνομία στο κατόπι του, παίρνει το τρένο για τη Σκωτία, προσπαθώντας να βρει τον «εγκέφαλο» της κατασκοπικής συνωμοσίας, που σύμφωνα με τα λίγα στοιχεία που έμαθε από την Αναμπέλα, βρίσκεται εκεί. Στη διαδρομή γνωρίζει όμως και μια όμορφη νέα γυναίκα, την Πάμελα, και οι μοίρες τους διασταυρώνονται για πάντα.
Δεν υπάρχει τίποτα περιττό στα «39 Σκαλοπάτια». Από την πρώτη σκηνή του πυροβολισμού στο μιούζικ χολ μέχρι και το συναρπαστικό φινάλε στο θέατρο, ο ρυθμός με τον οποίο τρέχει ο Χίτσκοκ είναι ιλιγγιώδης. Ανακαλύπτοντας το σινεμά από την αρχή, ορίζει ξανά τις έννοιες της οικονομίας, του timing, του σασπένς και του αφηγηματικού μοντάζ, πετάει με θράσος οτιδήποτε άχρηστο μπορεί να εμποδίσει την ιστορία του να αναπτυχθεί και, ανενόχλητος, μεγαλουργεί.
Στην πρώτη του πραγματικά μεγάλη ταινία της βρετανικής του περιόδου, ο Χίτσκοκ είναι φανερό πως ένιωθε για πρώτη φορά κύριος των εκφραστικών του μέσων. Η επιτυχία του «Ανθρώπου που Γνώριζε Πολλά» του 1934 ήταν ικανή για να του επιτρέψει να γυρίσει την επόμενη ταινία του χωρίς κανένα περιορισμό. Ισως γι' αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τα «39 Σκαλοπάτια» αναπνέουν τον αέρα μιας ελεύθερίας. Μιας ελευθερίας που ήταν αρκετή για να γεννήσει στην πραγματικότητα τον Χίτσκοκ, όπως θα τον μάθαινε μετά από αυτήν την ταινία ολόκληρος ο πλανήτης, όπως τον γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και όπως θα μείνει για πάντα ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς της έβδομης τέχνης.
Στη δεύτερη ουσιαστικά αποτύπωση του κυρίαρχου θέματος της φιλμογραφίας του – o αθώος άνθρωπος που κατηγορείται άδικα για ένα έγκλημα - μετά τον «Ενοικο» του 1927 (θα επαναλαμβανόταν στo «Νέοι και Αθώοι» του 1937, στο «Foreign Correspondent» του 1940, στο «Saboteur» του 1942, στο «Κυνήγι του Κλέφτη» του 1955, στο «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» του 1959, στο «Σκισμένο Παραπέτασμα» του 1966 και στο «Frenzy» του 1972), ο Χίτσκοκ στήνει μια ολόκληρη περιπέτεια πάνω σε μια παρεξήγηση. Και αφήνοντας τους ήρωες του έρμαια ενός παραλογισμού, παίζει ένα παιχνίδι ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι που όμοιο του δεν είχε γνωρίσει ο κινηματογράφος μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Στην πραγματικότητα, ολα όσα γράφτηκαν ποτέ για το έργο του Χίτσκοκ, τη χρήση της κάμερας του, τις σεναριακές του εμμονές, τις μοιραίες ξανθιές που κινούν τα νήματα, τους ρομαντικούς αντιήρωες που όλοι παρεξηγούν, τον τρόπο με τον οποίο χτίζει το σασπένς του, το McGuffin (τι σημαίνουν τα «39 Σκαλοπάτια»;), την ηδονοβλεψία ως αρχή και τέλος της ερωτικής επιθυμίας, τα φροϋδικά σύμβολα, όλα βρίσκονται εδώ. Σε αυτήν την ιστορία που ο Χίτσκοκ σκηνοθετεί με την ενέργεια ενός δαιμόνιου ντετέκτιβ που πρέπει πάση θυσία να ανακαλύψει την αλήθεια.
Η διαδρομή του είναι άλλοτε αγωνιώδης, άλλοτε αστεία, άλλοτε σκοτεινή, άλλοτε ειρωνική. Πάντοτε όμως συναρπαστική, δομημένη πάνω στις «εναλλαγές» που ο ίδιος λάτρευε (όπως είχε δηλώσει στη διάσημη συνέντευξη του στον Φρανσουά Τριφό) και εκτελεσμένη ταυτόχρονα με την ελαφρότητα ενός pulp αστυνομικού μυθιστορήματος και την βαρύτητητα μιας ανθρώπινης κωμωδίας.
Σκηνοθετώντας πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί μεταμορφώσεων, αποκαλύψεων, ανατροπών και τεχνασμάτων, ο Χίτσκοκ διανύει τη διαδρομή του αθώου ήρωα του βάζοντας στη σειρά κομμάτια μιας βιρτουοζιτέ που όχι μόνο δεν λειτουργεί εις βάρος της αφήγησης, αλλά δείχνει μια για πάντα πως πρέπει να λέγεται μια ιστορία. Προσφέροντας με γενναιωδορία σε οποιαδήποτε αστυνομική ιστορία γυρίστηκε μετά από τα «39 Σκαλοπάτια» όλους τους κώδικες που τελικά λίγοι κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν στα χρόνια που ακολούθησαν.
Αρκεί κανείς να αναλογιστεί πως κάθε σκηνή αυτής της ταινίας είναι εν δυνάμει κλασική, με εξέχουσες αυτή του ηχητικού μοντάζ ανάμεσα στη στριγκλιά μιας γυναίκας και ενός τρένου που σφυρίζει, της συνάντησης του ήρωα με τον «ευνουχισμένο» στα δάχτυλα αρχηγό των κατασκόπων, τη σεξουαλική έλξη των δύο αγνώστων που βρίσκονται αναγκαστικά δεμένοι με το ίδιο ζευγάρι χειροπέδες.
Σε μια πρώιμη αλλά τόσο ολοκληρωμένη αποθέωση των εμμονών του Χίτσκοκ με το ψέμα, την αλήθεια και την θέση των ανθρώπων – ηθοποιών μέσα στη μεγάλη σκηνή της ζωής, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα «39 Σκαλοπάτια» ξεκινούν με μια κουρτίνα θεάτρου που ανοίγει και τελειώνουν με μια θεατρική αυλαία που πέφτει.
Ο,τι υπάρχει ανάμεσα είναι αγνό, καθαρό, απολαυστικό, μεγαλειώδες ΣΙΝΕΜΑ!
Μανώλης Κρανάκης

18/09/2026

Ασανσέρ για δολοφόνους, 1958 (Ascenseur Pour L' Echafaud) του Λουί Μαλ με τους: Ζαν Μορό, Μορίς Ρονέ, Λίνο Βεντούρα, . Μουσική: Μάιλς Ντέιβις, Καλημέρα

Πρόκειται για ένα από τα πλέον κλασσικά φιλμ νουάρ, που αφηγείται μία πανέξυπνη ιστορία αγωνίας. Το «Ασανσέρ για δολοφόνους», αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο από τον Λουί Μαλ, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νοέλ Καλέφ. Θεωρείται προάγγελος της νουβέλ βαγκ και των γαλλικών αστυνομικών θρίλερ που σημάδεψαν τη δεκαετία του '60 και καθιέρωσε τον Λουί Μαλ στον κινηματογράφο. Η μεθυστική μουσική του Μάιλς Ντέιβις ντύνει άψογα την ταινία ενώ η, νέα και γοητευτική, Ζαν Μορό καθηλώνει με την ερμηνεία της. Άλλωστε, το «Ασανσέρ για δολοφόνους» μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη εκρηκτική εμφάνιση της Ζαν Μορό στον κινηματογράφο. Είναι και η ταινία που άλλαξε τη ζωή της και έδωσε νέα πνοή στην καριέρα της.
Αιθέριο, μυστηριώδες και τραγικό
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια αγωνιώδη και θεσπέσια ατμοσφαιρική μεταφορά της νουβέλας του Νοέλ Καλέφ, με την αισθησιακή Ζαν Μορό στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το ζήτημα της δικαιοσύνης, συγκεκριμένα το πώς αυτή μπορεί μέσα από ένα εξωφρενικό άθροισμα συμπτώσεων να αποδοθεί τελικά στους παραβαίνοντες τον ανθρώπινο και θείο νόμο, παραγματεύεται ο Λουί Μαλ στην τέταρτη μόλις ταινία του, ένα χρόνο πριν η νουβέλ βαγκ σαρώσει τη Γαλλία και αλλάξει ριζικά τον κινηματογράφο. Εκπληκτικό σκηνοθετικά όσο και στη φωτογραφία του, ενίοτε μελό αλλά και κάποτε αστείο, το "Ασανσέρ" είναι αιθέριο, μυστηριώδες και τελικά τραγικό.
https://www.moveitmag.gr/.../asanser-gia-dolofonoys.../11465

17/09/2026

Φίλησε με, Μέχρι Θανάτου (Kiss Me Deadly 1955) του Ρόμπερτ Όλντριτζ με τους Ralph Meeker, Albert Dekker, Paul Stewart. Καλημέρα.

Ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ της δεκαετίας του '50, η δημιουργία του Όλντριτζ, καταφέρνει να είναι παραμένει εντυπωσιακά τολμηρή, όχι μόνο για την εποχή της, αλλά και άκρως απρόβλεπτη σε θεματική και φόρμα. Η ταινία «Φίλησε με Θανάσιμα» άλλαξε το είδος των αστυνομικών ταινιών, απέκτησε φανατικούς θαυμαστές και επηρέασε πλήθος κινηματογραφιστών, από τον Μάρτιν Σκορσέζε, μέχρι τον Ντέιβιντ Φίντσερ.
Βασισμένος σε βιβλίο του Μίκι Σπιλέιν, ενός από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του αστυνομικού μυθιστορήματος, ο Ρόμπερτ Ολντριτζ («Τι Απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν») παίρνει μια φαινομενικά στερεοτυπική πλοκή μυστηρίου και τη μεταμορφώνει σε μια εντελώς αντισυμβατική ταινία, η οποία παραμένει εξίσου μοντέρνα και συγκλονιστική μέχρι σήμερα

16/09/2026

Ποιος σκότωσε το Χάρι; (The Trouble with Harry 1955) του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τους Έντμουντ Γκουέν,Τζων Φορσάιθ, Σίρλεϊ Μακ Λέιν, Μίλντρεντ Ντάνοκ. Καλημέρα
Ήταν η πρώτη ταινία της Σίρλεϊ Μακ Λέιν
Βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Βρετανού Τζακ Τρέβορ Στόρυ.
Ο Χίτσκοκ κάνει την έκπληξη και σκηνοθετεί μια μαύρη κωμωδία με θέμα το παράλογα κωμικό στοιχείο του θανάτου, που βρίσκει άξιο εκπρόσωπο στο άψυχο σώμα του Χάρρυ. Η όλη ταινία παίρνει την κίνησή της από την αναδιάρθρωση των ισχυόντων λογικών κωδίκων, για να δημιουργήσει μια νέα λογική πιο ανθρώπινη όπου οι έννοιες καλό και κακό επαναπροσδιορίζονται. Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, «Από την λογική του παραλόγου προτιμώ τον παραλογισμό της λογικής».
Όμως ποιος ήταν αυτός που σκότωσε τον Χάρρυ; Η αλήθεια είναι πως κανένας δεν τον σκότωσε, ο Χάρρυ πέθανε στο λόφο από καρδιακή προσβολή. Κι όμως υπάρχουν τρεις υποψήφιοι δολοφόνοι του. Ο καπετάνιος, συνταξιούχος γέρος πλέον, θυμίζει μια πιο απλοποιημένη έκδοση του Ρασκόλνικοβ από το Έγκλημα και Τιμωρία. Η πραγματική του ανησυχία έγκειται στην προσωπική του τιμωρία, αν μαθευτεί το συμβάν από τις αστυνομικές αρχές και όχι στο γεγονός πως ένας άνθρωπος πέθανε για το τίποτα από μια σφαίρα του. Ωστόσο ο φόβος του θα υποχωρήσει όταν τελικά καταλάβει πως δεν ήταν αυτός ο φονιάς του άτυχου αγνώστου. Θα αρχίσει να ανησυχεί όμως η δις Gravely, η οποία χτύπησε με το τακούνι της έναν άγνωστο που την ενοχλούσε στο πάρκο.
Ο λόγος της επίσκεψης του Χάρρυ στο Βερμόντ και η αφορμή της όλης ιστορίας είναι η γυναίκα του, Jennifer Rogers. Αν και σύζυγός της, είναι ίσως η μοναδική που φαίνεται όχι μόνο να μην την ενοχλεί ο θάνατος του Χάρρυ, αλλά μάλλον είναι κάτι που ήθελε. Ήθελε να ξεφύγει από τον Χάρρυ και αυτό έκανε, άλλαξε όνομα και πόλη παίρνοντας μαζί της τον γιό της, τον μικρό Άρνυ. Όμως ο Χίτσκοκ μας λέει πως όσο και να προσπαθείς, δεν μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν σου. Όπου και να πας, όσο μακριά και να τρέξεις, αυτό θα σε κυνηγήσει και αργά ή γρήγορα θα σου χτυπήσει την πόρτα.
Στην ταινία υπάρχει μια ιδιότροπη συμμετρία που κρίνεται απαραίτητη στην εξωτερική της ισορροπία. Τρεις ένοχοι για φόνο ( ο καπετάνιος, η γεροντοκόρη και η πρώην σύζυγος), τρεις άσχετοι με το πτώμα (ο Σαμ, ο γιατρός και ο ξένος εκατομμυριούχος) και στη μέση ο μικρός Άρνυ, ενώ ο εκπρόσωπος του νόμου παρακολουθεί τα γεγονότα αδύναμος να τα κατανοήσει. Σε μετάφραση, τρεις κακοί, τρεις καλοί και ένας τρελός να γεφυρώνει το μεταξύ τους χάσμα καταλύοντας την λογική, τη στιγμή που ο Νόμος δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο νεκρός Χάρρυ.
Όλη η κυνικότητα του ανθρώπινου είδους συνοψίζεται στο «κόλπο» που στήνουν οι τρεις φερόμενοι ως δράστες σε συνεργασία με τον Σαμ. Αφού καθαρίσουν το πτώμα, θα το επιστρέψουν στον λόφο, στην θέση που ήταν στην αρχή πριν ξεκινήσει η παρεξήγηση. Ο Άρνυ θα ανακατέψει το χθες με το σήμερα, και αυτός που μέχρι πριν λίγο θεωρούνταν θύμα, θα μετατραπεί σε έναν άτυχο ξένο που αποφάσισε να ξαπλώσει για τελευταία φορά σε έναν λόφο έξω από το Βερμόντ. Η τάξη θα αποκατασταθεί, ενώ κανείς δεν θα υποφέρει από τύψεις για κάποιον που ποτέ δεν σκότωσε.
Ο νεκρός Χάρρυ δεν υφίσταται σαν ανθρώπινο ον, παρά μόνο ως ιδέα που πλανάται σε όλη τη διάρκεια του φιλμ. Ενσαρκώνει τον θάνατο, όμως σέρνει από πίσω του την ζωή. Ο ζωγράφος Σαμ θα παντρευτεί την Τζένιφερ, ο μικρός Άρνυ θα αποκτήσει πατέρα και από ότι φαίνεται η γεροντοκόρη και ο καπετάνιος θα περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια τους μαζί. Μέσα από τον κύκλο θάνατος-έρωτας, η ζωή συνεχίζει τον κύκλο της, οι νεκροί θάβονται και λησμονούνται σε πείσμα του «αιωνία η μνήμη». Αιώνια είναι μόνο η ζωή.
Κείμενο: Γιώργος Στογιαννίδης (Μέλος Κ.Ο.Π.Ι. Κινηματογραφικής Ομάδας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων)

15/09/2026

Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch a Thief 1955) του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τους: Κάρι Γκραντ, Γκρέις Κέλι, Τζον Γουίλιαμς, Σαρλ Βανέλ. Καλημέρα

Ενας αναμορφωμένος κλέφτης κοσμημάτων που πάλαι ποτέ έφερε το ψευδώνυμο «Γάτος» αποσύρεται στη γαλλική Ριβιέρα. Μόνο που μία σειρά από ληστείες διαμαντιών στην περιοχή τον βάζει ξανά στο στόχαστρο της αστυνομίας, των ασφαλιστικών εταιριών, αλλά και των παλιών συνεργατών του που και οι ίδιοι έχουν διαγράψει τα μητρώα τους και δεν επιθυμούν μπλεξίματα. Για να απαλλαγεί από τις κατηγορίες αποφασίζει να διαλευκάνει ο ίδιος την υπόθεση, όσο στα πόδια του μπλέκεται ένα πολύ γοητευτικό δόλωμα: μία νεαρή κληρονόμος που παραθερίζει με την ηλικιωμένη μητέρα της στις Κάννες.
Ο ίδιος ο Χίτσκοκ είχε χαρακτηρίσει αυτό το κλασικό κοσμοπολίτικο θρίλερ ως «ταινία που βλέπει κανείς στις διακοπές του». Θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει μία τέτοια δήλωση ως παραδοχή ελαφρότητας και απενοχοποιημένης, άνευ όρων παράδοσης στο τουριστικό σινεμασκόπ και στην λάμψη των σταρ πρωταγωνιστών του. Αυτό όμως σημαίνει ότι δεν ξέρει τον Χίτσκοκ. Γιατί ο άρχοντας του τρόμου, ακόμα κι όταν επιδιώκει διακοπές από τα σκοτεινά, πολυσύνθετα ψυχολογικά θρίλερ του, δεν μπορεί να αντισταθεί από το να πακετάρει στις αποσκευές του και να κουβαλήσει στη γαλλική Ριβιέρα όλες τις απολαυστικές του εμμονές.
Κι αυτό κάνει. Η διττή προσωπικότητα της ξανθιάς ποτέ δεν βρήκε καλύτερη έκφραση από την τρίτη και τελευταία συνεργασία του με την Γκρέις Κέλι, η οποία περιφέρει τον φαινομενικά αφελή ρόλο της βαριεστημένης κλασάτης κληρονόμου, με τη σπίθα και την υπόσχεση της γυναίκας που θα εκραγεί στο άγγιγμα του επικίνδυνου αρσενικού. Ο Κάρι Γκράντ στο σήμα κατατεθέν χιτσκοκικό ρόλο του αδίκως κατηγορούμενου άντρα, σαγηνεύει με τις γοητευτικές σιωπές του, σκανδαλίζει με τα πλούσια σε σεξουαλικό ινουέντο λογοπαίγνιά του, μένει άναυδος μπροστά στο μείγμα αθωότητας και εν δυνάμει αταξίας του θηλυκού πειρασμού. Η χημεία των δύο σιγοβράζει, υπόσχεται, αδημονεί, ξεσπά σε πυροτεχνήματα.
Μπορεί να φαίνεται απλό να στηριχτεί κανείς σε μία αστυνομική νουβέλα (ο Τζον Μάικλ Χέις, σ' αυτή τη δεύτερη συνεργασία του με το Χίτσκοκ βάσισε το σενάριο στο ομώνυμο βιβλίο του Ντέιβιντ Ντοντζ) και να καταγράψει πανοραμικά, εξωτικά, λαμπερά ένα «ποιος να το κανε» θρίλερ. Δυο μεγάλοι σταρ, τοποθεσίες που ξεκινούν από την πλαζ του Carlton και καταλήγουν σ' ένα cabrio σπορ αμάξι που ανηφορίζει τους λόφους του Μονακό, λίγο μυστήριο, λίγη σαμπάνια και ... στήθος (ή μπούτι;) κοτόπουλου.
Οταν όμως ακόμα και σήμερα, καταξιωμένοι σκηνοθέτες καταλήγουν... τουρίστες στο είδος, τα κλειδιά με το να καταλήξεις με κάτι αυτόματα κλασικό, και όχι μία υπέρμετρα αδιάφορη καρτ ποστάλ, κρύβονται στις λεπτομέρειες. Στο πώς μια ταινία φοράει και η ίδια την μάσκα του «Γάτου» για να σε παρασύρει με την αβάσταχτη ελαφρότητά της σε μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια, ενώ από κάτω δουλεύουν στιβαρά όλες οι υπόλοιπες θεματικές που πάντα συνοδεύουν το χιτσκοκικό δράμα. Μία ταινία για την εμπιστοσύνη, για την παρεξηγημένη ταυτότητα, για εραστές που για να συναντηθούν πρέπει να βγάλουν τις μάσκες τους και να ξεφύγουν από τα βολικά όριά τους.
Κι αν δεν μας πιστεύετε, θυμηθείτε την έκφραση της Γκρέις Κέλι όταν αποδεικνύεται η αθωότητα του «Γάτου». Η μικρή της απογοήτευση, σκηνοθετικά καθοδηγημένη, θα μπορούσε να υπογορεύσει τόνους ψυχαναλυτικής έρευνας στη γυναικεία διαστροφή.
http://flix.gr/cinema/to-kynhgi-toy-klefth.html

14/09/2026

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ (NORTH BY NORTHWEST)
Σκηνοθεσία: Άλφρεντ Χίτσκοκ
Πρωταγωνιστούν: Κάρι Γκραντ, Έβα Μαρί Σαιντ, Τζέιμς Μέισον, Τζέσι Ρόις Λάντις, Λίο Τζ. Κάρο. Καλημέρα

AΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

Θεαματικό, αστείο, σαρδόνιο, αγωνιώδες, περιπετειώδες, πανοραμικό, ερωτικό, πλούσιο, ταξιδιάρικο, μητροπολιτικό, σαρκαστικό: Το αριστούργηματικό κατασκοπικό μελόδραμα του ΧίσκοκΣτη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντωναπό το 1959 είναι φτιαγμένο για τη μεγάλη οθόνη, με τη vistavision κιτρινωπή φωτογραφία του Ρόμπερτ Μπερκς, το πολυτονικό, κοφτερό σενάριο του Έρνεστ Λίμαν και τις κομψές μετακινήσεις του Κάρι Γκραντ από τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο στο Mount Rushmore και τη σκιά των πατέρων του έθνους, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από κακοποιούς που τον έχουν περάσει για κάποιον άλλο.
Τα χιτσκοκικά mcguffin, τα ερωτικά quid pro quo, οι λανθασμένες πίστες και η πλάκα που κάνει ο Γκραντ μέσα στην αξιοπρεπή κακοδαιμονία του, καθιστούν την ταινία μιά από τις πιο διασκεδαστικές της σινεμασκόπ αμερικανικής περιόδου του σκηνοθέτη. Ακόμη κι εκείνοι που τη θεωρούν λιγότερο δαιμονική και εμμονική από τον Δεσμώτη του Ιλίγγου, λιγότερο ερωτική από τον Αυτόπτη Μάρτυρα, λιγότερο αγωνιώδη από ταΠουλιά και εξίσου ελαφριά με τοΚυνήγι του Κλέφτη, ας ξαναδούν την καταδίωξη με το αεροπλάνο για να ’χουν να πορεύονται.

12/09/2026

SCANDAL SHEET (Δολοφόνος ή ντετέκτιβ;) του Φιλ Κάρλσον (1908-1985). Σενάριο Γιουτζίν Λινγκ, Τζέιμς Πόου, Τεντ Σέρντεμαν (Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σάμιουελ Φούλερ "The dark page" του 1944). Παίζουν Μπρόντερικ Κρόφορντ, Τζον Ντέρεκ, Ντόνα Ριντ. Καλημέρα

Μετά από την κατακόρυφη πτώση της κυκλοφορίας της, η ευυπόληπτη εφημερίδα "New York Express" προσλαμβάνει τον κυνικό αμοραλιστή και φιλόδοξο δημοσιογράφο Μαρκ Τσάπμαν και του αναθέτει να κάνει τα πάντα ώστε η εφημερίδα να γίνει πρώτη σε κυκλοφορία. Ο νέος αρχισυντάκτης προκειμένου να επιτύχει το στόχο του δεν διστάζει να μετατρέψει την σοβαρή εφημερίδα σε κίτρινη φυλλάδα του χειρίστου επιπέδου γεμάτη κουτσομπολιά και φρέσκο αίμα από τα άφθονα εγκλήματα που μαστίζουν την μεγαλούπολη.
Κοντά του έχει έναν έξυπνο αεικίνητο νεαρό ρεπόρτερ, ο οποίος έχει πέσει με τα μούτρα στο κυνήγι της καυτής είδησης (κατά τα πρότυπα του αφεντικού του) και μάλιστα πιστεύει ακράδαντα οτι κάνει το σωστό. Ο αδίστακτος αρχισυντάκτης τον έχει πείσει οτι δημοσιογραφία σημαίνει σκανδαλοθηρία και όσο η κυκλοφορία της εφημερίδας απογειώνεται η άποψη αυτή εδραιώνεται όλο και περισσότερο.
Όταν όμως το νεαρό λαγωνικό θα αναλάβει την αναζήτηση του δολοφόνου μιάς φτωχιάς γυναίκας, τα γεγονότα που διαδραματίζονται θα κινητοποιήσουν τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα του και θα τον οδηγήσουν σε πλήρη αναθεώρηση της άποψης που αφελώς είχε υιοθετήσει.
Οι ήρωες της καλοστημένης αυτής ιστορίας, παρ' όλο που μπλέκονται σε σκοτεινές πράξεις, δεν είναι οι κλασικοί περιθωριακοί τύποι του νουάρ. Είναι ενταγμένα και αναγνωρισμένα μέλη της κοινωνίας και αναζητούν την επιτυχία σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής. Εκμεταλλεύονται ανενδοίαστα το μικροαστικό Αμερικάνικο όνειρο που υπόσχεται την ευτυχία μέσα από συσκευές τηλεόρασης ενσωματωμένες σε διπλά συζυγικά κρεββάτια, αρκεί να προκύψει το ζουμερό πρωτοσέλιδο.
Παρά το αναμενόμενο τελικό συμπέρασμά της, η ταινία καταφέρνει να είναι ένα αγωνιώδες νουάρ, με αξιοπρεπέστατη σκηνοθεσία, ξεχωριστή φωτογραφία (του βραβευμένου για το "Μπόνι και Κλάιντ" κινηματογραφιστή Μπάρνετ Γκάφι), πολύ καλές ερμηνείες, ξεκάθαρη απομυθοποίηση του "ιερού" θεσμού της οικογένειας και ευθεία κριτική στην tabloid (σκανδαλοθηρική) δημοσιογραφία. Εξ' άλλου το σενάριο είναι βασισμένο σε pulp μυθιστόρημα του μετέπειτα σκηνοθέτη Σάμιουελ Φούλερ, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως αστυνομικός ρεπόρτερ σε ηλικία 17 ετών.
Η ταινία έγινε τηλεοπτικό remake το 1985 με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Λάνκαστερ (δεν σας το συστήνω με τίποτα).
http://cinearforaddicted.blogspot.com/.../%CE%9D%CE%9F%CE...

11/09/2026

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ (ON THE WATERFRONT) του Ηλίας Καζάν με τους: Μάρλον Μπράντο, Ροντ Στάιγκερ, Έυα Μαρί Σεντ, Καρλ Μάλντεν, Λι Κομπ. Καλημέρα.

της Σοφίας Σταυριανίδου
Στο Νιού Τζέρζι της δεκαετίας του ’50, μια ομάδα gangsters εκμεταλλεύεται το συνδικάτο των λιμενεργατών βγάζοντας πολλά χρήματα. Όταν ο Τέρι Μαλόι, αδελφός του Τσάρλι και μέλος της σπείρας, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας ενός εκ των εργατών, αρχίζει να πιέζεται από την αστυνομία και τον παπά της ενορίας για να ομολογήσει αυτά που γνωρίζει. Ο Τέρι δεν θέλει να καταδώσει τον αδελφό του, ωστόσο αρχίζει να πείθεται όταν ερωτεύεται την αδελφή του νεκρού. Οι συνέπειες θα είναι δραματικές για όλους.
Έχουν γραφτεί άπειρα για τούτη την ταινία του Καζάν, για την οποία ο Μάρλον Μπράντο τιμήθηκε με το πρώτο του Όσκαρ πρωταγωνιστικού ρόλου. Πρέπει να ξεκινήσει κανείς εδώ από τον Μπράντο, για τον οποίο φυσικά και έχουν γραφτεί διθύραμβοι γενικά, και ειδικά για το φιλμ, και μπροστά στον οποίο κι εμείς θα υποκλιθούμε βαθιά, διόλου πρωτοτυπώντας. Ο Μπράντο σηκώνει κυριολεκτικά στην πλάτη του «Το Λιμάνι της Αγωνίας». Όχι μόνο οι ατάκες του είναι εμβληματικές, αλλά και η σωματικότητα, η ματιά, το περπάτημά του, είναι οι μάρτυρες μια ψυχοσύνθεσης απύθμενα εμπλεκόμενης σε ατέρμονα διλήμματα και βαθιά προσωπικά αδιέξοδα και πόνους. Η κλιμάκωση των συναισθημάτων του είναι μαθηματικά ακριβής, χωρίς υπόλοιπα και περισσεύματα. Συμπαρασύρει έτσι όλη την ιστορία και τεκμηριώνει τα γενόμενα. Ενώ η πρώτη επιλογή για τον ρόλο ήταν ο Φρανκ Σινάτρα, τελικά Τέρι Μαλόι έγινε ο Μπράντο, ο οποίος ήταν ήδη star, αλλά εδώ πλέον η φήμη του και ως ηθοποιού απογειώθηκε. Είναι καταπληκτικός. Πέρα από εκείνον, η ταινία τιμήθηκε με ακόμη επτά βραβεία Όσκαρ, ενώ είχε μάλλον περιορισμένο budget και τα γυρίσματα διήρκεσαν μόνο για 36 μέρες.
Ενδεχομένως δεν έχει νόημα η κριτική αυτής της ταινίας, 60 χρόνια από τότε που γυρίστηκε. Ενδιαφέρον έχει να την ξαναδεί κανείς, να την ξανασκεφτεί, πάντα με τις τότε παραμέτρους όσο και τις σημερινές, και να σκύψει πάνω στη διαχρονικότητά της. Τις εποχές που ζούμε, με την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας έντονη και παρούσα στην καθημερινότητα, τα κλειστά στόματα των εργαζομένων, τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον, «Το Λιμάνι της Αγωνίας» κουμπώνει άριστα – αυτά τα θέματα διαπνέουν αέναα την ανθρώπινη ιστορία. Το θέμα στηρίζεται σε μια σειρά δημοσιογραφικών άρθρων του Μάλκολμ Τζόνσον που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα The New York Sun και τα οποία ερευνούσαν κρούσματα οργανωμένου εγκλήματος στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Τα δημοσιεύματα αυτά έγιναν σενάριο από τον Μπαντ Σούλμπεργκ, ο οποίος το παρέδωσε στον Καζάν. Εκείνη την περίοδο, ο Καζάν είχε τεράστια αρνητική δημοσιότητα στα καλλιτεχνικά κυκλώματα, λόγω της γνωστής ιστορίας του καρφώματος συναδέλφων του που πιθανόν σχετίζονταν με την αριστερά και τους οποίους κυνηγούσε η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων του γερουσιαστή ΜακΚάρθι. Το φιλμ, λοιπόν, συνδέθηκε με τον ίδιο τον Καζάν και θεωρήθηκε ότι ήταν μια απάντηση προς τους επικριτές του: ηρωισμός μπορεί να υπάρξει σε αυτούς που καταδίδουν τους συνανθρώπους τους. Και πόσο μάλλον όταν ο Τέρι Μαλόι καταδίδει τον ίδιο του τον αδελφό στον βωμό της ηθικής, γεννημένης από τον έρωτα και την ενσυναίσθηση.
Έχει ενδιαφέρον το σημείο αυτό. Ο έρωτάς του για την αδελφή του θύματος γίνεται ενεργός δύναμη εγρήγορσης και – καταληκτικά – δικαιοσύνης. Πρόκειται για έναν ύμνο που μας χαρίζει μοναδικά ο Καζάν, ο οποίος φαίνεται πως ξέρει άριστα να εκτιμά τη ρώμη του, το μέγεθός του, την επαναστατικότητά του. Δεν είναι μόνο αυτός, φυσικά. Είναι και η καριέρα τού πυγμάχου που έσβησε εξαιτίας τού αδελφού. Ξεπουλήθηκε ο Τέρι και θα πει στον Τσάρλι: «Ι coulda been a contender», μα εσύ δεν με άφησες. Είναι σαν να προσπαθεί να δικαιολογήσει την προδοσία, μια «προδοσία» που συμπλέει με την ηθική και το τι είναι το σωστό. Αλλά παράλληλα σηματοδοτείται και ο θάνατος της αδελφικής σχέσης. Η ηθική, έτσι ή αλλιώς, είναι άγραφο πράμα, ένας από τους λόγους που τραβάει μεγάλη ταλαιπωρία ως όρος. Είναι μια μνημειώδης κινηματογραφική στιγμή, αριστοτεχνικά γυρισμένη, στην οποία ο Καζάν μάς εξομολογείται τα δικά του, μας δικαιολογείται, μας γκρινιάζει και μας φωνάζει: «Καταλάβετέ με, δεν είμαι αυτός που λέτε ότι είμαι, δεν είμαι προδότης». Δεν τα κατάφερε καλά, παρότι τα σήκωσε όλα αυτά τα Όσκαρ η ταινία – το όνομά του στιγματίστηκε για πάντα, παρά τα όσα θαυμάσια μας έδωσε και στη συνέχεια της καριέρας του.
Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι ο παπάς της ενορίας. Η θρησκεία τρυπώνει σε τούτη τη φτωχή κοινότητα και ο Καρλ Μάλντεν που τον ενσαρκώνει είναι ένας ακόμη μοχλός πίεσης προς τον Τέρι για να αποκαλυφθεί η σπείρα και η διαφθορά: «If you don’t think Christ is down here on the waterfront, you’ve got another guess coming». Ο Καζάν είναι ξύπνιος και δεν τα βάζει μαζί της, έχει άλλα να πει και να αποδείξει με τούτο το φιλμ, δεν χρειάζεται να μπει σε διαμάχες με θεούς και δαίμονες.
Οι σκηνές τού φιλμ είναι και αυτοτελή, φωτογραφικά έργα τέχνης, τόσο διάσημα και αναγνωρίσιμα στη θέασή τους. Λες και όλα τα καρέ τού celluloid συνθέτουν μια έκθεση φωτογραφίας, της οποίας έχεις δει πολλά από τα έργα της ή κάτι σου θυμίζουν. Ήρθαν κι έδεσαν όλα στην ταινία αυτή κι έγινε αυτό που έγινε. Μερικές φορές είχα την αίσθηση του παρωχημένου μηνύματος, όμως η σπουδαιότητά της έγκειται και στο γεγονός ότι είναι παντρεμένη με ένα backup story, από αυτά στα οποία το Χόλιγουντ εδράζει την υπέροχη Ιστορία του. Και εδώ, αναμφίβολα, πλούτισε λίγο παραπάνω.
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Περιττές οι ερωτήσεις! Μια μεγάλη ταινία που αξίζει να δει και να ξαναδεί κανείς, για την ιστορική της αξία στο Χόλιγουντ, τον Μάρλον Μπράντο και τον ίδιο τον Καζάν.
https://freecinema.gr/movies/on-the-waterfront/

Address

Agios Dimitrios

Website

https://imaginistes.wordpress.com/

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Για τους φανατικούς του Θερινού σινεμά posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Want your business to be the top-listed cinema in Agios Dimitrios?