Για τους φανατικούς του Θερινού σινεμά

19/08/2026

They live by night, (1949) - Ο νόμος της μοίρας
του Nicholas Ray με τους Cathy O'Donnell, Farley Granger, Howard Da Silva. Καλημέρα

Η ταινία του Nicholas Ray, «They live by night» είναι ένα απ’τα μεγαλειώδη ντεμπούτο στην ιστορία του κινηματογράφου. Η πολύ όμορφη χρήση του φυσικού χώρου, ως αναπαράσταση της συναισθηματικής κατάστασης των χαρακτήρων, είναι έτσι τοποθετημένη στην ταινία, σα να γεννήθηκε αυθόρμητα με τη λήψη των πλάνων.
Ο Farley Granger παίζει τον Μπάουι, ένας νεαρό δραπέτη-κατάδικο που συνοδεύεται από δύο βετεράνους. Όταν τραυματίζεται, θα πάει σ’ένα ασφαλές σπίτι όπου συναντά και ερωτεύεται την Κίτσι. Ούτε ο Μπάουι ούτε η Κίτσι δεν έχουν πολύ εξοικειωθεί με τους ρομαντικούς τρόπους, αλλά αποφασίζουν να προχωρήσουν μαζί. Δυστυχώς, η συμμορία πιέζει τον Μπάουι για μία τελευταία δουλειά, που πηγαίνει φρικτά λάθος, και αυτός γίνεται το αδύνατο σημείο.
Ο Ray επικεντρώνεται κυρίως στις σχέσεις σ’αυτήν την ταινία, και το μεγαλύτερο επίτευγμά του είναι ότι μεταμορφώνει την O’Donnell από μια θηριώδη σταρ με μέτρια εμφάνιση σε μία θερμά σέξι γυναίκα, αφήνοντας μόνο έναν υπαινιγμό κόπωσης. Σε μία σκηνή, το ζευγάρι ξυπνά μαζί σ’ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, και αυτή εκτείνεται και αναστενάζει με τέτοιο τρόπο ώστε η οθόνη αναστενάζει πρακτικά μαζί της.
«Ο Νόμος Της Μοίρας» - «The Live By Night»Ο Ray χρησιμοποιεί εδώ τα κοντινά πλάνα μόνο όταν είναι απαραίτητα και για την συναισθηματική επίδραση, κάτι που θα έπρεπε να είχε μελετηθεί πολύ, στο σενάριο, για να έχει σκηνοθετηθεί με τέτοια ακρίβεια. Η ταινία ολοκληρώθηκε το 1948, αλλά δεν κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ μέχρι το 1949, όταν ολοκληρώθηκε μία επιτυχημένη ευρωπαϊκή πορεία. Ο Robert Altman αργότερα προσάρμοσε το ίδιο μυθιστόρημα, το 1974, στην ταινία «Thieves like us».
http://filmnoir.gr/2016/o-nomos-tis-miras-the-live-by-night

18/08/2026

Έχω δικαίωμα να ζήσω (You Only Live Once 1937), του Fritz Lang με τους Henry Fonda, Sylvia Sidney. Καλημέρα.

To You Only Live Once είναι ακόμη μια δημιουργία του μεγάλου σκηνοθέτη Fritz Lang, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί μια noir ταινία στην πιο πρωτόλεια μορφή της. Η ταινία αποτελεί ένα δράμα που παράλληλα ασκεί κριτική στο δικαστικό σύστημα της Αμερικής, με τον Lang όμως να ενσωματώνει αρκετά noirish στοιχεία και επιρροές από τα crime films της δεκαετίας. Ο Lang παραδίδει και πάλι μαθήματα σκηνοθεσίας, έχοντας στο πλάι του την πανέμορφη, ασπρόμαυρη φωτογραφία και τις καλές ερμηνείες του καστ, αν και κάτι δεν πάει τόσο καλά με τον Henry Fonda, δημιουργώντας μια ψυχρή, απαισιόδοξη ατμόσφαιρα κι ένα, σχεδόν, καταθλιπτικό τόνο και διατηρώντας ένα σφιχτό ρυθμό που προσφέρει άφθονη αγωνία και ένταση. Κάποιες μικροανατροπές προσφέρουν μερικές εκπλήξεις στην ταινία, με τον Lang να τις χειρίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να παίζει με τις αντιλήψεις του κινηματογραφικού κοινού. Αρκετά σκοτεινή για την εποχή της, εξελισσόμενη σε ένα κινηματογραφικό πλαίσιο απελπισίας και απόγνωσης, το You Only Live Once είναι ένα ακόμη δείγμα της σκηνοθετικής ευφυΐας του Fritz Lang.

17/08/2026

Touch of Evil -Ο Αρχων του Σκότους (1958).
Εξαιρετική αστυνομική ιστορία του μεγάλου σκηνοθέτη Orson Welles. Καλημέρα

Ο Welles ήρθε σε ρήξη με την Universal για το τελικό σκηνοθετικό cut το οποίο αποκαταστάθηκε μόνο τα τελευταία χρόνια, μεγαλύτερη κατά 58 λεπτά από την αρχική.
Κλασσικό αριστουργηματικό φιλμ νουάρ το οποίο είναι σκηνοθετημένο , από έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους που εχει εκπροσωπήσει τον κινηματογράφο και λέγεται Ορσον Γουελς .Ο Γουελς είναι ο ίδιος ο τρόμος στην ταινία και σκηνοθετεί το δεύτερο του αριστούργημα μεταάτον πολίτη Κειν .Ο Charlton Heston είναι ικανοποιητικός στον ρόλο του ,ενώ η Janet Leigh αποδεικνύεται η σταρ των μοτέλ ,αφού μετά από αυτήν την ταινία πρωταγωνίστησε και στο ψυχώ .Τα σκοτεινά πλάνα κυριαρχούν σε κάθε σκηνή της ταινίας και η πλοκή μυστηρίου δεν θα μπορούσε να είναι πιο στιλάτη…

16/08/2026

[...] Αν συνυπολογίσουμε τα Μπραχαμιώτικά, Αστήρ, Αττικόν, Αρίων, Λούλα, Μπέλλα (Θάλεια), Ήρα, αλλά και τα πιο μακρινά, το Σινέ 7 και αργότερα Ορφέας (χειμερινό) στην Αρτέμωνος , την Αθηναϊδα (χειμερινό) λίγο πριν τον Αη Γιάννη( χειμερινό) αλλά και τ’ Αστέρια (θερινό) μεταξύ Βουλιαγμένης και και Ιππάρχου καταλαβαίνουμε για πόσα σινεμά μιλάμε. Φυσικά αυτά θεωρούντο κινηματογράφοι της ευρύτερης περιοχής και πολύς κόσμος απ’ το Μπραχάμι δεν έχανε ευκαιρία να κάνει επισκέψεις, μιας και η απόσταση επέτρεπε μια ωραία ποδαράτη βόλτα {...]

του Χρήστου Πιπίνη   Πριν από τρεις περίπου δεκαετίες η Λεωφόρος Βουλιαγμένης αποτελούσε τον δρόμο με τα περισσότερα σινεμά στην Αθήνα. Ας θυμηθούμε μερικά και κυρ...

16/08/2026

Το χρήμα της οργής
The Killing. ΗΠΑ, 1956. Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Σενάριο: Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Τζιμ Τόμσον. Ηθοποιοί: Στέρλινγκ Χέιντεν, Κόλιν Γκρέι, Βινς Εντουαρντς, Τζέι Σι Φλίπεν, Μαίρη Γουίντσορ, Τεντ ντε Κόρσια, Ελάισα Κουκ Τζούνιορ. Καλημέρα.

Το πρώτο αριστούργημα του ιδιοφυούς Stanley Kubrick δεν θα μπορούσε να είναι πιο στιλάτο και γοητευτικό…Ένα φιλμ-νουαρ πολύ μπροστά από την εποχή του που επηρέασε και άλλες ταινίες που σήμερα θεωρούνται αριστουργηματικές (βλέπε reservoir dogs και οι συνήθεις ύποπτοι) .Τρομερή σκηνοθεσία από τον Kubrick ,άψογο σενάριο και μπόλικη γρήγορη δράση που το συνήθιζαν να έχουν οι ταινίες τέτοιου είδους εκείνη την εποχή .Εκπληκτική ταινία που ειναι σίγουρα απαραίτητη για κάθε κινηματογραφόφιλο ,πόσο μάλλον αν είναι και φαν του είδους…
Ένας πρώην κατάδικος ο Τζον Κλέι, σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια μία ληστεία στον ιππόδρομο, την οποία θα πραγματοποιήσει μαζί με τέσσερις άλλους άντρες, αλλά στην πορεία κάτι θα πάει στραβά. Στα χνάρια του "Ριφιφί" και της "Ζούγκλας της ασφάλτου", τούτο δώ το φιλμ είναι η εντυπωσιακή κατάθεση του Κιούμπρικ στον χώρο του φιλμ νουάρ, ένα άρτιο b-movie, πικρό σχόλιο για το τέλος του αμερικάνικου ονείρου και της ουτοπίας, λίγο πριν ο δημιουργός του εισέλθει οριστικά στις μεγάλες παραγωγές, χαράσσοντας την ένδοξη πορεία του.
Η επιθυμία του χρήματος και της γυναίκας που κινεί δραματικά τις μυθοπλασίες των αμερικάνικων νουάρ, στοιχειώνει κι εδώ πιεστικά τους χαρακτήρες ωθώντας τους σε δράση. Καθαρόαιμοι τύποι του αμερικάνικου νουάρ, επιδιώκουν με πάθος το χρήμα και τη γυναίκα (ή έναν άντρα αν πρόκειται για γυναίκα), που θα τους επιτρέψει την είσοδο στο όνειρο και θα άρει το αίσθημα απαξίας που τους κατατρέχει. Ο ρόλος της γυναίκας κεντρικός και μοιραίος, εκμεταλλεύεται την σαγήνη που προκαλεί στον άντρα, για να τον χρησιμοποιήσει στις δικές της ιδιοτελείς επιδιώξεις.
Το σχέδιο που καταστρώνεται για την ληστεία είναι άψογο και προσεγμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες, φαινομενικά αδύνατο ν'αποτύχει και αν αυτό συμβαίνει είναι εξ'αιτίας δύο παραγόντων που δεν συνυπολογίστηκαν. Του εκρηκτικού ξεσπάσματος ενός ήσυχου και άβουλου ανθρώπου και της δράσης ενός μικρού και άκακου σκυλιού! Σαφής ειρωνικός υπαινιγμός για την επίδραση του τυχαίου (ή την επέμβαση της μοίρας), και την "άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής". Η τελειότητα τελικά στην ζωή μπορεί να υπονομευτεί από τους πιο απρόσμενους παράγοντες (νά 'ταν άραγε ένας τέτοιος φόβος που οδηγούσε τον τελειομανή Κιούμπρικ στην παροιμιώδη τυρανικότητα και σχολαστικότητα κατά το γύρισμα των ταινιών του;).
Η σκηνοθεσία του Κιούμπρικ, από κάπου εδώ αρχίζει ν'αποκτά τα χαρακτηριστικά εκείνα, που αργότερα θα την κάνουν ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Την λεπτή ειρωνία τον σαρκασμό αλλά και την ακρίβεια στην προσέγγιση, τον περφεξιονισμό στην κατασκευή: στην σύνθεση του κάδρου, στις κινήσεις της κάμερας (τα τράβελλινγκ στα εσωτερικά έχουν μία απίστευτη πλαστικότητα), στους φακούς, στους φωτισμούς, στις κινήσεις των ηθοποιών. Μία ντοκυμαντερίστικη εμμονή στην παραμικρή λεπτομέρεια. Η off φωνή του αφηγητή (voice over), που ψυχρά και αποστασιοποιημένα σχολιάζει και πληροφορεί, λειτουργεί αποδραματικά, ενώ συμβάλλει στην δημιουργία μιας αίσθησης ματαιότητας.
Η αφηγηματική του τεχνική ριξικέλευθη και καινοτόμα. Χρονικά πισογυρίσματα, παράλληλο μοντάζ, επανάληψη της ίδιας σκηνής από διαφορετική οπτική γωνία, πολύ πριν όλα αυτά καταστούν κοινός τόπος στον Ταραντίνο και στον υπόλοιπο ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο. Δομημένα έτσι ώστε ακόμα και σήμερα να εντυπωσιάζουν με το ιδιαίτερο στυλ που παράγουν.

15/08/2026

Λεωφορείο ο Πόθος (A Streetcar Named Desire 1952) του Ηλίας Καζάν με τους: Μάρλον Μπράντο, Βίβιαν Λι, Κιμ Χάντερ, Καρλ Μάλντεν. Καλημέρα και Χρόνια πολλά.

Βασισμένο σε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς, το «Λεωφορείο ο Πόθος» (A Streetcar Named Desire) αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα από τα κορυφαία δράματα που έχουν γυριστεί ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Έχοντας το εξαιρετικό υλικό του Τένεσι Ουίλιαμς, ένα μεγάλο σκηνοθέτη πίσω από την κάμερα και κορυφαίους ηθοποιούς, αυτή η ταινία είναι μία από τις ωραιότερες μεταφορές έργων που έχουν γίνει ποτέ από το θέατρο στον κινηματογράφο.
Η Μπλανς Ντιμπουά βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι της αδερφής της, της Στέλλα, και του συζύγου της, του Στάνλεϋ. Όντας οικονομικά χρεοκοπημένη και χωρίς να έχει τη δυνατότητα να φιλοξενηθεί κάπου αλλού, θα υποχρεωθεί να ανεχθεί τον επιθετικό και αγροίκο Στάνλεϋ, ο οποίος βλέπει την παρουσία της ως μία επικίνδυνη παρείσφρηση που είναι ικανή να διαταράξει τις φαλλοκρατικές ισορροπίες του φτωχικού σπιτικού του.
Η ταινία έχει την τύχη να έχει στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους ένα διαμάντι του κινηματογράφου και του θεάτρου, τη μοναδική Βίβιαν Λι (Όσα παίρνει ο Άνεμος, Η Γέφυρα της Αμαρτίας) και τον εξαιρετικό και καινοτόμο Μάρλον Μπράντο.
Η Βίβιαν Λι ήταν η ιδανική επιλογή για το ρόλο της Μπλανς, ένα ρόλο που είχε ερμηνεύσει στη θεατρική σκηνή του Λονδίνου (στο West End) 326 φορές. Η Λι ερμηνεύει το ρόλο της με θεατρικότητα και ποιητικότητα, δίνοντας στο ρόλο της Μπλανς, κατά δήλωση του συγγραφέα Τένεσι Ουίλιαμς «όλα όσα είχε την πρόθεση, και πολλά περισσότερα, που ποτέ δεν είχε ονειρευτεί». Με τα εκφραστικά μάτια της, τη γλυκιά, λεπτεπίλεπτη και ευλύγιστη φωνή της, τις κομψές κινήσεις του σώματος της και γενικώς με το πλούσιο ταλέντο της, η Βίβιαν Λι ερμηνεύει με μεγάλη χάρη έναν από τους πιο πολυδιάστατους, περίπλοκους και αμφιλεγόμενους χαρακτήρες του σινεμά, γεμίζοντας την οθόνη μας με κινηματογραφική μαγεία. Η Μπλανς είναι μια μεσήλικη και άλλοτε γοητευτική γυναίκα, της οποίας η νιότη έχει πια σβήσει. Έχοντας πλήρη συναίσθηση της φθίνουσας γοητείας της προσπαθεί σκληρά να καταπολεμήσει τη φθορά του χρόνου και των καταχρήσεων με ωραία φορέματα, κοσμήματα και την έμφυτη αριστοκρατικότητα της. Η Μπλανς είναι μια καλλιεργημένη αλλά και διαλυμένη γυναίκα, η οποία φλερτάρει με την τρέλα και την απόδραση από την πραγματικότητα. Υπάρχουν στιγμές στην ταινία στις οποίες νιώθει κανείς πόσο εύθραυστη ψυχολογικά είναι. Παρά το γεγονός πως είναι εκμεταλλεύτρια, αλαζονική, ξεπεσμένη “ηθικά” και ψεύτρα, η Μπλανς δε χάνει ποτέ την εκτίμηση του θεατή γιατί ποτέ δε δίνει την εντύπωση πως θέλει εσκεμμένα να βλάψει κάποιον. Αντίθετα, έχει πάνω της κάτι το μαγευτικό – τη γοητεία μιας αλλοτινής εποχής. Το 1952 η Βίβιαν Λι κέρδισε με το ρόλο αυτό το Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου και το δεύτερο της καριέρας της (το πρώτο το είχε κερδίσει για την ερμηνεία της στο ρόλο της θρυλικής Σκάρλετ στο «Όσα παίρνει ο Άνεμος»).
Άξιος συμπρωταγωνιστής της είναι ο εξαιρετικός Marlon Brando (προτάθηκε το 1952 για το Όσκαρ Ά Ανδρικού ρόλου αλλά δεν το κέρδισε) στο ρόλο του Στάνλεϋ. Η ερμηνεία του ήταν καινοτόμος για την εποχή, η οποία ήταν άκρως ρεαλιστική και χωρίς συμβιβασμούς ευπρέπειας. Ωμός αλλά και άμεσος, ζωώδης αλλά και μαγνητικά σεξουαλικός, ο Μπράντο επηρέασε με αυτήν την ερμηνεία του πολλούς νεότερους ηθοποιούς. Απέναντι στην καλλιεργημένη και διαλυμένη Μπλανς βρίσκεται ο άξεστος, δυνατός, φαλλοκράτης και ζωώδης Στάνλεϋ.
Τεράστιο ενδιαφέρον έχει, πέραν της αναμέτρησης των χαρακτήρων, και η ερμηνευτική “τιτανομαχία” των δύο πρωταγωνιστών. Ο Μάρλον Μπράντο εκπροσωπεί ως ηθοποιός το νέο και το ρεαλιστικό ενώ η Βίβιαν Λι την παλαιά σχολή της θεατρικής και ποιητικής απόδοσης. Ρεαλισμός έναντι μαγείας από δύο κορυφαίους ηθοποιούς της ιστορίας του σινεμά και το σημαντικότερο είναι πως η χημεία των δύο ηθοποιών στην ταινία είναι ιδανική, καθώς η ύπαρξη δύο διαμετρικά αντίθετων ερμηνευτικών σχολών ταιριάζει με τους δύο διαφορετικούς χαρακτήρες της ταινίας και τους διαφορετικούς κόσμους που εκπροσωπούν.
Το ρόλο της αδερφής της Μπλανς ερμηνεύει η πολύ καλή Κιμ Χάντερ, η οποία κέρδισε για το ρόλο αυτό το Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου. Το κουαρτέτο των τεσσάρων βασικών ρόλων συμπληρώνει ο επίσης καλός Καρλ Μάλντεν, στο ρόλο του φίλου του Στάνλεϋ, του Μιτς, ο οποίος θα γοητευθεί από την Μπλανς. Ο Μάλντεν επίσης κέρδισε το 1952 το Όσκαρ Β’ Ανδρικού ρόλου.
Ο Ηλίας Καζάν σκηνοθετεί άριστα την ταινία, καθώς καταφέρνει να πετύχει δύο βασικά πράγματα. Πρώτον, η σκηνοθεσία του αναδεικνύει τις εξαιρετικές ερμηνείες της ταινίας και υποκλίνεται στους ταλαντούχους ηθοποιούς της. Δεύτερον, ο Καζάν πετυχαίνει να κινηματογραφήσει την ιστορία με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εμφανείς θεατρικές καταβολές της να μη λειτουργήσουν ως κινηματογραφικό βαρίδι. Η στασιμότητα του θεάτρου είναι συχνά εχθρός του κινηματογράφου αλλά ο Καζάν με την αεικίνητη σκηνοθεσία του καταφέρνει να διατηρήσει ανέπαφο το λυρισμό και την ποιητικότητα του έργου χωρίς να υποπέσει στην παγίδα της στασιμότητας, προσθέτοντας συχνά ένα έντονο κλειστοφοβικό στοιχείο στην ταινία. Η πολύ καλή σκηνογραφική και καλλιτεχνική διεύθυνση, η ωραία φωτογραφία και η ατμοσφαιρική μουσική της ταινίας είναι πολύτιμοι αρωγοί στην επιτυχή προσπάθεια του Καζάν να μην υπονομευθεί η ταινία από τη θεατρική καταγωγή της.
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε η ταινία, η σεμνοτυφία της εποχής επέβαλλε ψαλίδι σε αρκετούς διαλόγους και σκηνές της πρωτότυπης κόπιας της ταινίας. Η ταινία παρουσίαζε τους χαρακτήρες του έργου σαν πραγματικούς ανθρώπους, με τα σεξουαλικά τους πάθη και τις “ανήθικες” επιλογές τους, οι οποίοι δεν ταίριαζαν με τους ρετουσαρισμένους χαρακτήρες των ταινιών της εποχής. Ευτυχώς, πλέον έχει αποκατασταθεί η αυθεντική εκδοχή του έργου.
Θα επιλέξω τον επίλογο να τον αφιερώσω στην Βίβιαν Λι και στην αγωνία και τις θυσίες των μεγάλων καλλιτεχνών. Η Λι, έχοντας ερμηνεύσει για μεγάλο διάστημα στο θέατρο και μετά στον κινηματογράφο το ρόλο της Μπλανς - το ρόλο, δηλαδή, ενός διαλυμένου ανθρώπου – δήλωσε σε μια συνέντευξη της πως ο ρόλος αυτός την είχε εξαντλήσει και πλέον εξουσιάσει. Αξίζει να σημειωθεί πως η Λι έπασχε από τη ψυχική νόσο της διπολικής διαταραχής και η ερμηνεία της ψυχικά διαταραγμένης Μπλανς πιθανώς να κόστισε πολλά στη ψυχική υγεία της ηθοποιού. Το «Λεωφορείο ο Πόθος» είναι μια εξαιρετική ταινία με πολλές αρετές, έχοντας στις τάξεις της τον καινοτόμο και ακμαίο Μάρλον Μπράντο, αλλά το πραγματικό διαμάντι της ταινίας έχει το όνομα “Βίβιαν Λι”.
Αριστείδης Πετρόπουλος

14/08/2026

Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα (La Double Vie de Veronique) του Κριστόφ Κισλόφσκι με τους: Ιρέν Ζακόμπ, Φιλίπ Βολτέρ, Σαντρίν.
Ντιμάς. Καλημέρα

Του Δημήτρη Μπούρα
«Η διπλή ζωή της Βερόνικα» στην πραγματικότητα είναι μια αυτοβιογραφική ταινία που αποτυπώνει τη νοσταλγία του Κριστόφ Κισλόφσκι και την αγωνία του να βρει ένα σταθερό σημείο αναφοράς σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Το 1991, χρονιά κατά την οποία γυρίστηκε, ο Πολωνός δημιουργός είχε εγκατασταθεί μόνιμα στη Γαλλία και είχε ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του, που έμελλε να είναι και ο επίλογός της.
Η «Βερόνικα» είναι ένα γοητευτικό παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και το ιδεατό· Ξεκινάει από τα πρόσωπα και την αντανάκλασή τους στον καθρέφτη και κορυφώνεται, παίρνοντας τις διαστάσεις μιας εσωτερικής, υπαρξιακής, περιπέτειας γύρω από την αναζήτηση της ουσίας του ανθρώπου τη στιγμή που η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα. Η «Βερόνικα» είναι ο ίδιος ο Κισλόφσκι διαιρεμένος στα δύο. Ο μισός στο παρελθόν, ο άλλος μισός στο παρόν.
Στο πρώτο μέρος της ταινίας, το πολωνικό που είναι πιο συμπαγές, η Βερόνικα, μια νεαρή τραγουδίστρια με εύθραυστη καρδιά, προσπαθεί να ανυψωθεί με κινητήριο δύναμη την τέχνη (η θεϊκή φωνή της είναι σαν την ψυχή που ζητάει να βγει από σώμα και ν’ αναληφθεί στους ουρανούς), όμως, το κορμί (που συν τοις άλλοις είναι και άρρωστο) υποτάσσεται στον νόμο της βαρύτητας. Στο δεύτερο μέρος, μια Γαλλίδα σωσίας της Βερόνικα, η Βερονίκ, που εγκατέλειψε το όνειρο να γίνει σολίστ και τώρα παραδίδει μαθήματα μουσικής σε ένα δημοτικό σχολείο, αρχίζει να συλλαμβάνει με τη διαίσθησή της μηνύματα από έναν «άλλο» κόσμο. Η γνωριμία της με έναν καλλιτέχνη του κουκλοθέατρου και ο έρωτάς της γι’ αυτόν θα επιταχύνει την κατάδυση στην ψυχή της. Μια φωτογραφία – ντοκουμέντο (τραβήχτηκε τυχαία από την Βερονίκ σε μια εκδρομή της στην Κρακοβία και απεικονίζει την Βερόνικα ανάμεσα στο πλήθος μιας διαδήλωσης) θα λειτουργήσει ως καταλύτης και θα τη φέρει στον δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι του πατέρα της.
Η κινηματογραφική μηχανή, άλλοτε διαγράφει κυκλική τροχιά για να συμπέσουν οι εικόνες των δύο γυναικών (η Βερονίκ είναι το είδωλο της Βερόνικα στον καθρέφτη και τούμπαλιν) και άλλοτε δημιουργεί τέλεια συμμετρία ανάμεσα στα πρόσωπα της Βερόνικα και της Βερονίκ, τα οποία αντιπροσωπεύουν το παρελθόν και το παρόν του Κισλόφσκι. Σύμφωνα με τα λόγια του: «Η «Βερόνικα» είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας για μια γυναίκα, επειδή οι γυναίκες αισθάνονται με μεγαλύτερη ένταση τα πράγματα, έχουν περισσότερα προαισθήματα, μεγαλύτερη ευαισθησία και διαίσθηση, και δίνουν περισσότερη σημασία σ’ όλα αυτά. «Η Βερόνικα» δεν θα μπορούσε να γυριστεί για έναν άντρα».
Η «Διπλή ζωή της Βερόνικα» έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό τον Κισλόφσκι. αλλά και τον μόνιμο συνεργάτη του, τον συνθέτη Ζμπίγκινεφ Πράισνερ ο οποίος υπογράφει το εξαιρετικό σάουντρακ της ταινίας.
http://trans.kathimerini.gr/.../_w.../06/2006_156413

13/08/2026

Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder 1954) του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τους: Γκρέις Κέλι, Ρέι Μιλάντ, Ρόμπερτ Κάμινγκς, Τζον Γουίλιαμς. Καλημέρα

Η ταινία ξεχειλίζει από στυλ. Μπορεί να είναι ένα κλειστό, θεατρίζων έργο αστυνομικού μυστηρίου, αλλά μαζί με τον Βρόγχο είναι τα δύο έργα που ο μαιτρ έκανε στις ΗΠΑ με μια καθαρά βρετανική διάθεση. Σαν να χύνεται το cinemascope χρώμα πάνω στην εικόνα και το δωμάτιο που βλέπουμε εμμονικά φαντάζει σαν ένα πάρκο. Και μέσα σε αυτό, κρύβεται το κλειδί της λύσης του μυστηρίου. Ένα μυστήριο που θα λυθεί εν μέσω διαλόγων κι ελάχιστης δράσης. Καθόλου τυχαία, η ταινία είναι διασκευή από θεατρικό έργο, του φοβερού Frederick Knott, κι ο Hitchcock δεν το βγάζει ποτέ αυτό από την λογική της ταινίας του.
Ένα ακόμα κλειδί του έργου είναι το κλειστοφοβικό του περιβάλλον. Η αίσθηση πως έχουμε παγιδευτεί μέσα σε τέσσερις τοίχους (ένα χρυσό κλουβί) που μυρίζουν έγκλημα αποδίδεται με τον καλύτερο τρόπο. Κι ο εξωτερικός διάδρομος αντικαθιστά την ντουλάπα στην οποία κρύβουμε τα μυστικά μας. Κι όμως, αυτό το διαλογικά κι ατμοσφαιρικά υπέροχο θρίλερ δεν συγκαταλέγεται εύκολα στις σημαντικές στιγμές του δημιουργού του. Ευκαιρία να πάρει μια δεύτερη γνώμη, τη δική σας...
Το dial m for murder αποτελεί ένα έργο φοβερά διασκεδαστικό και πανέξυπνο, βασισμένο στις λεπτομέρειες...
ο hitchcock ιντριγκάρει το θεατή να βρει τη λύση του μυστηρίου και να φθάσει στην αλήθεια, κάτι που συμβαίνει σαν μικρή λύτρωση στο τέλος, ενω έχουν μεσολαβήσει πάρα πολλές διακυμάνσεις στην πλοκή...
Ο ray milland είναι υπέροχος και έχει τρομερή χημεία με τη Grace Kelly...
το καλύτερο στοιχείο της ταινίας είναι ότι προσεγγίζει τον τρόπο που παρουσιάζεται ένα θεατρικό έργο με την κάμερα πάντα στα τέλεια σημεία του δωματίου-βασικού σκηνικού της δράσης, και τον καθοριστικό ρόλο των μικρών, σχεδόν απαρατήρητων στοιχείων για την έκβαση της υπόθεσης...
πρόκειται για κινηματογραφική εμπειρία...
http://cine.gr/film.asp?id=1439&page=4

12/08/2026

Η ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ (The Asphalt Jungle, 1950) του Τζον Χιουστον με τους: Στέρλιν Χέιντεν, Λούις Κάλχερν, Σαμ Τζάφι, Μέριλιν Μονρόε. Καλημέρα.

Στη ''Ζούγκλα της Ασφάλτου'' (αρχικός ε.τ. ''Κουρσάροι των μεγαλουπόλεων'') κυριαρχούν εξαιρετικά λεπτοδουλεμένοι χαρακτήρες αν και σε πρώτο επίπεδο αυτό δεν γίνεται εμφανές. Όσο όμως η εξιστόρηση μας εισάγει αργά και μεθοδικά στους ομόκεντρους κύκλους διαφόρων ανθρωπίνων περιπτώσεων, οι οποίες συνδέονται με κοινή μοίρα, στον ασπρόμαυρο φωτισμό ενός σαρκοβόρου, κλειστοφοβικού περιβάλλοντος, νιώθουμε το ίδιο παγιδευμένοι. Επικοινωνούμε με το εσωτερικό πάθος, την αισιοδοξία και την τελική απογοήτευσή τους.
Μέσα από σύντομες αλλά σοφά οικοδομημένες σκηνές, οι ήρωες προικίζονται με δύναμη κα μεταδίδουν με ένταση τις ελπίδες τους. Ο ρυθμός έχει οργανωθεί σε γρήγορα κλειδιά, τα βλέμματα είναι ασκημένα στο ημίφως. Οι φράσεις κοφτές, οι κινήσεις εντατικές, μεταφέρουν την οσμή των στενών χώρων, τον ιδρώτα από τα εναγώνια σώματα, καθώς ο μηχανισμός του κόλπου στήνεται.
Ο Ντιξ Χάντλεϋ (Στέρλινγκ Χέυντεν) στο κέντρο αυτής της σκοτεινής χορογραφίας, γιγαντιαίος πιστολάς, με λίγα και αναγκαία λόγια, με βλέμμα κυνηγημένου, είναι απομονωμένος από τους άλλους επαγγελματίες που τον θεωρούν ξοφλημένο. Το μόνο που σκέφτεται είναι τα λιβάδια και τα άλογα του Κεντάκυ. Πίσω από την απλησίαστη μάσκα του λανθάνει παιδική αθωότητα. Ο Αλόνσο Έμερικ, επιφανής δικηγόρος με ύποπτες δοσοληψίες, στο χείλος της χρεωκοπίας, με άψογη εμφάνιση, οργανώνει από το πολυτελές διαμέρισμά του το τελευταίο παράνομο σχέδιο της έκνομης σταδιοδρομίας του.
Ο Ντοκ, ο εκτελεστήριος νους της ληστείας, που την προετοίμαζε στην επτάχρονη φυλάκισή του ως το αποφασιστικό χαρτί της ζωής του, είναι ένας προικισμένος και αισθησιοκράτης υπερήλικας, γραφικός και ουσιαστικός ταυτόχρονα. Η ευφυία, η μοιρολατρία και η γερμανική μεθοδικότητά του υπογραμμίζονται. Για τον χαρακτήρα αυτόν ο Χιούστον έχει επιφυλάξει την πιο θερμή υποστήριξη, χαρίζοντας στην κινηματογραφική ανθολογία ένα ανεπανάληπτο πορτρέτο. Δορυφόροι των ηρώων αυτών είναι: ο Κόμπυ, ο μπουκμαίηκερ που θέλοντας να ξεφύγει από τον αποπνικτικό αυτό κόσμο προδίδει, ο Γκας ο καμπούρης μπάρμαν που αγαπά τις γάτες και πιστεύει στη φιλία, ο Κιαβέλι ο σπεσιαλίστας ''ποντικός'' των χρηματοκιβωτίων με τη διπλή ζωή, η Ντολ, η μπαλαρίνα που γαντζώνεται απελπισμένα στον σκληρό Ντιξ, η Άντζελα της Μέριλιν Μονρόε, που χαϊδεύεται στα γόνατα του εραστή της Έμερικ κ.ά.
Τα ετερόκλητα αυτά πρόσωπα, σύμφωνα με τη χιουστονική προβληματική, συγκλίνουν στον κοινό στόχο της επιτυχίας, όπως ακριβώς και οι ήρωες στο ''Γεράκι της Μάλτας'' και στον ''Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε''. Ο παροξυσμός του κέρδους τους ενώνει και τους παρασύρει στην καταστροφή. Στη μια πλευρά της αφηγηματικής σκηνής η επιστημονικά προετοιμασμένη ληστεία, στην άλλη η επαγγελματική εκτέλεση. Τα δυο αυτά σημεία, που ενοποιούνται βαθμιαία,προσδιορίζονται από κοινή ηθική. Ο Ντιξ διακατέχεται από μία αίσθηση ματαιότητας, αλλά δεν παύει να προσπαθεί, πιστεύοντας βαθύτερα όπως και οι άλλοι ότι η συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας του κενού δεν τον εμποδίζει να δοθεί ολοκληρωτικά στο σκοπό του. Οι παράμετροι της συνηθισμένης χιουστονικής προβληματικής είναι ευανάγνωστοι. Σε αυτό το ελεγχόμενο, απόλυτα, δραματουργικά φιλμ, ο σκηνοθέτης συνθέτει με σκληρές πινελιές, για μια ακόμα φορά το ''προφίλ'' της αποτυχίας. Με τη ''Ζούγκλα της Ασφάλτου'' κλείνει ένα θεματικό κύκλο με μυθοπλασίες επάνω σε κοινωνικές ομάδες με κοινό στόχο.
Το φιλμ ξεκινά δείχνοντας ένα σκοτεινό δρόμο, όπου περιπολεί ένα αστυνομικό αυτοκίνητο. Τα φώτα της πόλης που αντανακλώνται στις βρεγμένες επιφάνειες είναι ένα εξπρεσιονιστικό πρελούδιο σε ένα θέμα που βαθμιαία μεταβάλλεται σε ιμπρεσιονιστικό. Από τον πομπό του περιπολικού απαριθμούνται τα εγκλήματα της ημέρας, ενώ μια κυνηγημένη σκιά που ζητά ασφάλεια από γωνία σε γωνία. διασχίζοντας το άσπρο και περνώντας στο μαύρο διαδοχικά, δίνει συμβολικά τα μέτρα του θέματος του σκληρού αυτού δράματος. Ο οπερατέρ Χάρολντ Ρόσον φώτισε με τόση ακρίβεια τους μισοσκότεινος χώρους ώστε τους μετέβαλε σε σε στοιχείο της εσωτερικής πάλης των χαρακτήρων. Ο Μίκλος Ρότσα υπογράμισσε την συνοπτική αυτή κόλαση με αιχμηρά μουσικά θέματα.
Το σενάριο που συνυπέγραψε ο Μπεν Μάντοου (ο οποίος λόγω των μακκαρθικών διώξεων υπέγραφε ως Ντέιβιντ Γουλφ), επικρίθηκε άδικα για την σκηνή του φινάλε, όπου ο ετοιμοθάνατος Ντιξ Χάντλεϋ\ αφήνει την τελευταία του πνοή στα λιβάδια του Κεντάκυ. Πολλοί κριτικοί ειρωνεύτηκαν την επιμονή των Μπάρνετ (στου οποίου το βιβλίο βασίζεται η ταινία) και Χιούστον να βρίσκουν ελαφρυντικά στους ανθρώπους του υποκόσμου.
Κλασική είναι και η σκηνή της σύλληψης του Ντοκ, μία από τις πιο παράξενες και τρυφερές σκηνές στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Ο γερο-κακοποιός μετά την αποτυχία του εγχειρήματος αφήνει το χρόνο να κυλήσει ενσυνείδητα καθώς προσηλώνεται στο χορό μίας κοπελίτσας σε ένα μπαρ και δίνει έτσι την ευκαιρία στην αστυνομία να τον πιάσει.
Ο Ντοκ, ένας παθιασμένος της περιπέτειας, ένας αριστοκράτης της χίμαιρας, είναι μία προέκταση, μια μετωνυμία του Χιούστον, ο οποίος λάτρευε την έντονη ζωή και τις περιπλανήσεις. Σε κάποια σκηνή ο Γερμανός ''μετρ'' απευθυνόμενος στον Ντιξ εκστομίζει μία χαρακτηριστική φράση, δανειζόμενος τη φωνή του σκηνοθέτη: ''Όταν επιστρέφει κανείς στο σπίτι του είναι ξοφλημένος...''.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=739751406089769&id=711885062209737

11/08/2026

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΤΟΥ (ACE IN THE HOLE 1951)
του Μπίλι Γουάιλντερ, με τους Κερκ Ντάγκλας, Γιαν Στέρλινγκ. Καλημέρα.

Ο Τσακ Τέιτουμ είναι ένας πολύ φιλόδοξος, εγωκεντρικός, ξύπνιος αλλά ξεπεσμένος ρεπόρτερ. Πηγαίνει ένα ταξίδι στο Νέο Μεξικό, αφού έχει απολυθεί από 11 εφημερίδες για δυσφήμιση, μοιχεία και ποτό, ανάμεσα στα άλλα. Εκεί έχει βρει μια ασήμαντη δουλειά σε μια μικρή τοπική εφημερίδα. Προσπαθεί να παραμείνει νηφάλιος και δουλεύει ήρεμα. Ενώ καλύπτει ένα ασήμαντο νέο πέφτει πάνω σε ένα δημοσιογραφικό λαβράκι: ένας άντρας, ο Λίο Μινόζα, έχει παγιδευτεί μέσα σε μια σπηλιά που κατέρρευσε. Πιστεύοντας ότι έχει βρει τη χρυσή ευκαιρία που θα τον ξαναφέρει στην επιφάνεια και θα του δώσει φήμη, εκμεταλλεύεται την είδηση και την κάνει πρώτο θέμα στις εφημερίδες. Γύρω από τον άτυχο παγιδευμένο άντρα ενορχηστρώνεται ένα μεγάλο δημοσιογραφικό γεγονός, που εξελίσσεται σε ένα καρναβάλι των μίντια. Στην έρημη κοιλάδα έξω από τη σπηλιά, στήνονται υπαίθρια μαγαζιά που πουλάνε πρόχειρο φαγητό, λούνα παρκ, μπάντες που βγάζουν τραγούδια σχετικά με το θέμα, ενώ τα πούλμαν με τους τουρίστες διαδέχονται το ένα το άλλο… Όλοι θέλουν να βρεθούν σε αυτό το συμβάν που έχει λάβει τεράστια δημοσιότητα. Και όσο πιο μεγάλο γίνεται το γεγονός στις ειδήσεις, όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον απομακρύνεται από τον κύριο και αληθινό σκοπό της είδησης: τη διάσωση του εγκλωβισμένου άντρα...
http://www.myfilm.gr/9466
Δεν είναι καθόλου παράξενο που το φιλμ υπήρξε αρχικά εμπορική αποτυχία στην Αμερική ενώ εκθειάστηκε αργότερα στην Ευρώπη. Ο Wilder ρίχνει δυνατή γροθιά στο στομάχι του Αμερικανού θεατή, γιατί είναι αμείλικτος όχι μόνο με τον ήρωά του (τουλάχιστον είναι μάγκας και ρισκάρει, έτοιμος για τις συνέπειες, άρα ήρωας) αλλά και με το ίδιο το κοινό. Όσο αμοραλιστής κι αν είναι ο ήρωας, άλλο τόσο είναι και ο κόσμος που, με το πρόσχημα της συμπόνιας, ηδονίζεται με την δυστυχία του άλλου και την καταναλώνει ως θέαμα, είτε σε πραγματικό γεγονός (αλλά τι είναι ένα πραγματικό γεγονός εφόσον μεσολαβεί η δημοσιογραφία;) είτε ως ταινία – όσον αφορά την κριτική του κοινού, θα λέγαμε ότι οι ρίζες του Παράξενα Παιχνίδια του Haneke βρίσκονται σε αυτό το φιλμ. Εκτός από το θύμα και ίσως τον εκδότη της ντόπιας εφημερίδας που ακολουθεί μια δεοντολογία, όλοι είναι συνένοχοι στην παραγωγή και κατανάλωση της δυστυχίας ως θεάματος. Ο ίδιος ο Τσακ λέει κάποια στιγμή στον νεαρό συνάδελφο: «οι καλές ειδήσεις δεν είναι ειδήσεις. Μόνο οι κακές».
Η σκηνοθεσία είναι αριστοτεχνική και τα πλάνα κυλούν με μια χορογραφική ροή, με δυνατό παλμό. Ο τρόπος που χειρίζεται ο Wilder τις σκηνές πλήθους σε γενικά πλάνα παράγει μια ανησυχία και παγωμάρα. Παρόλο που σε κάποιες στιγμές κάποιοι από τον κόσμο πετάνε ατάκες, «υπάρχουν», η μάζα καταγράφεται ως μάζα, ως «μουγκή μάζα», ως ζόμπι, ως αποικία βακτηριδίων που μαζεύονται γύρω από μια πληγή. Από την άλλη, έχουμε το κλειστοφοβικό περιβάλλον της στοάς, με το θύμα να υπομένει αγωνιώντας και ακούγοντας το μεγάλο γεωτρύπανο στην κορυφή του λόφου (η υπερπαραγωγή που σκέφτηκε ο Τσακ) να βαράει για να ανοίξει τρύπα διαφυγής. Έτσι, ο εγκλωβισμός, η απειλή διατρέχουν το φιλμ σε μακροσκοπικό και μικροσκοπικό επίπεδο, οξύνοντας τις δοκιμασίες των βασικών χαρακτήρων.
http://cine.gr/film.asp?id=713741&page=4