21/12/2025
ਸਿਮਰਨ (21 ਸਾਲ) ਸਵੇਰੇ 7 ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਵੇਅਰਹਾਊਸ (Warehouse) ਦੀ ਨਾਈਟ ਸ਼ਿਫਟ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਬਰੈਂਪਟਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੇਟ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ 10 ਮਿੰਟ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ।
ਉਸ ਬੇਸਮੈਂਟ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ 'ਬਿਸਤਰਾ ਸਾਂਝਾ' ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਕੁੜੀ, ਨਵਨੀਤ, ਆਪਣੀ ਡੇਅ-ਸ਼ਿਫਟ (Day-shift) ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠਦੀ ਸੀ। ਉਸੇ ਗਰਮ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਹੁਣ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸੌਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ 'ਹੌਟ ਬੈਡਿੰਗ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਹਾਸਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੀਖ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬੈਗ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਬੇਸਮੈਂਟ ਦੀਆਂ ਸਿੱਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਂਝੇ ਬਿਸਤਰੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਲੇਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਮਾੜੀ ਜਿਹੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਟਾਰਬਕਸ ਦੇ ਕੱਪ (ਜੋ ਉਸਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੂੜੇਦਾਨ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੀ। ਉਸਨੇ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਸਟੋਰੀ ਪਾਈ
—"Morning vibes in Canada! 🇨🇦✨"
ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਕੌਫੀ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਅਰਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬਿਸਕੁਟ ਖਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਥਰੂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਜ਼ਬ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਿਸਤਰਾ ਨਵਨੀਤ ਦੀ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਮਜਬੂਰੀ ਦੀ ਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਕਮਰਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ 8 ਘੰਟੇ ਸੌਣ ਦਾ 'ਹੱਕ' ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵੱਧ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਲਰ ਤਾਂ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਸਦੀ 'ਨਿੱਜਤਾ' (Privacy) ਅਤੇ 'ਸਵੈ-ਮਾਣ' ਖੋਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੌਣ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀ ਸਕੇਗੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਆਉਣ ਲਈ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਪਿੰਡ ਟੂ ਕਨੈਡਾ ਪੇਜ਼ ਤੋਂ ਕਾਪੀ