Binsi Home สวนศิลป์บินสิ

Binsi Home สวนศิลป์บินสิ ณ ที่ ความคิดสร้างสรรค์ และการพึ่งตนเอง เติบโตไปด้วยกัน
“Where Creativity & Sustainability Grow Tog สวนศิลป์บินสิ!

fly again : Films Farm School
ฟิล์มโปรดักส์ชั่นเฮาส์ ฟาร์ม และ โรงเรียน


แรงบันดาลใจ Inspiration
ทำไมต้องบินสิ! เพราะ ชีวิตมีศรัทธา มีความรัก และ มีความฝัน
ความเชื่อมั่นในสิ่งดีงามเท่านั้น ที่เป็นลมใต้ปีกให้ชีวิตเราบินได้ครั้งแล้วครั้งเล่า


เราทำอะไรบ้าง WHAT WE DO
( FILMS FRAM SCHOOL COMMUNITIES )

ฟิล์ม : FILMS
“We make films, You feel & fly”
ฟิล์มโปรดักส์ชั่นเฮาส์ รับผลิตสารคดี สื

่อ เพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลง ให้กับสถานีทีวี องค์กรเอกชน


เปิดอบรมเรื่อง การพึ่งตนเองอย่างยั่งยืน
(ปัจจัยสี่ การทำบ้านดิน, การทำยาสมุนไพรสามัญประจำบ้าน, อาหาร, ทอผ้า, เครื่องปั้นดินเผา)
และ การสร้างความคิดสร้างสรรค์และศิลปะในการสื่อสาร ( การทำสารคดี ฟิล์ม นิทาน )


ชุมชน : COMMUNITY:
“บ้านพอฝัน ”
โครงการจัดสรรที่ดิน สร้างชุมชนอยู่ร่วมกัน ปลูกบ้านดิน ทำสวน ทำนา จัดการระบบนิเวศน์ในพื้นที่อยู่อาศัยร่วมกัน สร้างการศึกษา สร้างรายได้ด้วยการเป็นผู้ประกอบการทางสังคมร่วมกัน


การศึกษาและประสบการณ์การทำงาน
ผู้ก่อตั้ง: เนาว์ เสาวนีย์ สังขาระ

ป.ตรี มศว.ประสานมิตร คณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ
Teacher Education Program, NCACS, USA
TV Media Intensive Program at GIFTS Films Television School, Canada
Co-Founder: The Whispering Seed Foundation (บ้านเมล็ดดาวกล่อมฝัน,บ้านเด็กกำพร้า ศูนย์การเรียนเพื่อเด็กชายขอบ,กาญจนบุรี )
เจ้าของกิจการ บินสิ!โปรดักส์ชั่นเฮาส์ (Fly again Production House)
นักถ่ายทำสารคดี คนต้นเรื่องรายการ คนค้นคน 12 คนค้นโลก ซีรีย์ เดินดินอินเดีย
ผู้ผลิตสารคดีอิสระ ใหักับสถานีทีวี องค์กรเอกชน


สถานที่ตั้ง ติอต่อ : Contact
หมู่บ้านทุ่งยาว ต.ศรีบัวบาน อ.เมือง จ.ลำพูน
ติดกับ ป่าน้ำจำ ป่าชุมชนแห่งแรกในประเทศไทย อายุ 100 ปี
ติดกับ แม่น้ำสาน เนื้อที่ 2.5 ไร่
ติดต่อ : เนาว์ เสาวนีย์ สังขาระ
FB: สวนศิลป์บินสิ! Filmsfarmschool
Email: [email protected]
เบอร์โทร : 094-098-6612

ไฟลุก ฟ้าเปิด ห้องเรียนบินสิโปรดักส์ชั่นเฮ้าส์ ตอกตะปูผนังไป สอนไปด้วยบ่มทีมช่างภาพฝึกหัดกับอาสาสมัครช่างภาพจากอิตตาลี ท...
25/06/2026

ไฟลุก ฟ้าเปิด
ห้องเรียนบินสิโปรดักส์ชั่นเฮ้าส์
ตอกตะปูผนังไป สอนไปด้วย

บ่มทีมช่างภาพฝึกหัดกับอาสาสมัครช่างภาพ
จากอิตตาลี ที่เป็นช่างภาพที่หมดไฟ แล้วเดินทางมาจุดประกายไฟอีกครั้ง กับโปรเจคนี้

โปรเจคไฟนอล คือ

Am I Living My life
เราใช้ชีวิตกันอยู่รึเปล่า”

ถ่ายภาพประกอบหนังสือ และนิทรรศการ
ของทศวรรษสวนศิลป์บินสิ และบทใหม่อีกฝั่งแม่น้ำ For(the)Rest

พบกันครึ่งปีหลังนี้ได้ทั่วไป
สถานที่ ประกาศอีกครั้ง

หลานคนเล็ก ลาออกจากโรงเรียนอินเตอร์มาเรียน รร.บินสิ กับป้าเนาว์แล้วดูท่ารับประทานอาหารกลางวันเธอซะก่อนดูผ่อนคลาย สบายอาร...
24/06/2026

หลานคนเล็ก ลาออกจากโรงเรียนอินเตอร์
มาเรียน รร.บินสิ กับป้าเนาว์แล้ว
ดูท่ารับประทานอาหารกลางวันเธอซะก่อน
ดูผ่อนคลาย สบายอารมณ์และทำท่าเป็นเจ้าของโรงเรียนมากเลย
ย้ายมาปลูกบ้านข้างๆ กันด้วย

For(the)Rest เกือบสองปีแล้ว ที่ฉันอยู่กับคำถามนี้“What do we do when we can’t see the next chapter clearly?จะขยับขยาย จะ...
22/06/2026

For(the)Rest
เกือบสองปีแล้ว ที่ฉันอยู่กับคำถามนี้

“What do we do when we can’t see the next chapter clearly?

จะขยับขยาย จะเอาที่ดินผืนนี้ดีไหม
เราจะทำสิ่งนี้ได้จริงหรือ
แล้วสวนศิลป์บินสิล่ะ
แล้ว IDEC ล่ะ
ฉันกำลังสร้างอะไรกันแน่
และฉันกำลังสร้างชีวิตแบบไหนให้ตัวเอง
ฉันควรพอแล้วมั้ย จะเหนื่อยไปอีกทำไม

เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ
คำถามเหล่านี้ดูใหญ่กว่าที่เคย
แล้วเช้านี้ ฉันก็ตื่นขึ้นมาและมองข้ามแม่น้ำไป
อาสาสมัครคนหนึ่งเพิ่งติดไฟไว้ที่บ้านหลังใหม่เมื่อคืน

เขาบอกว่า
“จะได้มองเห็นตอนตื่นนอน”
แสงไฟจากอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ

สิ่งที่ฉันมองอยู่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่แผนงาน
ไม่ใช่ความเป็นไปได้ในอนาคตอีกแล้วสินะ

แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงแล้ว

บ้านยังสร้างไม่เสร็จ
พื้นที่ยังไม่พร้อม
และตัวฉันเองก็ยังไม่พร้อมเช่นกัน

จนกระทั่ง
วันที่พ่อล้มสามรอบแล้วฉันจินตนาการ ว่ากว่ารถฉุกเฉินจะเข้ามาถึงตัวพ่อ หากพ่อต้องนั่งวีลแชร์ขึ้นมา จะขยับจริงในสวนได้มั้ย

วันที่เด็กๆ เข้ามาขอสมัครเรียนโรงเรียนบินสิจริงๆ แล้วร้องไห้ว่า ไม่อยากกลับไป รร.ประจำแล้ว

ไฟดวงนั้นเปิดอยู่
และเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก
ที่ฉันสูดลมหายใจลึกๆ เหมือนอยากจะร้องไห้
ไหล่ที่แบกไว้ คลายเบา

บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องมีคำตอบทุกอย่างก่อนจะเริ่มเดิน

บางทีสิ่งที่เราต้องการ
อาจเป็นเพียงแสงไฟเล็กๆ ที่สว่างพอจะเตือนเราว่า เรากำลังมุ่งหน้าไปทางไหน

ฉันรู้สึกขอบคุณ
ขอบคุณผู้คนที่ช่วยกันสร้างสิ่งนี้
ขอบคุณ“คำถาม”ทั้งหลายที่ไม่เคยยอมจากไป
และเข้ามาถาโถมตลอดมา

ขอบคุณเจ้าแสงไฟเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นในเวลาที่ต้องการ.

For(the)Rest
คือพื้นที่บทใหม่ อีกฝั่งแม่น้ำของ
สวนศิลป์-บินสิ. แล้ว

ตัวละครลับ ผลลับ"ผลลัพธ์ที่มองไม่เห็น" ของการศึกษาWhatever it takes...หว่านออกไปก่อนพรวนดินไปก่อนรดน้ำไปก่อนฟ้าใส เด็กที...
18/06/2026

ตัวละครลับ ผลลับ
"ผลลัพธ์ที่มองไม่เห็น" ของการศึกษา
Whatever it takes...
หว่านออกไปก่อน
พรวนดินไปก่อน
รดน้ำไปก่อน
ฟ้าใส เด็กที่มาเรียนโปรแกรมภาษาในสวนศิลป์
ช่วงนี้ฟ้าใสทักไลน์มาบ่อย
ถามนั่นถามนี่
"ครูเนาว์ ช่วงนี้ไม่เปิดคอร์สอะไรเลย ครูยุ่งมากเหรอคะ"
จนเมื่อวาน มีข้อความหนึ่งที่ทำให้ต้องวางทุกอย่างที่ยุ่งลง แล้ว "ยิ้ม"
ฟ้าใส : ครูเนาว์ หนูมีเรื่องพัฒนาโรงเรียนสวนศิลป์บินสิของเราค่ะ
ครู : ชอบจัง คำว่า "โรงเรียนสวนศิลป์บินสิของเรา"
ฟ้าใส : เดี๋ยวหนูดูก่อนว่าหนูจะมีเวลาว่างไปพัฒนามั้ย
แล้วเราจะมีสภานักเรียนของโรงเรียนสวนศิลป์กันค่ะ
ครู : อะไรนะ ยังไงนะ แล้วทำไมถึงอยากทำสภานักเรียน
ฟ้าใส : เป็นที่ปรึกษาครูเนาว์และของทุกคนค่ะ
อ่านถึงบรรทัดนี้ น้ำตาแทบไหล
นี่แหละ คือผลลัพธ์ที่ประเมินไม่ได้ด้วยคะแนนสอบ
นี่คือดอกผลของเมล็ดพันธุ์ที่เราค่อย ๆ หว่าน พรวนดิน และรดน้ำมาตลอด
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เด็กคนหนึ่งอยากเรียน
แต่เป็นเด็กคนหนึ่งที่รู้สึกว่า
"นี่คือโรงเรียนของเรา"
เขารู้ว่าตัวเองมีสิทธิ มีเสียง และมีส่วนร่วมได้
เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้รับการศึกษา
แต่เป็นเจ้าของการเรียนรู้ของตัวเอง
เป็นเจ้าของโรงเรียนของตัวเอง
และอยากใช้เสียงนั้นกลับมาดูแลพื้นที่ที่เคยมอบโอกาสให้เขา
แน่นอน ยังมีเด็กอีกหลายคนที่ได้รับโอกาสแล้ว แต่ยังไม่เห็นคุณค่าของมัน
ยังไม่รู้ว่าความอิสระคือของขวัญที่มีราคา
และยังมีเด็กอีกมากมายที่ไม่เคยได้รับโอกาสแบบนี้เลย
แต่ไม่เป็นไร
บางครั้งการทำงานกับผู้คนก็เหมือนการทำสวน
หว่านไปสิบเมล็ด
หว่านไปร้อยเมล็ด
ถ้ามีสักหนึ่งต้นที่เติบโตอย่างงดงาม
ก็เพียงพอที่จะทำให้เราหายเหนื่อย
และมีแรงกลับมาดูแลสวนต่อไป
Democratic Education takes practice.
การเรียนรู้ที่จะกลับมาเป็นเจ้าของการเรียนรู้ของตัวเอง
และกลับมาเป็นเจ้าของชีวิตของตัวเอง
ไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้ได้จากการท่องจำหรือการสอบ
แต่มันคือแบบฝึกหัดที่ต้องใช้ชีวิตจริง
และบางครั้ง...
ผลลัพธ์ที่สำคัญที่สุด
ก็มักเป็นผลลัพธ์ที่มองไม่เห็น
ย้อนกลับไปจำได้ว่า ฟ้าใสเคยถามว่า
"ที่สวนศิลป์บินสิ รับครูยังไงคะ"
เราถามกลับว่า ทำไมถึงอยากรู้
เธอตอบว่า
"จะได้รู้ว่าต้องสมัครยังไง หนูอยากโตมาเป็นครูที่นี่"
เราชอบชอบประโยคนี้ที่สุดในเรื่องทั้งหมด
"เป็นที่ปรึกษาครูเนาว์และของทุกคนค่ะ"
เพราะมันสะท้อนแก่นของ Democratic Education ได้ดีกว่าคำอธิบายยาว ๆ ทั้งหมด — เด็กไม่ได้อยากมีอำนาจเหนือใคร แต่รู้สึกว่าตัวเองมีส่วนรับผิดชอบต่อชุมชนร่วมกันแล้วจริง ๆ.
สิ่งที่พื้นที่นี้พยายามบ่มเพาะ
มันไม่ใช่การให้เด็กมีอิสระ
เพราะอิสระอย่างเดียวอาจสร้างผู้บริโภคที่เรียกร้องเก่ง
แต่ อิสระ หรือ Democratic Education คือการฝึกให้เด็กค่อยๆ เปลี่ยนจาก
ผู้รับ ผู้เสพ ผู้รอ สู่ ผู้ร่วมสร้าง
จากคนที่ถามว่า
"ผมต้องการอะไร" "ผมจะเอาอะไร" "ผมจะได้อะไร"
ไปสู่คนที่ถามว่า
"ผมจะช่วยอะไรได้บ้าง"
จากคนที่บอกว่า
"ครูต้องทำให้ผม" "พ่อแม่ต้องทำให้ผม" "โรงเรียนต้องทำให้ผม"
"สังคมต้องทำให้ผม" "โลกต้องให้ผม"
ไปสู่คนที่บอกว่า
"เรามาช่วยกันทำ"
ฟ้าใสไม่ได้ขออะไรเลย
แต่กลับเสนอ "สภานักเรียน"
ไม่ได้ขอสิทธิของตัวเอง
แต่เสนอจะเป็น "ที่ปรึกษาครูเนาว์และของทุกคน"
นั่นคือเหตุผลที่ประโยคนั้นทรงพลัง
เพราะเด็กคนนี้ไม่ได้กำลังเรียกร้องอำนาจ
เขากำลังรับผิดชอบต่อสิทธิ เสียง ความเป็นเจ้าของชุมชนของเขาเอง

“ช่วยผมหน่อยครับ”ใครสักคนที่เห็นเค้า I SEE you .เด็กคนหนึ่ง ที่มาฝึกงาน วันแรกๆ ไม่สบตา ไม่ต่อสนทนา อะไรก็แค่ "ครับ" ก้ม...
18/06/2026

“ช่วยผมหน่อยครับ”
ใครสักคนที่เห็นเค้า I SEE you
.
เด็กคนหนึ่ง ที่มาฝึกงาน วันแรกๆ ไม่สบตา ไม่ต่อสนทนา
อะไรก็แค่ "ครับ" ก้มหน้าก้มตาทำงานรับคำสั่ง เพราะไม่ยอมแสดงความคิดเห็น
หลังจากอยู่ด้วยกันมาสักพัก เห็นว่า อย่างนี้ไม่น่าไหว
ต้องไปพา Let's Loose พาไปผ่อน หย่อน สายพานสักหน่อย ตึงโป็ะเลย
ชวนไปว่ายน้ำ แล้วก็เลยเถิดไปที่ชาบู
'
ได้ผล
วันต่อมา เด็กบอกเลยว่า มีเรื่องราวที่อยากเล่ามากมาย
แล้วเรื่องราวก็พร่างพรู
ใจความสำคัญคือ โดนบูลลี่ มาหลายชั้น จนถึงขั้นตีกลับด้วยความรุนแรง
จนโดนตาหน้าว่า เป็นเด็กรุ่นแรง ทั้งๆ นี่บุคลิคจริงๆ เค้าน้องหมีเนยมากๆ
.
เรารับฟังอย่างไม่ตัดสิน ฟังแบบได้ยินหัวใจเด็กสั่นไหวข้างใน
ฟังแบบให้เด็กรู้สึกว่า "ปลอดภัย" ที่จะเป็นตัวเค้า
เราถามว่า แล้วเราผ่านมันมาได้อย่างไร น้องว่า "ทนอด"อดทนเท่านั้นครับ
ผมเรียนจบแล้วก็จะไปเป็น ทหาร ทหารเท่านั้น เพราะ แค่"รับคำสั่งก็จบ"
เราฟังแล้วตกใจนิดนึง เนี่ยบาดแผลมันยังกดทับ
คุยกับน้องต่อว่า มาฝึกงานที่นี่แล้วขอให้เปิดใจได้มั้ย
น้องถามว่าเปิดใจเรื่องอะไร
เราบอกว่า..เปิดใจว่า เราสามารถเป็นอะไรก็ได้ มากกว่า แค่ "รับคำสั่งก็จบ"
ลองเปิดใจ ให้เราเป็นคนได้คิด มีสิทธิ มีเสียงของตัวเอง
เป็นเจ้าของการเรียนรู้ของตัวเอง และเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง
ลองเปิดใจให้โอกาส การเรียนรู้ใหม่ๆ เปิดศักยภาพใหม่ๆ ของตัวเองที่อาจจะถูกซ่อนไว้ กดทับไว้
น้องเบิกตาโต ครูเห็นอะไรในผมรึเปล่า
ครูเห็นเหรอว่า มันเป็นอย่างอื่นไปได้หรือครับ .
"เห็นสิ" I See You
ครูยังเห็นคุณเติบโตได้อีกมากมาย
คุณเป็นอะไรได้อีกมากมายกว่าที่คุณกล้ว และ คุณซ่อนมันได้ .
แค่นี้เลย รอยยิ้มในแก้มอูมๆ ของเด็กก็แบ่งบาน
จากนั้น ส่งสติ๊กเกอร์ในกลุ่มไม่หยุดเลย
กล้ารับเป็นเจ้าของงาน รับผิดชอบงาน
กล้าบอกว่า ครูครับ ผมไม่ได้ ไม่ไหวครับ
ผมตายแน่ครับ ครูแกล้งผมเปล่าครับ
ช่วยผมหน่อยครับ. .
แค่นี้เลย คำนี้เลย
การรู้จักขอความช่วยเหลือ
ก็เป็นส่วนหนึ่งของการ"เปิดใจ"แล้ว

เติบโตมาอย่างดี Feeling Grateful.รู้สึกว่าไม่ได้เขียนโพสต์แบบที่รู้สึกมาสักพักเพราะงานยุ่งเยอะแยะมากมายแต่เช้านี้ตื่นมา...
16/06/2026

เติบโตมาอย่างดี Feeling Grateful.
รู้สึกว่าไม่ได้เขียนโพสต์แบบที่รู้สึกมาสักพัก
เพราะงานยุ่งเยอะแยะมากมาย
แต่เช้านี้ตื่นมาแล้วรู้สึก..โชคดี
โชคดีที่เกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง อบอุ่น พ่อแม่ไม่หย่าร้าง
โชคดีที่วัยเรียนไม่เคยถูกเพื่อนบูลลี่แรงๆ จนเป็นปมในการเติบโต
โชคดีที่มีโอกาสได้เลือกงานทำ ไม่ใช่งานเลือกเรา
โชคดีที่ได้ ออกแบบ และ ใช้ ชีวิตในแบบที่เราเชื่อ
โชคดีที่ได้เดินทางเห็นโลกกว้างจริงๆ
โชคดีที่เดินออกจากความสัมพันธ์ที่ ท็อกซิส ได้โดยมีกัลยาณมิตรรับฟัง
โชคดีที่มีกัลยาณมิตรรอบตัว ไม่ต้องมาก แต่มีคุณค่าทางจิตใจ
โชคดีที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน ไม่ต้องซื้ออาหารกิน มีแม่ทำกับข้าวให้
โชคดีที่ไม่เจ็บ ไปป่วย ร้ายแรงอะไรเลย
โชคดีที่ได้ดูแลครอบครัว และพ่อแม่ยามสังขารพร่อง
โชคดีที่ได้รู้จักและได้รับ ความรู้สึกรัก เป็นที่รัก และได้รัก
โชคดีที่ยังมีความฝัน และยังมองเห็นทั้งปัจจุบันและอนาคตที่สดใส
โชคดีที่จินตนาการและวางแผนการตายดี และจะทิ้งอะไรไว้ในโลกนี้แล้ว.
โพสต์นี้ไม่ได้เขียนในทุ่งลาเวนเดอร์
แต่เขียนจากประสบการณ์ที่พบเรื่องราวมากมายในชีวิตที่ได้พบเจอ
ขณะที่ได้เขียนคำนำและบทส่งท้ายของหนังสือ .
ไม่ได้เขียนโพสต์นี้เพื่อบอกว่า เขียนหนังสือเล่มแรกจบแล้ว
แต่จะบอกว่า ถ้าโชคดี เราจะได้เจอกันในการเดินทางกับหนังสือเล่มแรกของเราทั่วไปออนไซต์ทั่วประเทศ และเอเซีย ในช่วงครึ่งปีที่เหลือ
ชื่อหนังสือยังลงตัว
แต่เชื่อว่า เดี๋ยวชื่อที่ใช่จะมาในไม่ช้า (เพราะต้องส่งพิมพ์แล้ว).
และโชคดี ที่เราไม่ได้เชื่อแต่ว่า โชคดี จะนำพาเราไปสู่ชีวิตที่ดีเท่านั้น
ซื้อลอตเตอรี่เมื่อวานก็ไม่ถูกรางวัลที่ 1
ยังต้องตื่นมาทำงาน และ ทำสวนของเราต่อไป

นึกถึงเรื่องราว ความรัก ความผูกพันก็มีพวกนี้แหล่ะ..ที่ทำให้เรารู้สึกว่า เราทั้งสำคัญ และ ไม่สำคัญ แค่ไหน อะไรสำคัญ แบะ อ...
15/06/2026

นึกถึงเรื่องราว ความรัก ความผูกพัน
ก็มีพวกนี้แหล่ะ..ที่ทำให้เรารู้สึกว่า
เราทั้งสำคัญ และ ไม่สำคัญ แค่ไหน
อะไรสำคัญ แบะ อะไรรสำคัญกว่าตรงหน้า
จริงๆ งานเยอะมาก
แต่พวกนี้ล่ะ ที่ทำให้เราละจากงานที่คิดว่าสำคัญนักหนา พากันไปเดินเล่น

แล้วก็มานั่งเจนภาพพวกมันเล่น
เจนภาพไป คิดถึงแต่ละตัว
เดี๋ยวว่าจะไปอัดใส่กรอบ
ตุงตุง เจอร์นี่ มึนมึน อีลาย อุงอุง สายฟ้า พายุ
ถั่วแปลบ ถังบุบ ไข่เจียว
ยังเจนภาพไม่หมดทุกตัว
แต่นึกถึงทุกตัวที่เราเลี้ยงมาแล้ว
ตัวที่ตายไป เราก็จะขุดหลุมฝังไว้ในบริเวณเดียวกัน แล้วไปเจอกันที่ดาวหมา แมว
ดวงนั้นแล้วกันนะ
นึกขอบคุณที่เราได้มาพบกัน.

13/06/2026

เมล็ดพันธ์สาธารณะ

05/06/2026

Be part of New kind of education with us.

กลับมาแล้วอย่างเป็นทางการOfficial Back - Open House ทำความสะอาดชุดใหญ่สวนที่ปิดไปสองเดือนหลังจากผ่านฤดูฝุ่น ร้อนมาอย่างโ...
27/05/2026

กลับมาแล้วอย่างเป็นทางการ
Official Back - Open House

ทำความสะอาดชุดใหญ่สวนที่ปิดไปสองเดือน
หลังจากผ่านฤดูฝุ่น ร้อนมาอย่างโชกโชน
กลับมาก็เจอฤดูฝนเลย
ปัดฝุ่นออฟฟิตบินสิ รมควันไล่รังผึ้ง รังแตน
หยิบกีตาร์ IDEC มาฝึก ซ่อมเปียโน

นักศึกษาที่เทคนิคลำพูนส่งมาฝึกงาน 4 เดือน
ก็มารอฝึกงานอยู่หลายวันแล้ว

ได้พักฟื้นพลังกลับมาทวีคูณ กำลังไฟลุกโชน
บทความจะออกรัวๆ หลายแพทฟอร์ม
พอดแคทก็ตามๆมา

อีกไม่กี่วัน ออกเดินทางอีก

ไปเกาหลีมาเกือบเดือน สรุปสั้นๆ ว่า

“เรากำลังพยายามอะไรอยู่นะ
ฉันก็เดินมาไกลมากแล้วนะ
จะไปไหนอีก เดินเยอะ
พยายามเยอะ มันเมื่อย ”

สรุปยาวๆ ให้หายเมื่อยก่อน

Big cleanup mode after the garden was left quiet for two months.
After surviving the dust season and brutal heat, I came back straight into the rainy season.

Cleaning the Binsi office, smoking out bee and hornet nests,
picking up the IDEC guitar again to practice, fixing the piano.

The technical college students from Lamphun, who will intern here for four months,
have already been waiting for days to begin.

I’ve had time to recover and recharge.
The fire is back.

Articles are about to come out nonstop across multiple platforms.
Podcasts are coming too.

And in just a few more days, I’ll be on the road again.

After spending almost a month in Korea, the short conclusion is:

“What exactly are we trying so hard to do?
I’ve already come so far.
Where am I still trying to go?
So much walking, so much effort… it’s exhausting.”

I’ll save the long version for when the tiredness fades.

ที่อยู่

Mae Tha
51000

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

รับทราบข่าวสารและโปรโมชั่นของ Binsi Home สวนศิลป์บินสิผ่านทางอีเมล์ของคุณ เราจะเก็บข้อมูลของคุณเป็นความลับ คุณสามารถกดยกเลิกการติดตามได้ตลอดเวลา

ติดต่อ ธุรกิจของเรา

ส่งข้อความของคุณถึง Binsi Home สวนศิลป์บินสิ:

ทางลัด

แชร์