Cine Voice Tamil (2026)

14/04/2026

உங்கள் வாக்கு யாருக்கு..? என்னப்பா இப்படிகேக்குற..! video credits :Chennai Day

03/04/2026

அது ஒரு அமைதியான இரவு…
வீட்டின் சுவர்களே கூட பேசாமல் நின்றன.
கதவு மூடப்பட்டிருந்தாலும், நினைவுகள் மட்டும் திறந்த கதவாய் வந்துசென்றன.

அவரின் சிரிப்பு… குரல்… அருகில் இருந்த அந்த சுடர்—all gone, but never really gone.
படுக்கையின் ஒரு பக்கம் வெறுமையாக இருந்தது.

அந்த வெறுமை தான் அவளுக்குப் பெரிய சுமை.

தூக்கம் வரவில்லை.
மொபைலை எடுத்தாள்… அவரின் பழைய மெசேஜ்களைத் திறந்தாள்.
“சாப்பிட்டாயா?” என்ற ஒரு சாதாரண வாக்கியம் கூட
இப்போது அவளுக்கு ஒரு அரவணைப்பாக உணர்ந்தது.

கண்களில் நீர் மெதுவாக தேங்கியது…
ஆனால் அவள் அழவில்லை.
ஏனெனில் அவள் அறிந்தாள் —
அவன் இல்லாத இரவுகள் தான்
அவளுக்கு அவனை அதிகமாக காதலிக்க கற்றுக்கொடுக்கிறது என்று…
ஜன்னல் வழியே வந்த காற்று
அவன் தொடுதலாக தோன்றியது.

அந்த காற்றைத் தழுவி அவள் கண்களை மூடியாள்…

“நாளை வந்துவிடுவாய்…”
என்ற நம்பிக்கையோடு
இன்னொரு இரவையும் கடந்து செல்லத் தயாரானாள்.
💔

சில இரவுகள்
தூக்கமின்றி கழிகிறது அல்ல…
ஒரு மனிதரைத் தவிர்க்க முடியாத அளவுக்கு
நினைத்துக்கொண்டே கழிகிறது… 💭

03/04/2026

மாலையின் சூரியன் நகரத்தின் மேல் மெதுவாக சுருண்டு கொண்டிருந்தது. ஒரு பக்கம் உயர்ந்த கண்ணாடிக் கட்டிடங்கள் தங்க நிற ஒளியில் பிரகாசித்தன; மற்றொரு பக்கம் சுருங்கிய குடிசைகள் அதே ஒளியைப் பகிர்ந்து கொள்ள போராடின.

அந்த குடிசைப் பகுதியில் வாழ்ந்தவன் கார்த்திக். அவன் தினமும் காலையில் எழுந்ததும் அருகிலிருந்த பெரிய ஐ.டி. நிறுவனத்தின் கட்டிடத்துக்கு முன் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். “ஒருநாள் நானும் அந்தக் கட்டிடத்துக்குள் வேலைக்கு போவேன்” என்ற கனவு அவன் கண்களில் எப்போதும் ஒளிந்திருந்தது.

அவன் தாய் வீடுகளில் வேலை செய்து அவனைப் பள்ளிக்குப் படிக்க வைத்தாள். ஆனால் வாழ்க்கை எப்போதும் வாய்ப்புகளை சமமாகப் பகிரவில்லை. கார்த்திக் படிப்பில் சிறந்தவன்; ஆனாலும் அவன் பள்ளியில் இருந்த பல மாணவர்கள் போல் தனியார் வகுப்புகளும், புத்தகங்களும் அவனுக்கு கிடைக்கவில்லை.

ஒருநாள், பள்ளியில் ஒரு போட்டி அறிவிக்கப்பட்டது. நகரத்தின் பெரிய நிறுவனமொன்று “திறமையான மாணவர்களுக்கு உதவி” என்ற பெயரில் தேர்வு நடத்தப் போகிறதாம். முதல் பரிசு — அந்த நிறுவனத்தில் நேரடி வேலை வாய்ப்பு.
கார்த்திக் உற்சாகமாக கலந்து கொண்டான். இரவு தூக்கமின்றி படித்தான். அவன் நண்பன் அர்ஜுனும் அதே போட்டியில் கலந்து கொண்டான். ஆனால் அர்ஜுனின் வீட்டில் எல்லாமே இருந்தது — தனி அறை, இணையம், பயிற்சி மையம்.

போட்டி நடந்த நாள் வந்தது.
கார்த்திக் தனது முழு திறமையையும் வெளிப்படுத்தினான். கேள்விகளுக்கு தன்னம்பிக்கையுடன் பதில் அளித்தான். வெளியே வந்தபோது, “இந்த முறை நிச்சயம் நான் வெல்வேன்” என்று மனதில் சொன்னான்.
சில நாட்களுக்கு பிறகு முடிவு வெளியானது.
முதல் பரிசு — அர்ஜுன்.

கார்த்திக் பெயர் பட்டியலிலேயே இல்லை.
அவன் அதிர்ச்சியில் நின்றான். “என்ன தவறு செய்தேன்?” என்று தன்னைத் தானே கேட்கத் தொடங்கினான்.
பின்னர் உண்மை மெதுவாக அவனுக்கு தெரிய வந்தது.

அந்த நிறுவனம் “திறமை” மட்டுமல்ல, “பின்னணி”யையும் பார்த்து தேர்வு செய்திருந்தது. நல்ல ஆங்கிலம் பேசும் திறன், நம்பிக்கையுடன் பேசும் உடைமுறை, பரிச்சயங்கள் — இவை எல்லாமே மதிப்பெண்களாக இருந்தன.
அன்று இரவு, கார்த்திக் மீண்டும் அந்த பெரிய கட்டிடத்தின் முன் நின்றான்.
அந்த கண்ணாடி சுவற்றில் அவன் முகம் பிரதிபலித்தது.

ஒரு பக்கம் — கனவு.
மற்றொரு பக்கம் — அவன் நிஜம்.
அவன் மெதுவாக சிரித்தான். அது மகிழ்ச்சி சிரிப்பு இல்லை.

“இங்கே திறமைக்குத்தான் வாய்ப்பு கிடைக்கும்னு நினைத்தேன்…
ஆனா வாய்ப்புக்கே திறமை தேவைப்படுற மாதிரி இருக்கு…”

அவன் திரும்பி நடந்தான்.
அந்த கட்டிடம் இன்னும் பிரகாசித்துக் கொண்டே இருந்தது.
ஆனால் அந்த ஒளி, எல்லோருக்கும் சமமாகப் பட்டு விடவில்லை.

03/04/2026

மாலையின் கடைசி ஒளி பசுமையான வயல்களின் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. காற்றில் நெற்கதிர்களின் மணமும், மண்ணின் நறுமணமும் கலந்திருந்தது. அந்த அமைதியான கிராமத்தில், முருகன் மற்றும் காவியா வழக்கம்போல பழைய வேலிக்கருகே சந்தித்தார்கள்.

முருகன் ஒரு சாதாரண இளைஞன். கையில் உழைப்பின் கடினம், மனதில் காவியாவுக்கான மென்மை.

காவியா, அந்த கிராமத்தின் மலர் போல. அவள் சிரித்தால், சுற்றியிருந்த காற்றே மாறும் போல இருந்தது.

“இவ்வளவு நேரம் ஆகுது… வீட்டிலே கேட்க மாட்டாங்களா?” என்று முருகன் மெதுவாக கேட்டான்.

காவியா சிரித்தாள்.

“நான் உன்ன பார்த்து போற நேரத்துக்கு யாரும் கேட்க மாட்டாங்க…” என்றாள்.

அந்த வார்த்தையில் அன்பு மட்டும் இல்லை… அவனை நாடும் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.

சில நொடிகள் அமைதி.
காற்று அவளின் கூந்தலை மெதுவாக அசைத்தது. முருகன் அதை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.

அவள் அருகே வந்தாள்.
“என்ன இப்படிப் பார்க்கறே?” என்று சிரித்தாள்.
“நான் உன்னை பார்த்துக்கிட்டே இருக்கணும் போல இருக்கு…” என்றான் அவன் நேர்மையாக.

அவள் கண்கள் மெதுவாக தாழ்ந்தது.
அந்த நொடியில் அவர்களுக்குள் வார்த்தைகளுக்கு இடமே இல்லை.
முருகன் மெதுவாக அவளின் கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் சின்னதாக இருந்தாலும், இருவரின் இதயமும் வேகமாக துடித்தது.
காவியா அவன் அருகே சாய்ந்தாள்.
அவள் தலையை அவன் மார்பில் வைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் அவளின் தோளில் கை வைத்தான்.
அந்த அணைப்பில் பாதுகாப்பும் இருந்தது…
ஆசையும் இருந்தது…

மழை திடீரென்று ஆரம்பித்தது.
அவர்கள் ஓடவில்லை.

அந்த மழையில் நின்றபடியே ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டார்கள்.
மழைத்துளிகள் உடலில் விழுந்தாலும், அவர்களுக்கு உணர்ந்தது ஒருவரின் வெப்பம் மட்டுமே.

முருகன் மெதுவாக அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

அது வெறும் முத்தம் இல்லை…
அவன் மனசு முழுவதையும் அவளிடம் கொடுத்த ஒரு நிமிடம்.
காவியா கண்களை மூடி அந்த நிமிடத்தை உணர்ந்தாள்.

“நீ இல்லாம நான் இல்லை…” என்றாள் அவள் மெதுவாக.

“நான் இருக்கேன்…” என்றான் அவன்.
அந்த மழை நின்ற பிறகும், அந்த இரவில் பிறந்த காதல் அவர்களுக்குள் என்றும் நின்றுவிட்டது.

கிராமத்து காதல் சத்தமில்லாதது…
ஆனால் அது மிகவும் ஆழமானது.
அன்பும்… காமமும்… ஒன்றாக கலந்து வாழும் ஒரு உண்மை உணர்வு.

03/04/2026

மழை பெய்துக் கொண்டிருந்த இரவு. கிராமத்தின் சத்தங்கள் எல்லாம் மெல்ல மெல்ல மங்கிக் கொண்டிருந்தன. அந்த மழையின் நடுவில், ஒரு சிறிய குடிசையின் ஜன்னலருகே ஆனந்த் மற்றும் மீரா அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவர்களுக்கு இடையில் ஒரு தேநீர் கோப்பை… ஆனால் உண்மையில் அந்த இடைவெளியை நிரப்பியது அவர்களின் அமைதியான காதல்.
“நீ என்னை முதலில் பார்த்த நாள் நினைவிருக்கா?” என்று மீரா சிரித்தபடி கேட்டாள்.

ஆனந்த் அவளை பார்த்தான்.
“அந்த நாள்… நீ சிரிச்சது மட்டும் தான் எனக்கு இன்னும் தெளிவா நினைவிருக்குது,” என்றான் மெதுவாக.

மீராவின் கண்ணில் ஒரு மென்மையான ஒளி.
அந்த பார்வையில் அன்பும் இருந்தது… ஆசையும் இருந்தது.
மழை அதிகரித்தது. குளிர் காற்று உள்ளே வந்தது. மீரா சிறிது நடுங்கினாள்.
அதை கவனித்த ஆனந்த், மெதுவாக அவளின் கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் சாதாரணம் இல்லை…
அது ஒரு பாதுகாப்பு… ஒரு உரிமை… ஒரு சொல்லாத உணர்வு.
மீரா அவனை பார்த்தாள்.
“நீ அருகில் இருந்தா… எல்லாமே சரியாகிவிடும் போல இருக்கு,” என்றாள் மெதுவாக.

ஆனந்த் அருகே சாய்ந்தான்.
“நான் இருக்கிறேன்…” என்று அவன் சொன்னான்.
அந்த ஒரு வரியில் காதலும் இருந்தது… காமமும் இருந்தது.
அவர்களின் விரல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிக் கொண்டது.

அந்த சிறிய தொடுதலில் கூட, அவர்கள் இருவரின் இதயத் துடிப்பு வேகமாகியது.
மழை நின்றது.
ஆனால் அந்த இரவில் அவர்களின் மனதில் எழுந்த உணர்வுகள் நின்றதே இல்லை.
மீரா மெதுவாக அவன் தோளில் தலையை வைத்தாள்.

ஆனந்த் அவளின் தலைமுடியை வருடினான்.
அந்த நிமிடத்தில் வார்த்தைகள் தேவையில்லை…
அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உணர்ந்துகொண்டார்கள்.

அன்பு என்பது மனதை இணைக்கும் ஒன்று…
காமம் என்பது உடலை அணைக்கும் ஒன்று…
ஆனால் உண்மையான காதல் — இரண்டையும் சமநிலையுடன் இணைக்கும் ஒரு அழகான உணர்வு.

03/04/2026

மதிய நேரம். கடும் வெயில். கிராமத்தின் ஓரத்தில் இருக்கும் சிறிய வீட்டு முன் ஒரு பழைய மர நிழலில் ராகுல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அவன் முகத்தில் சோர்வு, மனதில் குழப்பம்.

அவனது அக்கா தீபா, வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து அவனை கவனித்தாள்.

“என்ன ராகுல்… இப்படி அமைதியா இருக்க?” என்று கேட்டாள்.

“எதுவும் இல்லை அக்கா…” என்று அவன் தவிர்க்க முயன்றான்.

ஆனால் அக்கா அவனை நன்றாக அறிந்தவள். அவள் அருகில் வந்து, அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்.

“நீ இப்படித் தான் சொல்வாய்… ஆனா உன் முகம் எல்லாம் சொல்லுது,” என்று மெதுவாக சிரித்தாள்.

அந்த அன்பான சிரிப்பில் ராகுலின் மனம் உருகியது.

“அக்கா… நான் தேர்வில் தோற்றுட்டேன்…” என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
சில நொடிகள் அமைதி.

ஆனால் அக்கா கோபப்படவில்லை. அவள் அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.
“அதுதான் இவ்வளவு பெரிய விஷயமா?” என்று கேட்டாள்.

ராகுல் ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.
“அது பெரிய விஷயமில்லையா அக்கா?”
அக்கா சிரித்தாள்.

“தோல்வி என்பது முடிவு இல்ல… அது ஒரு இடைநிலை தான். நீ மீண்டும் முயற்சி பண்ணினா, அதுவே வெற்றியாக மாறும்,” என்றாள்.

அந்த வார்த்தைகள் ராகுலுக்கு ஒரு புதிய தைரியம் தந்தது.

அடுத்த சில மாதங்கள், அக்கா அவனுடன் இருந்தாள். அவனுக்கு பாடம் எடுத்தாள். அவன் சோர்வாக இருந்தால் உற்சாகப்படுத்தினாள். அவன் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பது அவளின் கனவு போல இருந்தது.
மீண்டும் தேர்வு வந்தது. இந்த முறை, ராகுல் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுதினான்.
முடிவுகள் வந்த நாள்…

“அக்கா! நான் பாஸ் ஆயிட்டேன்!” என்று அவன் கத்தினான்.

அக்கா மகிழ்ச்சியில் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“நான் சொன்னேனே… நீ செய்ய முடியும்,” என்றாள்.

அந்த நாளில் ராகுல் ஒரு விஷயத்தை புரிந்தான்:

அக்கா என்பது ஒரு சகோதரி மட்டும் இல்லை…
அவள் ஒரு நண்பி, ஒரு ஆசிரியர், ஒரு துணை.

உறவுகள் ரத்தத்தால் மட்டும் அல்ல…
அன்பாலும், ஆதரவாலும் உருவாகின்றன.

02/04/2026

மாலை 7 மணி. மின்சாரம் போயிருந்தது. சிறிய வீடு முழுவதும் இருளால் மூடப்பட்டிருந்தாலும், சமையலறையில் ஒரு சிறிய விளக்கு மட்டும் ஒளி வீசியது. அந்த ஒளியில் ரேணுகா அம்மா மெதுவாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவளின் மகள் நந்தினி, மேசையின் அருகில் புத்தகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அடுத்த நாள் அவளுக்கு முக்கியமான தேர்வு. ஆனால் அவள் மனம் பதட்டத்தில் இருந்தது.

“அம்மா… எனக்கு பயமாக இருக்கு…” என்று மெதுவாக சொன்னாள்.

அம்மா சற்று நின்று, அவள் அருகே வந்து அமர்ந்தாள்.

“எதுக்கு பயம்?” என்று கேட்டாள்.
“என்னால் நன்றாக எழுத முடியாது போல…” என்று நந்தினி கண்களை கீழே பார்த்தாள்.
அம்மா சிரித்தாள். “நீ முயற்சி செய்தாயா?”

“ஆம்…”
“அப்படின்னா பயப்பட வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை,” என்று அவள் மெதுவாக நந்தினியின் தலைமுடியை வருடினாள்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியில் மழை ஆரம்பித்தது. அந்த மழையின் சத்தமும், அம்மாவின் அருகாமையும் நந்தினியின் மனதை மெதுவாக அமைதிப்படுத்தியது.

அம்மா எழுந்து சமையலறைக்கு போய், ஒரு சூடான பால் கிண்ணத்தை கொண்டு வந்தாள்.
“இத குடி… உடம்பும் மனசும் இரண்டும் சாந்தமாகும்,” என்றாள்.

நந்தினி அந்தப் பாலை குடித்தபோது, அவளுக்கு அது சாதாரண பால் போலத் தெரியவில்லை… அது ஒரு நம்பிக்கை போல இருந்தது.

அடுத்த நாள், நந்தினி தேர்வுக்கு சென்றாள். அவள் மனதில் அம்மாவின் வார்த்தைகள் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன. அவள் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுதியாள்.

சில வாரங்கள் கழித்து, முடிவுகள் வந்தது. நந்தினி பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றிருந்தாள்.

அவள் ஓடிவந்து, “அம்மா! நான் முதல் வந்துட்டேன்!” என்று கத்தினாள்.

அம்மா சிரித்தாள். அவள் கண்களில் பெருமை.
“நான் சொன்னேனே… நீ செய்ய முடியும்,” என்றாள்.

நந்தினி அம்மாவை அணைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த அணைப்பில் வெற்றி இருந்தது… ஆனால் அதைவிட பெரியது அம்மாவின் அன்பு.

இந்தக் கதை சொல்லும் உண்மை:
அம்மா என்பது ஒரு மனிதர் மட்டும் அல்ல…
அவள் ஒரு துணை, ஒரு தைரியம், ஒரு அமைதி.

02/04/2026

காலை ஒளி மெதுவாக வீட்டுக்குள் நுழைந்தது. சிறிய வீட்டின் சமையலறையில், லட்சுமி அம்மா அடுப்பின் முன் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் வெந்நீரின் நீராவி, முகத்தில் அன்பின் ஒளி. அவள் சமைப்பது சாதாரண உணவல்ல… தனது மகன் கவினுக்கான அன்பு.

கவின் இன்னும் தூக்கத்தில் இருந்தான். பள்ளிக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதால் அம்மா மெதுவாக அவனை எழுப்பினாள்.
“கண்ணா… எழுந்திரு… நேரம் ஆகுது…” என்று மென்மையாக அழைத்தாள்.

கவின் கண்களைத் திறந்து, “இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் அம்மா…” என்று மந்தமாக சொன்னான்.

அம்மா சிரித்துக் கொண்டு, “சரி… ஆனால் நான் உனக்காக உன் பிடித்த இட்லி செய்திருக்கேன்…” என்றவுடன் கவின் உடனே எழுந்து அமர்ந்தான்.

அந்தச் சிறிய தருணங்களில் கூட, அவர்களின் பாசம் தெரிந்தது.

ஒருநாள், கவின் பள்ளியில் இருந்து வரும்போது மிகவும் சோகமாக இருந்தான். அவன் நண்பர்கள் சிலர் அவனை கிண்டல் செய்திருந்தார்கள். வீட்டுக்குள் வந்தவுடன் அவன் அமைதியாக இருந்தான். அதை கவனித்த அம்மா அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.
“என்ன ஆயிற்று கண்ணா?” என்று கேட்டாள்.
கவின் கண்களில் கண்ணீர். “என்னால் எதுவும் சரியாக செய்ய முடியல அம்மா…” என்று உடைந்த குரலில் சொன்னான்.

அம்மா அவன் கையை பிடித்து, “நீ என்னோட மகன்… நீ செய்ய முடியாதது எதுவும் இல்லை. கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கோ… ஆனால் விடாதே,” என்றாள்.
அந்த ஒரு வார்த்தை கவினின் மனதை மாற்றியது.

அடுத்த நாட்களில் அவன் முயற்சி செய்தான். மெதுவாக முன்னேறினான். போட்டிகளில் வெற்றி பெற ஆரம்பித்தான். ஆனால் அவன் மனதில் எப்போதும் இருந்தது அம்மாவின் அந்த வார்த்தைகள் தான்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, கவின் ஒரு வெற்றிகரமான நபராக ஆனான். ஒரு மேடையில் நின்று பேசும்போது, அவன் சொன்னான்:

“என் வாழ்க்கையில் நான் கற்ற மிகப்பெரிய பாடம் என்னவென்றால்… என் அம்மா என்னை நம்பியதைப் போல, நான் என்னை நம்ப வேண்டும் என்பதுதான்.”

அம்மா கீழே அமர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் மகிழ்ச்சி கண்ணீர்.

இந்தக் கதை சொல்லும் உண்மை: அம்மாவின் பாசம் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை மாற்றும் சக்தி கொண்டது. அது ஒரு வார்த்தை, ஒரு தொடுதல்… ஆனால் அதன் தாக்கம் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும்.

02/04/2026

மாலை நேரம். மழை நின்று, ஈரமான மண்ணின் வாசனை காற்றில் பரவி இருந்தது. சிறிய கிராமம் ஒன்றில் அருண் என்ற சிறுவன் தனது வீட்டின் முன் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு பழைய புத்தகம். அந்த புத்தகம் அவனுக்குப் பெரிய பொக்கிஷம்.

அருணின் தாத்தா அந்தப் புத்தகத்தை அவனுக்கு கொடுத்திருந்தார். “இதில் கதைகள் மட்டுமில்லை, வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ளும் வழியும் இருக்கிறது,” என்று அவர் சொன்னார். அதனால் தான் அருண் தினமும் அந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கத் தொடங்கினான்.
ஒருநாள், அந்தப் புத்தகத்தில் ஒரு கதை அவன் மனதை மிகவும் கவர்ந்தது. அது ஒரு சிறிய விதை பற்றிய கதை. அந்த விதை கல்லின் இடுக்கில் விழுந்து வளர முயன்றது. மண் குறைவு, தண்ணீர் குறைவு. இருந்தாலும் அது நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. சிறிது சிறிதாக அது வளர்ந்து, இறுதியில் ஒரு பெரிய மரமாக மாறியது.

அந்தக் கதையை வாசித்த அருண் சிந்தித்தான். “நமக்கு சூழ்நிலை எப்படி இருந்தாலும், முயற்சி செய்தால் நிச்சயம் வளர முடியும்,” என்று அவன் உணர்ந்தான்.
அடுத்த நாள் முதல், அருண் தனது வாழ்க்கையில் மாற்றம் கொண்டான். படிப்பிலும், விளையாட்டிலும், நண்பர்களுடன் நடப்பதிலும் சிறந்தவராக முயற்சி செய்யத் தொடங்கினான். அவன் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு அமைதியான நம்பிக்கை இருந்தது.
பல ஆண்டுகள் கழித்து, அருண் ஒரு பெரிய ஆசிரியராக ஆனான். அவன் மாணவர்களுக்கு பாடங்கள் மட்டுமின்றி, அந்த விதையின் கதையையும் சொல்லி, வாழ்க்கையின் மதிப்பை உணர்த்தினான்.

அந்த பழைய புத்தகம் இன்னும் அவன் மேசையில் இருந்தது. அதன் பக்கங்கள் சற்று பழுதடைந்திருந்தாலும், அதில் உள்ள வார்த்தைகள் இன்னும் உயிருடன் இருந்தன.
சிறிய கதை… ஆனால் பெரிய பாடம்: சூழ்நிலைகள் எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், நம்பிக்கை மற்றும் முயற்சி இருந்தால் வளர்ச்சி நிச்சயம்.

01/04/2026

ஒரு நாள் வேலைக்கு போகும் வழியில், என் பைக்கின் டயர் காற்று போய்விட்டது.
அந்த நாள் மிகவும் முக்கியமான நாள்… தாமதம் ஆனால் பெரிய பிரச்சனை.

சுற்றி பார்த்தேன்… யாரும் உதவ இல்லை.
சில நிமிடம் குழப்பமாக நின்றேன்.

பிறகு என்னாலேயே தள்ளிக்கொண்டு ஒரு மெக்கானிக் கடை வரை சென்றேன்.
அது சுலபமில்லை… ஆனா நின்றுவிடலாம்னு நினைக்கவில்லை.

அந்த நாள் நான் ஒரு விஷயம் கற்றுக்கொண்டேன் —
யாரும் இல்லாத நேரத்தில் கூட,
நாமே நம்மை முன்னேற்றிக்கொள்ள முடியும் 💪

சில நேரங்களில் உதவி வராது…
ஆனா நம்ம தைரியம் வந்தால் போதும் ✨

01/04/2026

ஒரு நாள் நான் மிகவும் கஷ்டமான நிலைமையில் இருந்தேன்.
எதுவும் சரியாக போகவில்லை போல தோன்றியது.

அந்த நேரத்தில் நான் விட்டுவிடலாம்னு நினைத்தேன்…
ஆனா இன்னும் ஒரு முயற்சி பண்ணலாம்னு முடிவு செய்தேன்.

அந்த ஒரு முடிவு தான் இன்று நான் இருக்கும் இடத்துக்கு கொண்டு வந்தது.

சில நேரங்களில் நம்ம வாழ்க்கையை மாற்றுவது
பெரிய வாய்ப்பு இல்ல…
சின்ன ஒரு “விடாமுயற்சி” தான் 💪

நீங்கள் இப்போ எதில இருந்தாலும்,
விடாதீங்க… முயற்சி தொடருங்கள் ✨

01/04/2026

🌿 வாழ்க்கை ஒரு பயணம்… 🌿

நாம் எல்லோரும் ஒரே பாதையில் நடக்கிறோமோ என்றாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் தனி கதையும், தனி கனவுகளும் உண்டு.

சில நாட்கள் சிரிப்பாக இருக்கும்… சில நாட்கள் சவாலாக இருக்கும்… ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஒரு புதிய பாடம் கற்றுத்தரும்.

இன்று உங்களுக்கு எதுவாக நடந்தாலும்,

👉 அது உங்களை பலமாக்கத்தான் வந்தது
👉 அது உங்களை முன்னேற்றத்துக்கு தள்ளத்தான் வந்தது
நம்பிக்கை விடாதீர்கள்…

உங்கள் நேரம் வரும்… உங்கள் வெற்றி நிச்சயம் வரும் ✨

நீங்கள் நம்புங்கள்… நீங்கள் முயலுங்கள்…
மீதியை வாழ்க்கை தானாக அமைத்து விடும் 💫

❤️ இதை வாசிக்கும் அனைவருக்கும் இனிய நாளாக அமையட்டும்!

👉 பகிர்ந்து மற்றவர்களுக்கும் உற்சாகம் அளியுங்கள்

Cine Voice Tamil

14/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

03/04/2026

02/04/2026

02/04/2026

02/04/2026

01/04/2026

01/04/2026

01/04/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share