Κ3 -Κλαμπ Κινηματογράφου Κιάτου

27/09/2026

🔮Τα θερινά και η κατάρα του sequel

Το καλοκαίρι…ή διευρυμένο καλοκαίρι στην περίπτωση μας, οι κινηματογραφικές μου άμυνες πέφτουν. Αυτό γιατί έχω δει τις περισσότερες ταινίες της χρόνιας τον χειμώνα και το καλοκαίρι τα θερινά προβάλουν πολλές από αυτές. Οπότε οι επιλογές μου, αν θέλω να πάω σινεμά, είναι κάποιες λίγες ταινίες που κυκλοφορούν το καλοκαίρι και με ενδιαφέρουν πραγματικά και κάποιες άλλες…που υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα τις έβλεπα.

Τα σινεμά γενικά είναι μέρη που σου προσφέρουν κάτι πλέον μοναδικό. Τη δυνατότητα να συγκεντρωθείς σε κάτι, για δύο περίπου ώρες χωρίς περισπασμους. Χωρίς κινητά, χωρίς social media…χωρίς! Εδώ στην επαρχία όμως, κάνεις και μιας μορφής meditation. Ετσι είναι για εμένα τουλάχιστον. Ο κόσμος δεν είναι πολύς και έτσι η ησυχία είναι έντονη. Είναι δύο ώρες που κυλάνε με πιο αργούς ρυθμους, που οι ανάσες σου είναι πιο βαθιές. Δύο ώρες που αν είσαι σε κλειστό σινεμά είσαι εσύ και η οθόνη και αν είσαι σε θερινό είσαι εσύ, η οθόνη, τα τζιτζίκια…και αν η ατυχία είναι το δεύτερό σου όνομα, ακούς και την εξάτμιση του γκαζιαρη οδηγού, για να σε τραβήξει από το meditation σου. Αλλά…that’s life!

Ετσι, λοιπόν, κατέληξα τις προάλλες να βλέπω το “Practical Magic 2”. Πιστεύω πως έχουμε δημιουργήσει ένα “safe space”, οπότε θα δηλώσω πως την έναρξη του καλοκαιριού=την πρώτη προβολή σε θερινό, την έκανα με το “Devil Wears Prada 2”.

Το “Practical Magic 2” είχε ό,τι ήθελες απο ένα sequel του είδους του. Οι βασικοί χαρακτήρες των Nicole Kidman και Sandra Bullock επανεμφανίστηκαν με τόσες μικροαλλαγές (όχι μόνο αισθητικές, μην είστε κακοπροαίρετοι) όσες χρειαζόσουν για να μη βαρεθείς, αλλά να μην ξεχάσεις και το πρώτο έργο. Δεν έχω αρκετό χρόνο για να ανοίξω κουβέντα για το comedic bone και timing της πολυαγαπημένης μου Sandy B. Μετά έχουμε τη Nicole Kidman, που τόσο feel good ταινία πρέπει να είχε να γυρίσει απο το προηγούμενο “Practical Magic”, σχεδόν 30 χρόνια πριν...και το απόλαυσε τόσο, που το αισθανόσουν απο την οθόνη και απο τις συνετεύξεις της. Και οι δύο πολύ καλές ηθοποιοί, δίπλα στις “θείες” Stockard Channing και Diane Wiest, που πάντα είναι εγγύηση.

Το σενάριο ήταν αυτό που χρειαζόταν για να σε κάνει να περάσεις καλά. Τη βασική διαφορά από το “Devil Wears Prada 2” την εντόπισα ακριβώς εδώ. Το sequel του “διαβόλου” είχε χάσει την αίσθηση που σου μετέφερε το πρώτο και σε έκανε να το αγαπήσεις. Οι χαρακτήρες είχαν λίγο αποπροσανατολιστεί και χαθεί μέσα σε ένα σενάριο που εξημέρωνε τη Miranda Priestly (ποιός το θέλει αυτό;) και ουσιαστικά κόπιαρε την ιστορία του πρώτου αρκετά φανερά.

Στο “Practical Magic 2” υπήρχε κάποια εξέλιξη στην ιστορία η οποία φαινόταν φυσική και ουσιαστική και δεν πρόδιδε τους χαρακτήρες. Τι τους ταλαιπωρούσε στην πρώτη ταινία; Η κατάρα της οικογένειας. Γιατί μπήκαν σε περιπέτειες στο δεύτερο; Για να σπάσουν την κατάρα. Αίτιο και αιτιατό.

Στον “διάβολο” επανέλαβαν το ίδιο story της πιθανής απόλυσης της Priestly και μπλα μπλα μπλα. Αισθανόσουν λες και είχες μπει στο σινεμά για να ανάψεις κεράκι κάτω απο το ποστερ της πρώτης ταινίας. Λες και μπήκα να τους κλάψω. Παρολα αυτά σκεφτόμουν πως sequel αμερικάνικης κωμωδίας είναι, μην είσαι απαιτητική. Μια νοσταλγία τη νοιώσαμε. Βγαίνοντας όμως απο τις μαγισσούλες, θυμήθηκα πως μπορείς να γυρίσεις το sequel μιας πασίγνωστης και επιτυχημένης mainstream ταινίας και να βρείς ένα νέο κομματάκι της ιστορίας να ακουμπήσεις. Το κομματάκι που δικαιολογεί την ύπαρξη του sequel!

Να πούμε όμως πως υπάρχει και ένας κοινός παρονομαστής, χωρίς τον οποίο τέτοιες ταινίες δε στέκονται. Οι ηθοποιοί. Το να βλέπω τους Streep, Blunt, Kidman, Bullock, Wiest κ.λ.π, σε τέτοιους ρόλους, μου δίνει απίστευτη χαρά. Και αυτό γιατί νομίζω ότι τους είναι λίγο πιο εύκολοι αυτοί οι ρόλοι και είναι εμφανές πως απολαμβάνουν την παρέα και την ελαφρότητα του project. Φαντάζομαι πως εδώ έχουν χώρο να κάνουν τα κόλπα τους για να φέρουν τις λέξεις στη ζωή και να τους μείνει και χρόνος για γέλιο και…”ανεμελιά”.

Nicole, γράψε μου στα σχόλια αν συμφωνείς.

Jo

*προφανώς δεν συγκρίνω τα παραπάνω sequels με άλλα όπως π.χ. “The Godfather”, αυτή είναι εντελώς άλλη πίστα.

22/09/2026

⛓️Το “Pillion” ήταν μια πολύ γλυκιά ταινία.

Το “Pillion” (Cinobo) στα αυτιά μου είχε φτάσει ως μια indie, B**M ταινία και δε θα πω ψέματα, εννοείται πως τα παραπάνω με δελέασαν για να τη δω. Εδώ ο μηχανόβιος και dominant Ray (Alexander Skarsgård), γνωρίζει και ξεκινάει μια B**M σχέση με τον ντροπαλό και “άβγαλτο” Colin (Harry Malling). Ο δεύτερος απο την πρώτη στιγμή μπλέκεται στον ιστό του Ray και αποφασίζει να τον ακολουθήσει με χαρά και συναίνεση όποιο δρόμο επιλέξει. Έτσι τους ακολουθούμε σε μια προσωπική περιπέτεια θα έλεγε κανείς. Ο Colin γνωρίζει τον κόσμο και το σεξ μέσω του Ray και των μηχανόβιων, B**M φίλων του και κερδίζει αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία. Μαθαίνει τι του αρέσει και τι τελικά δεν του αρκεί.

Η ταινία ήταν πολύ καλύτερη από αυτό που περίμενα, και αυτό γιατί ήταν πολυεπίπεδη και δεν πούλησε το σεξ. Προφανώς και είχε σκηνές B**M, αλλά αυτός ήταν απλά ο κόσμος της ταινίας, δεν ήταν όλη η ταινία. Για εμένα η ταινία ήταν η ιστορία ενηλικίωσης του Colin με όχημα τον Ray…και τη μηχανή του (pun intended). Απο τους τίτλους αρχής, έως τους τίτλους τέλους ο Colin έχει ζήσει πάμπολες εμπειρίες, έχει γίνει μέλος μιας κοινότητας, έχει βρει τον εαυτό του και έχει μάθει τι θέλει και πως πρέπει να το ζητήσει αν θέλει να έχει ελπίδες να το αποκτήσει. Μια ταινία που με τον τρόπο της, δεν της έλειπε η τρυφερότητα, όσο και αν στερεοτυπικά δε θα περίμενες να την εντοπίσεις σε αυτή τη σχέση. Πολύ ενδιαφέρουσα τροπή όταν ο χαρακτήρας του Skarsgård εμφανίζει ρογμες στην dominant persona του. Mου φάνηκε ιδιαίτερα αναζωογονητικό το ότι το τέλος δεν ήταν το εύκολο happy end που θα περίμενες. Οι χαρακτήρες μένουν πιστοί στο είναι τους, αλλά αλλάζουν.

Συνολικά τη βρήκα μια πολύ ωραία και διαφορετική ταινία που σεβάστηκε το χρόνο μου και δε μου πούλησε σεξ. Άνοιξε ένα παράθυρο σε κάτι διαφορετικό, χωρίς να το εκθειάζει ή να το κρίνει. Φυσικά να πούμε ότι η ταινία έχει βασιστεί στο βιβλίο του Adam Mars-Jones “Box Hill” και μπράβο σε όλους τους εμπλεκόμενους για τον τρόπο που έφεραν το βιβλίο στη ζωή και τον Harry Lighton για τη σκηνοθεσία και την μεταφορά του κειμένου στον κινηματογράφο.

Ο μπαμπάς του Alexander Skarsgård, Stellan, όταν τον είχαν ρωτήσει πως αισθάνεται που ο γιος του παίζει στο “Pillion”, είπε κατά λέξη: “Δεν έχω πρόβλημα να τον βλέπω να κάνει B**M, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Θα είχα μεγάλο πρόβλημα αν δεν έπαιζε καλά.”. Και αυτή η δήλωση είναι η τέλεια απάντηση σε μια ερώτηση σχεδιασμένη για να παγιδεύσει και να καταγράψει την ανησυχία ή δυσφορία ενός γονιού για τις επιλογές του παιδιού του, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που έχει σημασία για αυτόν είναι να είναι καλός στη δουλειά που έχει επιλέξει! Πιο ελληνίδα μάνα πεθαίνεις! Αγαπάμε Stellan, αγαπάμε Alexander, αγαπάμε όλο το σόι.

Ο Alexander είναι πραγματικά πολύ όμορφος. Θα μπορούσε να παίξει πολύ μέτρια…ή θα μπορούσε να μην ασχολείται καν με την υποκριτική…θα επιβίωνε! Όμως διαλέγει πάντα ρόλους πραγματικά ιδιαίτερους ή/και δύσκολους, ρόλους όχι εύπεπτους. Βλέπε εδώ, ή στο “Big Little Lies” που έπαιζε τον κακοποιητικο σύζυγό της Nicole Kidman. Περιμένουμε και ταινία με την Olivia Colman (“Wicker”), όπου θα υποδύεται το αντικείμενο/υποκειμενο ηδονής της-ένα σκιάχτρο, το story θυμίζει μια κωμική και kinky εκδοχή του Πινόκιο που ανυπομονώ να το δώ, καθώς από το trailer και μόνο αρχίζεις να γελάς. Το point μου είναι ότι τολμάει και δε φοβαται να τσαλακωθεί, ενώ πραγματικά δε θα πείραζε κανέναν να έπαιζε μόνιμα τον Ken. Αυτους τους Σουηδούς θέλουμε!

Δεν ξέρω πολλά για τον κόσμο του B**M. Ξέρω τι σημαίνουν τα αρχικά (Bo***ge, Discipline, Dominance, Submission, Sa**sm, Masochism) και έχω κάποιες επιφανειακές γνώσεις- μέχρι εκεί. Η ταινία όμως μου άνοιξε ένα παραθυράκι σε αυτόν τον κόσμο και εγώ προσωπικά λατρεύω να ζω πράγματα μέσω του κινηματογράφου. Σου δίνεται η ευκαιρία να οικειοποιηθείς λίγο με θέματα και καταστάσεις που ειδάλλως ίσως να μην ερχόσουν καν σε επαφή και αυτό είναι μέρος της μαγείας της έβδομης τέχνης. Δε βρίσκω λόγο να είσαι αρνητικός με κάτι όπως το B**M. Γενικά εφόσον υπάρχει συναίνεση, μεγάλα παιδιά είμαστε, ας κάνει ο καθένας ό,τι του αρέσει!

Ciao,
Jo

15/09/2026

💃🏼She IS Céline Dion

Τις προάλλες επέστρεψε στη σκηνή η τεράστια Céline Dion. Η Céline, το 2022 μας είχε γνωστοποιήσει ότι πάσχει από μια σπάνια νευρολογική ασθένεια ονόματι Stiff-Person Syndrome (SPS). To 2024 είχαμε παρακολυθήσει και το ντοκιμαντέρ “I Am: Céline Dion”, όπου μοιράστηκε με τους εκατομμύρια φανς της την καθημερινή της μάχη αλλά έδωσε και μια ιδέα από την προσωπική της ζωή…και του χιούμορ της! Αν ακολουθήσεις λίγο τη Dion θα λατρέψεις την προσωπικότητα της.

Η Σελίν Ντιον είναι είδωλο, και όχι μόνο εξαιτίας του ανεπανάληπτου ταλέντου της στο τραγούδι. Είναι ένας πραγματικά αστείος άνθρωπος, εξαιρετικά αγαπητός και στοχοπροσηλωμένος. Όπως η ίδια φανερώνει, στη ζωή της είχε μάθει να ακολουθεί τη φωνή της. Όπου την πήγαινε, ακολουθούσε. Όλα αυτά άρχισαν να αλλάζουν όταν άρχισε να χάνει τη φωνή της και να έχει σπασμούς (περίπου το 2008), χωρίς όμως κάποιος να έχει καταφέρει να βρει σε τι οφείλονται τα συμπτώματά της. Μόνο το 2022 κατάφερε να ονομάσει την ασθένεια που την ταλαιπωρούσε. Το SPS δεν έχει ερευνηθεί αρκετά λόγω της σπανιότητάς του, με αποτέλεσμα οι αγωγές να είναι κάπως πειραματικές.

Η Dion όμως, δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί. Ατελείωτες ώρες αποκατάστασης και φυσικοθεραπείας. Εδώ και χρόνια προσπαθεί να επανέλθει όχι στην persona της…αλλά στον εαυτό της. Δυσκολευόταν να περπατήσει, να αναπνεύσει, να υπάρξει. Οι εικόνες που μοιράστηκε στο ντοκιμαντέρ της ήταν σοκαριστικές για όλους όσους την ακολουθούν και όχι μόνο. Παρόλ’ αυτά τα κατάφερε! Τις προάλλες ανέβηκε στη σκηνή και όλοι όσοι την αγαπήσαμε συγκινηθήκαμε και τη θαυμάσαμε. Ναι, η φωνή της δεν είναι η ίδια. Αν ήθελε, θα μπορούσε να παίξει playback, να μην προσπαθήσει να πιάσει τις απίστευτες νότες που κάποτε έπιανε. Το προσπάθησε όμως! Έπεσε φυσικά περίπου δυο τόνους κάτω, αλλά το προσπάθησε! Το προσπάθησε και ανταμοίφθηκε απο τα χειροκροτήματα του κοινού.

Το Παρίσι την υποδέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες. Όπως την υποδέχθηκε και στους Ολυμπιακούς του 2024 , όπου τραγούδησε στον πύργο του Άιφελ το “Hymne à l'amour" της Édith Piaf. Θα έλεγε κανείς πως μπορούσε να διαλέξει και κάτι πιο βατό για την επιστροφή της, αλλά αν το έκανε δε θα ήταν η Céline Dion. Οι 16 παραστάσεις της θα αποφέρουν στη Γαλλία πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ! Τα νούμερα αυτά οι ειδικοί τα συγκρίνουν με τα νούμερα της Taylor Swift, κάτι το οποίο είναι απίστευτα εντυπωσιακό αν αναλογιστούμε πως το target group της Swift, ακόμα και ηλικιακά, είναι εξαιρετικά ευρύ.

Είναι συγκινητικό να βλέπεις αθλητές να επιστρέφουν μετά από τραυματισμούς. Δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν, έχουν χάσει λίγη από την αυτοπεποίθηση τους, τα βήματα τους είναι πιο προσεκτικά. Έτσι είναι και στους τραγουδιστές, έτσι είναι και στη ζωή. Γι’ αυτό λέμε “art imitates life” και γι αυτό τους ακολουθούμε και μας συγκινεί ο αγώνας τους, γιατί χρειαζόμαστε κάποιον να θαυμάζουμε και να πιστεύουμε σε αυτόν. Είτε αυτός ο κάποιος είναι ο Rafael Nadal, είτε η Celine Dion, είτε η Catherine Deneuve μετά απο το εγκεφαλικό της. Η αλήθεια είναι ότι “with great power, comes great responsibility”…και κάποιοι άνθρωποι μπορούν να σηκώσουν αυτήν την ευθύνη. Και μαζί και εμάς!

Όσοι έχετε όρεξη για μουσική και συγκίνηση, θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα το ντοκιμαντέρ. Εγώ έκανα λες και έβλεπα αγώνα ποδοσφαίρου τη στιγμή του γκολ, στις σκηνές που δείχνει παλιότερα clips όπου η Dion φτάνει ΕΚΕΙΝΗ την νότα στο “All By Myself”.

“If I can't run, I'll walk. If I can't walk, I'll crawl. But I won't stop” -Céline Dion

Jo

*το “I Am: Céline Dion”, μπορείτε να το streamάρετε στο Amazon Prime.

I Am: Celine Dion is in theatres for three days only! Starting June...

06/09/2026

🎤Τα πάντα πήγαν στραβά στο “Michael”.

Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ…τα ΠΑΝΤΑ! Συμπεριλαμβανομένης και της κινηματογραφικής μου εμπειρίας. Ένα κοριτσάκι χώρισε τον φίλο της γιατί της είχε πει ότι είναι 16, ενώ ήταν 13. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ είμαι μαζί της. Και μαζί της ήμουν και στη συζήτηση-δυστυχώς. Μην ξεχνάμε και την κυρία που μπήκε καθυστερημένη και πέρασε από μπροστά μας (Κεφάλαιο Α-σειρά ν) με στόχο να ταράξει όλη τη σειρά ώστε να κάτσει στην μπροστά. Αυτό σήμαινε φυσικά να ρίξει καλαθάκια, να κουνήσει καρέκλες κλπ κλπ.. Αλλά η περιπέτεια δε σταμάτησε εκεί, όχι!

Αφού πέρασε στην μπροστά σειρά (Κεφάλαιο Β- σειρά ν+1), θέλησε να απλώσει τα πόδια της σε μια καρέκλα. Οκ, θα πεις, γιατί είσαι παράξενη; Απαγορεύεται; Θα σου πω πως σου λείπει μια πληροφορία. Η μπροστινή θέση ήταν κατειλημμένη από έναν κακόμοιρο νεαρό. Αλλά η κυρία δεν κώλωσε. Πήρε την καρέκλα δίπλα από τον κακόμοιρο νεαρό (Κεφάλαιο Γ-σειρά ν+2) και την έβαλε μεταξύ αυτής και του προαναφερθέντος νεαρού. Αυτό φυσικά για να γίνει, ξεσήκωσε τρεις σειρές. Μεγάλο πράγμα ο σεβασμός…μεγαλύτερο η έλλειψη του. Όλα αυτά τα κακώς κείμενα θα έπρεπε να με προϊδεάσουν για την ταινία που θα έβλεπα. Το σύμπαν είχε προαποφασίσει να περάσω άσχημα.

Νομίζω δεν έχω δει χειρότερη ταινία τα τελευταία χρόνια. Ο ηθοποιός προφανώς και δεν είχε ξαναπαίξει. Προφανώς και ήταν ανηψιός του MJ, αλλιώς θα έπαιρνε κανέναν βοηθητικό ρόλο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ακόμα και τα τραγούδια, που περίμενες να απολαύσεις, ήταν σαν μια κακή εμπειρία karaoke. Να πούμε πως η οικογένεια του Jackson ήταν παραγωγοί της ταινίας. Καθόλου σοκαριστικό, καθώς τον απεικόνισαν σαν άγιο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι η κόρη του και η αδερφή του, η Janet, είχαν εσκεμένα αποφύγει κάθε συμμετοχή στο project. Η Janet σα ρόλος υπήρχε αρχικά στο σενάριο και είχαν γυριστεί και σκηνές, αλλά η ίδια απαγόρευσε οποιαδήποτε ανάμειξη του ονόματος της με την ταινία. Η κόρη του-Paris Jackson, σε συνέντευξή της ξεκαθάρισε ότι δε θέλει να έχει οποιαδήποτε συμμετοχή και πως βρίσκει το όλο project πολύ “sugar-coated” και γεμάτο με ανακρίβειες.

Εγώ μέσα στη ζωή τους δεν ήμουν (ευτυχώς), αλλά το story του μεγαλύτερου pop star του κόσμου με είχε συγκλονίσει. Με αφορμή, λοιπόν, την είδηση του θανάτου του είχα ψάξει αρκετά. Ο Jackson έχει αθωωθεί για τις κατηγορίες παιδοφιλίας που τον ακολουθούσαν και ο φάκελος της έρευνας του FBI είχε κλείσει πριν τον θάνατό του (πέθανε το 2009 και ο φάκελος έκλεισε το 2005). Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν μπορεί να είναι απόλυτα αθώος. Το περιβάλλον του θεωρούσε πως είχε ψυχολογικές διαταραχές, οι οποίες επηρεάστηκαν από την ανατροφή του. Αυτή θα ήταν μια ταινία που ήθελα να δω. Αντι γι’ αυτό, το “Michael” είναι μια ταινία κακού karaoke που δεν καταφέρνει να πει τίποτα, που σε αναγκάζει να κοιτάς το ρολόι να δεις πότε θα χτυπήσει το κουδούνι. Στην οθόνη βλέπουμε και τη μανία του Jackson με τα λούτρινα, τα παιχνίδια και την αγάπη που είχε για τα παιδιά. Αυτό αιτιολογείται λέγοντας πως δεν είχε μια κανονική παιδική ηλικία, κάτι που ισχύει…αλλά πολλά πράγματα μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα. Ούτε καν τον εθισμό του στις ηρεμιστικές και υπνωτικές ουσίες δεν ακούμπησε, που είναι γνωστό οτι ξεκίνησε μετά τα εγκαύματα τρίτου βαθμού που υπέστη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων διαφήμισης Pepsi και φυσικά οδήγησε στον θάνατό του.

Ακόμα και αν αφήσουμε στην άκρη το κομμάτι του “sugar-coating”, αυτή η ταινία δεν καταφέρνει να μεταφέρει πόσο μεγάλος αστέρας ήταν. Ο ανηψιός του ήταν πολύ “μικρός” για να γεμίσει τα παπούτσια του θείου του και το σενάριο ήταν πολύ λίγο για να καλύψει τα θέματα που αφορούσαν τον ταραχώδη βίο του σταρ. Παρόλ’ αυτά πήγε αρκετά καλά στο box office και αυτό μας δείχνει οτι πουλάει ακόμα.

Συνήθως δε γράφω postακια για ταινίες που σιχάθηκα, αλλά αυτή ήταν τόσο σοκαριστικά κακή που δεν άντεξα…

Πάμε στα επόμενα!

Jo

03/09/2026

🎈Thank you for being our friends!
*ναι, είναι το soundtrack των “Golden Girls”

Οταν αισθανθείτε ότι αυτά τα ευχαριστήρια posts γίνονται κουραστικά…γράψτε “STOP” όπως στα ενοχλητικά sms!

Παρολ’ αυτά κάθε φορά, σα να ήταν η πρώτη, αισθανόμαστε μεγάλη ευγνωμοσύνη και αγάπη και θέλουμε με κάποιο τρόπο να σας πετάξουμε πίσω το μπαλάκι!

Η χθεσινή προβολή ήταν η πρώτη επιλογή ταινίας όχι “old school”, εδραιωμένης ή με συντελεστές-μεγάλα ονόματα του διεθνούς κινηματογραφικού στερεώματος.

Το γεγονός ότι αγκαλιάστηκε έτσι, είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Γιατί όπως έχουμε πει, θέλουμε πολύ να γνωρίζουμε και να σας γνωρίζουμε νέες ταινίες, νέα πρόσωπα και να βλέπουμε μαζί και κάτι διαφορετικό.

Είμαστε εδώ για γνωστά και άγνωστα διαμαντάκια και είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που εμπιστεύεστε τις επιλογές μας και τα βλέπουμε μαζί!

Θα τα πούμε λίαν συντόμως! Αν μας αφήσει ο καιρός, ίσως και πάλι στον εξωτερικό χώρο του κέντρου πολιτισμού μας.

Ευχαριστούμε πάλι εσάς και τον Δήμος Σικυωνίων, Τμήμα Πολιτισμού-Αθλητισμού-Παιδείας δήμου Σικυωνίων και τον Κώστα Συριάνο!

ΧΟ

Team K3
Γιώργος, Jo, Νίκος

02/09/2026

🔔 Today’s the day!!

Εφτασε η μέρα της προβολής μας!

Ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί

💙

🪢Τα λέμε στο…ανάμεσα!

Φίλε αναγνώστη, φίλε θεατή..ΦΊΛΕ! Η Κ3 ετοιμάζει για εσένα νέα προβολή ταινίας. Την άλλη Τετάρτη επιστρέφουμε, αυτή τη φορά με τη γαλλική δραματική ταινία “The Ties That Bind Us” (2024). Σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος (IFG) και φυσικά με το Τμήμα Πολιτισμού-Αθλητισμού-Παιδείας δήμου Σικυωνίων και τον Κώστα Συριάνο, κανονίσαμε να προβάλουμε αυτήν την όμορφη ταινία στον προαύλιο χώρο του Κέντρου Πολιτισμού Γιάννης Σπανός, ανάμεσα στις πρώην αποθήκες. Πλησιάζουμε τη βάση μας, καθώς στόχος μας είναι το χειμώνα να σας συναντάμε στο κλειστό θέατρο για βραδιές κινηματογράφου!

Λίγα λόγια για την ταινία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Carine Tardieu και εκτός από τις διάφορες υποψηφιότητες (μαζί και καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Βενετίας), έχει κερδίσει και βραβεία καλύτερης ταινίας, προσαρμοσμένου σεναρίου και Β’ γυναικείου ρόλου στα γαλλικά βραβεία César.

Μια ταινία καθαρά κοινωνική. Ο τίτλος είναι πολύ σωστά επιλεγμένος, καθώς αυτό που πραγματικά καταφέρνει η Tardieu, είναι να ρίξει λίγο φως στους δεσμούς που παρατηρούνται και δημιουργούνται μεταξύ των ανθρώπων. Ξεκινάμε γνωρίζοντας την Sandra, μια ανεξάρτητη φεμινίστρια η οποία έχει καταφέρει να ζει όπως επιθυμεί. Η ζωή όμως, της χτυπά κυριολεκτικά την πόρτα όταν μια μέρα οι γείτονες της χρειάζονται από αυτήν να τους βοηθήσει, προσέχοντας για λίγες ώρες τον μικρό τους γιο. Αυτό θα έλεγε κανείς πως είναι το σημείο μηδέν για την ταινία αλλά και για τη σχέση των ανθρώπων αυτών, που έως τότε ήταν πολύ επιφανειακή.

Μέσα σε δυο παρά ώρες, ακολουθούμε την κάμερα αλλά και την ζωή των πρωταγωνιστών, που αλλάζει δραματικά. Το δράμα θα το συναντήσεις στο δρόμο σου, αλλά όπως και στη ζωή, η ταινία δε μένει εκεί. Δε μένει στο τι συνέβη ξαφνικά, αλλά επιλέγει να εξερευνήσει το πως αλλάζουν οι άνθρωποι μέσα από αυτό. Πως εξελίσσονται οι σχέσεις τους, πως έρχονται κοντά, πως απομακρύνονται και τελικά σα μαγνήτες ξανασυναντιούνται. Γιατί η ενέργεια που απαρτίζει τον δεσμό μιας σχέσης, δεν την αφήνει να τελειώσει τόσο εύκολα. Να αλλάξει ίσως, να χαθεί όμως…ποτέ.

Μια πολύ ανθρώπινη ταινία, που δεν πιστεύουμε πως θα σας αφήσει στενάχωρη επίγευση. Τελικά ναι, μπορεί να τραβήξεις ένα άσχημο χαρτί και να νομίζεις ότι βάλτωσες, αλλά αν κάνεις λίγα βήματα μπροστά πιθανότατα θα δεις πως δεν περιβάλλεσαι μόνο από λάσπη. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι και πράγματα τα οποία κάνουν τη ζωή όμορφη και γεμάτη, αρκεί να θέλεις να το δεις!

Η κύρια πρωταγωνίστρια Valeria Bruni Tedeschi (ναι, είναι αδερφή της Carla Bruni) φημίζεται για το πάθος και την ένταση που φέρνει σε όσες ταινίες συμμετέχει. Ίσως την έχεις πετύχει σε γαλλικές ή και ιταλικές low budget ταινίες. Όποτε παίζει έχεις πάντα κάτι να περιμένεις. Μαζί της και ο Pio Marmaï στο ρόλο του γείτονά της, που μαζί δόμησαν το τέλειο και αναπάντεχο δίδυμο που θα δεις. Γενικά μιλάμε για ευρωπαικό κινηματογράφο, υπο την ομπρέλα του Studio Canal, οπότε ίσως ξέρεις τι περίπου να περιμένεις.

Τα λέμε εκεί!

🗓️ Τετάρτη 2/9
⏰21:00
📍Προαύλιος Χώρος Κέντρου Πολιτισμού Γιάννης Σπανός
🎟️ Είσοδος Δωρεάν

*Στην είσοδο θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης της Κ3.

Γιώργος, Νίκος, Jo

25/08/2026

🪢Τα λέμε στο…ανάμεσα!

Φίλε αναγνώστη, φίλε θεατή..ΦΊΛΕ! Η Κ3 ετοιμάζει για εσένα νέα προβολή ταινίας. Την άλλη Τετάρτη επιστρέφουμε, αυτή τη φορά με τη γαλλική δραματική ταινία “The Ties That Bind Us” (2024). Σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος (IFG) και φυσικά με το Τμήμα Πολιτισμού-Αθλητισμού-Παιδείας δήμου Σικυωνίων και τον Κώστα Συριάνο, κανονίσαμε να προβάλουμε αυτήν την όμορφη ταινία στον προαύλιο χώρο του Κέντρου Πολιτισμού Γιάννης Σπανός, ανάμεσα στις πρώην αποθήκες. Πλησιάζουμε τη βάση μας, καθώς στόχος μας είναι το χειμώνα να σας συναντάμε στο κλειστό θέατρο για βραδιές κινηματογράφου!

Λίγα λόγια για την ταινία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Carine Tardieu και εκτός από τις διάφορες υποψηφιότητες (μαζί και καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Βενετίας), έχει κερδίσει και βραβεία καλύτερης ταινίας, προσαρμοσμένου σεναρίου και Β’ γυναικείου ρόλου στα γαλλικά βραβεία César.

Μια ταινία καθαρά κοινωνική. Ο τίτλος είναι πολύ σωστά επιλεγμένος, καθώς αυτό που πραγματικά καταφέρνει η Tardieu, είναι να ρίξει λίγο φως στους δεσμούς που παρατηρούνται και δημιουργούνται μεταξύ των ανθρώπων. Ξεκινάμε γνωρίζοντας την Sandra, μια ανεξάρτητη φεμινίστρια η οποία έχει καταφέρει να ζει όπως επιθυμεί. Η ζωή όμως, της χτυπά κυριολεκτικά την πόρτα όταν μια μέρα οι γείτονες της χρειάζονται από αυτήν να τους βοηθήσει, προσέχοντας για λίγες ώρες τον μικρό τους γιο. Αυτό θα έλεγε κανείς πως είναι το σημείο μηδέν για την ταινία αλλά και για τη σχέση των ανθρώπων αυτών, που έως τότε ήταν πολύ επιφανειακή.

Μέσα σε δυο παρά ώρες, ακολουθούμε την κάμερα αλλά και την ζωή των πρωταγωνιστών, που αλλάζει δραματικά. Το δράμα θα το συναντήσεις στο δρόμο σου, αλλά όπως και στη ζωή, η ταινία δε μένει εκεί. Δε μένει στο τι συνέβη ξαφνικά, αλλά επιλέγει να εξερευνήσει το πως αλλάζουν οι άνθρωποι μέσα από αυτό. Πως εξελίσσονται οι σχέσεις τους, πως έρχονται κοντά, πως απομακρύνονται και τελικά σα μαγνήτες ξανασυναντιούνται. Γιατί η ενέργεια που απαρτίζει τον δεσμό μιας σχέσης, δεν την αφήνει να τελειώσει τόσο εύκολα. Να αλλάξει ίσως, να χαθεί όμως…ποτέ.

Μια πολύ ανθρώπινη ταινία, που δεν πιστεύουμε πως θα σας αφήσει στενάχωρη επίγευση. Τελικά ναι, μπορεί να τραβήξεις ένα άσχημο χαρτί και να νομίζεις ότι βάλτωσες, αλλά αν κάνεις λίγα βήματα μπροστά πιθανότατα θα δεις πως δεν περιβάλλεσαι μόνο από λάσπη. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι και πράγματα τα οποία κάνουν τη ζωή όμορφη και γεμάτη, αρκεί να θέλεις να το δεις!

Η κύρια πρωταγωνίστρια Valeria Bruni Tedeschi (ναι, είναι αδερφή της Carla Bruni) φημίζεται για το πάθος και την ένταση που φέρνει σε όσες ταινίες συμμετέχει. Ίσως την έχεις πετύχει σε γαλλικές ή και ιταλικές low budget ταινίες. Όποτε παίζει έχεις πάντα κάτι να περιμένεις. Μαζί της και ο Pio Marmaï στο ρόλο του γείτονά της, που μαζί δόμησαν το τέλειο και αναπάντεχο δίδυμο που θα δεις. Γενικά μιλάμε για ευρωπαικό κινηματογράφο, υπο την ομπρέλα του Studio Canal, οπότε ίσως ξέρεις τι περίπου να περιμένεις.

Τα λέμε εκεί!

🗓️ Τετάρτη 2/9
⏰21:00
📍Προαύλιος Χώρος Κέντρου Πολιτισμού Γιάννης Σπανός
🎟️ Είσοδος Δωρεάν

*Στην είσοδο θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης της Κ3.

Γιώργος, Νίκος, Jo

20/08/2026

👓Αυτές τις μέρες διαβάζω Fran.

Fran Lebowitz. Είναι πρότυπο; Είναι ό,τι θα ήσουν αν δεν είχες κοινωνικό φίτλρο ευγένειας; Το μόνο σίγουρο είναι πως παραμένει πάντα επίκαιρη.

Εδώ κάπως έπρεπε να κάνω μια άμεση σύνδεση με φιλμ, ώστε αυτό το post να φανεί πως έχει κάποια σχέση με την Κ3 και δεν είναι αποτέλεσμα της άρνησης των φίλων μου να ακούσουν άλλη μια λέξη για την Fran Lebowitz. Η σύνδεση που μου φανερώθηκε κατά τη REM φάση του ύπνου μου, είναι η mini σειρά του Netflix “Pretend It’s A City” (2021). Σε αυτό το διαμαντάκι που σκηνοθετεί ένα νέο ανερχόμενο ταλέντο ονόματι Martin Scorsese, ο φακός ακολουθεί τη Fran στη Νέα Υόρκη-οπού λατρεύει, και μοιράζεται μαζί μας ιστορίες και την προσωπικότητά της γενικότερα. Αν θέλεις να ακούσεις τον Scorsese να ξεκαρδίζεται με τα αστεία της Fran τότε το “Pretend It’s A City”…είναι γκια σένα!

Η αγαπημένη μου 75άρα συγγραφέας και ομιλήτρια χαρακτηρίζεται από τρομερή ευστροφία, καυστικό χιούμορ, απίστευτες γνώσεις γύρω από την τέχνη, κλασικό ντύσιμο και έχει/είχε κάποιου είδους σχέση με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας. Νομίζω βέβαια πως αν η ίδια περιέγραφε τον εαυτό της, θα έλεγε πως είναι ένας σνομπ νεουορκέζος που ζει για να διαβάζει, να καπνίζει και να κρατάει κακίες.

Fun Fact: ήταν κολλητή με την κάτοχο Νομπελ Λογοτεχνίας Toni Morrison (άλλη μου αγαπημένη) και οι δημόσιες συνομιλίες και η συνύπαρξή τους γενικότερα είναι απο τα πιο απολαυτστικά ντοκουμέντα που θα συναντήσεις στο διαδίκτυο. Δυο κόσμοι ενώνονται αναπάντεχα αβίαστα και πετυχημένα.

Δε θα ξεχάσω ποτέ μια live συζήτηση που είχαν επι σκηνής στη NY Public Library όπου η Fran είπε: όταν η Toni Morrison δήλωσε “γράψε το βιβλίο που θες να διαβάσεις” δεν απευθυνόταν σε ΟΛΟΥΣ!. Αυτό το σχόλιο μου είχε φανεί εξαιρετικά επίκαιρο για αυτήν την εποχή όπου όλοι μας θεωρούμε ότι είμαστε μοντέλα, γραφίστες, καλλιτέχνες και γενικότερα πιστεύουμε οποιαδήποτε ψευδαίσθηση μας “πουλάνε” απλά δίνοντάς μας τη δυνατότητα να “δημιουργήσουμε” κάτι μέσω ψηφιακών εργαλείων και όχι κάνοντας χρήση γνώσεων και ταλέντου.

Και μιας που πιάσαμε αυτό το θέμα, είχα ακούσει και ένα άλλο εξαιρετικό σχόλιό της πάνω στο ΑΙ: I’m more worried about human intelligence, than I am about artificial intelligence (AI). Και νομίζω πως όντως, αν ενδιαφερόμασταν περισσότερο για την καλλιέργεια του νου και όχι την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, τα προβλήματα που θα έφερε η επέλαση της δεύτερης θα ήταν πολύ πιο διαχειρίσιμα.

Η Lebowitz έζησε την εποχή του AIDS και διατύπωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για τον αντίκτυπο την πανδημίας αυτής στον καλλιτεχνικό κόσμο. Το AIDS σύμφωνα με την ίδια, δε στέρησε απο τις τέχνες μόνο πολλούς πολλούς καλλιτέχνες…αλλά και κοινό! Το q***r κοινό ακολουθούσε τον παλμό των καλλιτεχνικών γεγονότων και το χαρακήριζε το ευρύ φάσμα και το υψηλό επίπεδο γνώσεων πάνω στις τέχνες…οι σκηνές είναι ο χώρος τους απλά γιατί εκεί το να είσαι διαφορετικός είναι προσόν. Όταν σημαντικό ποσοστό του κοινού αυτού χάθηκε εν ριπή οφθαλμού, οι τέχνες “φτώχυναν”. Αυτό ας το συνδέσουμε με όλο το φιάσκο με την αναβολή της προβολής της “Αρκουδότρυπας”! Food for thought.

Η Fran εξισώνει το βιβλίο το με την ελευθερία, με τη δημιουργία. Μια από τις πιο σωστές δηλώσεις που έχω ακούσει είναι ότι το βιβλίο δεν είναι καθρέπτης, είναι πόρτα. Δε διαβάζεις και δεν παρακολουθείς κάτι για να ταυτιστείς, το κάνεις για να πας εκεί που δεν μπορείς να φτάσεις μόνος σου. Η Morrison πάνω σ’ αυτό συμπληρώνει πως η πραγματική κατανόηση του υλικού προϋποθέτει να είσαι προετοιμασμένος να παραδοθείς σε αυτό, να περάσεις την πόρτα και να μπεις στον κόσμο του συγγραφέα, να αφουγκραστείς τη γλώσσα του και να ισορροπήσεις την προθυμία αποδοχής με την έντονη περιέργεια που σου προκαλεί το νέο περιβάλλον.

That’s art baby!

Ciao

Jo

Directed by Academy Award Winner Martin Scorsese, Fran Lebowitz has...

14/08/2026

🌈Ολοι έχουμε δικαίωμα στην άποψη και στη ζωή μας.

Ακόμα και αν τα παραπάνω οδηγούν κάποιους στην ομοφοβία και γενικότερα στην ξενοφοβια!

Αυτο που κανείς δεν έχει όμως, είναι το δικαίωμα στο bullying και στην επιθετική υπεράσπιση της άποψής του!

Γνωρίζουμε εκ των έσω πόσο δύσκολο είναι να διοργανώσεις κάτι. Και δε να διοργανώσεις κάτι που έχει νόημα ύπαρξης.

Τα παιδιά από την Κινηματογραφική Λέσχη Αιγίου ήταν το πρότυπο μας όταν ξεκινήσαμε την Κ3. Και παραμένουν! Θα είμαστε πάντα με τα άτομα που προσπαθούν. Προσπαθούν για το σινεμά και προσπαθούν για κάτι καλύτερο γενικότερα.

Πάντα θα υπάρξουν άνθρωποι που θα πετάξουν την κακία τους, που θα σου κάνουν “πόλεμο”, που ό,τι και να κάνεις δε θα τους αρέσει…και με έναν μαγικό τρόπο (που δε θα γίνει ποτέ κατανοητός από την πλειοψηφία) θα προσβληθούν.

Ζούμε όλοι μαζί σε αυτή τη Γη. Κρίμα που ερχόμαστε πιο κοντά μόνο σε μουντιάλ και σε δυστυχήματα. Κρίμα που μόνο τότε ξεχνάμε το φύλο, τη σεξουαλικότητα και την καταγωγή του γείτονά μας.

Πάντα με το Αίγιο και με το κάθε Αίγιο!

Τζώ, Νίκος, Γιώργος

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε πως η πολυαναμενόμενη προβολή της ταινίας «Αρκουδότρυπα», η οποία ήταν προγραμματισμένη για την Κυριακή 16 Αυγούστου στον ορεινό οικισμό της Παρασκευής του Δήμου Αιγιαλείας, ακυρώνεται έπειτα από τις ακραίες ομοφοβικές αντιδράσεις μιας ισχνής μειοψηφίας.

Θέλουμε, ωστόσο, να καταστήσουμε σαφές ότι οι αντιδράσεις αυτές σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζουν συνολικά το χωριό και τους κατοίκους του, με τους οποίους διατηρούμε όλα τα τελευταία χρόνια άριστες σχέσεις και υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση.

Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να οριστεί νέα ημερομηνία σε άλλη τοποθεσία και η επιχειρούμενη φίμωση της έβδομης τέχνης να μην καταστεί εντέλει δυνατή.

*Τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθεί λόγω ακραίων εκφράσεων μίσους, εξύβρισης και δυσφήμησης.

10/08/2026

👨🏻‍🎤Τα νιάτα μας!

Θυμάστε τους Tokio Hotel? Είναι εκείνο το emo pop γερμανικό μπαντάκι που τραγουδούσε το “Monsoon”. Δύο διδυμάκια, αλλά το ένα ήταν το πιο χαρακτηριστικό με μαλλί στα κάγκελα που θύμιζε σκατζόχοιρο και αρκετό eyeliner για να ζωγραφίσει πίνακα. Ο άλλος σήμερα είναι παντρεμένος με την Heidi Klum- η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Εγώ εκεί τους είχα αφήσει. Η μπάντα όμως φαίνεται να είναι ακόμα μαζί και έβγαλαν ένα νέο εντελώς pop τραγούδι (και ίσως λιγουλάκι rock, αλλά δεν είμαι ειδική) που προφανώς για να εμφανιστεί στα socials μου, προμοτάρουν αρκετά .

Τελοσπάντων, ανεβάζω εδώ το βίντεο του νέου τους τραγουδιού αυτού, που λέγεται “Without You”, γιατί έχει κάμποσες αναφορές σε ταινίες όπου προφανώς ο πρωταγωνιστής έχει μείνει σαν τη καλαμιά στον κάμπο!

Αναγνωρίζεις τις ταινίες;

Jo

🔥 OUR NEW ALBUM 'ENCORE' IS COMING OCTOBER 16 🔥 PRE-ORDER & PRE-SAV...