14/04/2026
Christine (1983). Λίγη βενζίνη, λίγο αίμα και τ’ αγόρι της…
Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Stephen King και σκηνοθετημένη από τον John Carpenter, η Christine αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές horror ταινίες των ’80s. Μέχρι και σήμερα συζητιέται έντονα από κινηματογραφόφιλους σε όλο τον κόσμο και όχι άδικα.
Η ιστορία μάς μεταφέρει στην Καλιφόρνια των αρχών της δεκαετίας του ’70 και μας συστήνει τον Άρνι Κάνινγκχαμ, ένα κλασικό «φυτό». Η καθημερινότητά του είναι ασφυκτική. Πιεστικοί γονείς, σχολικός εκφοβισμός και μια μόνιμη αίσθηση ότι δεν ανήκει πουθενά. Όλα αλλάζουν όταν βρίσκει (ή μάλλον όταν τον βρίσκει) ένα παλιό κόκκινο Plymouth Fury 1958, την Christine.
Το αμάξι είναι σχεδόν ερείπιο, ο Άρνι όμως, το ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Το αγοράζει και αφιερώνει όλο τον χρόνο και τα χρήματά του για να το επαναφέρει στη ζωή. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβει, μεταμορφώνεται κι ο ίδιος. Η αυτοπεποίθησή του ανεβαίνει αλλά μαζί της έρχεται και κάτι πιο σκοτεινό, μια εμμονή που σταδιακά τον απομονώνει και τον διαφθείρει.
Ανάμεσα στα The Thing και Starman, ο Carpenter βρήκε τον χρόνο να σκηνοθετήσει το Christine. Αν και ο ίδιος έχει δηλώσει πως ανέλαβε το project κυρίως για τα φράγκα, το αποτέλεσμα παραμένει μία από τις πιο "καθαρές" του δουλειές.
Μερικά φακτσ για την Christine :
Για τα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 20 Plymouth Fury του 1958, πολλά από τα οποία τροποποιήθηκαν ειδικά για τις ανάγκες της παραγωγής και αρκετά καταστράφηκαν στις σκηνές δράσης.
Η εμβληματική σκηνή όπου η Christine "αυτοθεραπεύεται" δημιουργήθηκε με υδραυλικά συστήματα που παραμόρφωναν το αμάξι προς τα μέσα· στη συνέχεια, το πλάνο προβλήθηκε ανάποδα. Απλή ιδέα, εντυπωσιακό αποτέλεσμα που παραμένει αξιομνημόνευτο μέχρι σήμερα.
Ο Carpenter επέλεξε να μην δώσει κυριολεκτική φωνή στο αυτοκίνητο. Αντί γι’ αυτό, η Christine μιλάει μέσα από το ραδιόφωνο, παίζοντας rock ’n’ roll κομμάτια των ’50s που αντικατοπτρίζουν τη διάθεσή της, μια επιλογή που ενισχύει την απόκοσμη προσωπικότητα της.
Στην Αμερική εκείνης της εποχής, το αυτοκίνητο δεν ήταν απλώς μέσο μεταφοράς, ήταν προέκταση της προσωπικότητας. Η Christine λειτουργεί ως ένας διαστρεβλωμένος καθρέφτης αυτής της ιδέας: δεν αντανακλά απλώς τον ιδιοκτήτη της, τον καταπίνει.
Η ταινία κουβαλά στοιχεία από έργα όπως το Grease και το Rebel Without a Cause, ιδιαίτερα στη θεματική της νεανικής ταυτότητας και της σύγκρουσης με το περιβάλλον, μόνο που εδώ, όλα αποκτούν μια σκοτεινή, σχεδόν τραγική διάσταση.
Με budget περίπου 10 εκατομμύρια δολάρια και εισπράξεις που έφτασαν τα 21 εκατομμύρια, η Christine δεν υπήρξε τεράστια επιτυχία στην εποχή της. Ωστόσο, με τα χρόνια απέκτησε cult χαρακτήρα και σήμερα θεωρείται μία από τις πιο ξεχωριστές μεταφορές έργου του King στη μεγάλη οθόνη.
Τον Άρνι υποδύεται ο Κιθ Γκόρντον ο οποίος μας χαρίζει απλόχερα μια Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΉ ερμηνεία! Για τους υπόλοιπους μην τ' ανοίξω καλύτερα...
Αν σου αρέσει η synth-heavy μουσική, τα κλασικά αμερικανικά αυτοκίνητα και ο τρόμος που χτίζεται αργά αλλά σταθερά, τότε η Christine είναι μια ταινία που αξίζει να δεις, η να ξαναδείς.
Δεν είναι απλώς μια ταινία τρόμου. Είναι μια ιστορία για την εμμονή, την αποξένωση και το πώς η ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου μπορεί να μας οδηγήσει σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό απ’ όσο περιμέναμε.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ο King στο έργο του μας έχει μιλήσει για την σχεδόν θανάσιμη έλξη που μας ασκούν τα "καταραμένα" αντικείμενα. Πάντα όμως, στο τέλος, μας θυμίζει πως δεν υπάρχουν καταραμένα αντικείμενα, μόνο άνθρωποι που θέλουν να πιστέψουν σε αυτά. Το κακό δεν ζει μέσα τους αλλά μέσα μας.Κι όταν τα αγγίζουμε δεν μας αλλάζουν, αλλά μας αποκαλύπτουν.
Τα λέμε την επόμενη φορά.
Γιώργος
