Πρόκειται για μια σκληρή και ποιητική εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης που αναζητά, διεκδικεί, ικετεύει και κατατροπώνει στον αγώνα για αγάπη, αποδοχή, επιβολή και κυριαρχία. Μια αποκαλυπτική ανατομία της ασταμάτητης πάλης των φύλων, των τάξεων, των ιδεολογιών και της διαφορετικότητας, που συνθέτει αυτό τον όμορφο και άγριο κόσμο.
Για τo έργο
H πρώτη παράσταση των «Χάρτινων Λουλουδιών» δόθηκε σ
το Σαντιάγκο το 1970 και από πολλούς θεωρήθηκε το καλύτερο έργο του Wolff, αφού αντανακλά στο σύνολό τους τα «κλειδιά» της οπτικής του: το κοινωνικό χάσμα ανάμεσα στην τάξη των προνομιούχων και το περιθώριο, την πάλη ανάμεσα στα άτομα και την απομόνωση των ανθρώπων στον μικρόκοσμό τους, τη βία που ασκεί η ίδια η κοινωνία, αλλά και την ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και τρυφερότητα.
Ο ποιητικός λόγος του έργου εμπλουτίζει την ισχυρή δομή και το σύγχρονο ύφος της δραματουργικής του Wolff. Οι μεταφορές και τα σύμβολα χρησιμοποιούνται στην κάθε σκηνή προοδευτικά μέχρι να θεμελιωθούν σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και προκαλούν τον θεατή να εμπλακεί συναισθηματικά στην ανηλεή σύγκρουση των δυο ηρώων. Ο Μπαρακούντα είναι ένας από τους “Los rotos”, ένας φτωχοδιάβολος, περιθωριακός, άστεγος, απελπισμένος. Όμως είναι και πονηρός, χειριστικός, εντελώς άκαρδος.
Εισβάλλει στο σπίτι της Εύας που είναι το αντίθετό του: πολιτισμένη, εκλεπτυσμένη, ειλικρινής και ξεκάθαρη. Η σύγκρουση ανάμεσά τους θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, και γι’ αυτό το διαμέρισμα της Εύας γίνεται τελικά ένα παγκόσμιο πεδίο μάχης.
Δραματοποιημένο Μυθιστόρημα του Έγκον Γουλφ
Σκηνοθεσία: Κ. Φιλίππογλου
Ερμηνεύουν: Κ. Λέχου, Άρ. Σερβετάλης. Καλλ. συνεργασία: Φρ. Κορρού. Μετάφρ.: Εύα Μπίθα. Σκην.-κοστ.: Γ. Μετζικώφ. Μουσ.: Lost Bodies. Φωτ.: Μ. Μάσχα.
